Ἁγίας Θέκλης τῆς Πρωτομάρτυρος καὶ Ἰσαποστόλου ὁ Βίος.
Τῇ 24ῃ ἡμέρα
τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου
μνήμη τῆς Ἁγίας Πρωτομάρτυρος
καὶ Ἰσαποστόλου Θέκλης.
Θέκλα ἡ ἔνδοξος Πρωτομάρτυς
καὶ Ἰσαπόστολος τοῦ Χριστοῦ,
ἡ πιστὴ τοῦ θείου Παύλου μαθήτρια,
ἦτο ἀπὸ τὸ Ἰκόνιον τῆς Μικρᾶς Ἀσίας,
θυγάτηρ οὖσα
εὐγενοῦς τινος
καὶ ἐπιφανοῦς Ἑλληνίδος γυναικὸς
ὀνόματι Θεοκλείας,
εἶχε δὲ καὶ ἀρραβωνισθῆ
μὲ ἄνδρα τινὰ
ὀνόματι Θάμυριν.
Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν
παρεγένετο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν
εἰς τὸ Ἰκόνιον
ὁ μέγας κήρυξ
καὶ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀληθείας Παῦλος,
ἡ πολύφθογγος σάλπιγξ τοῦ Χριστοῦ,
διὰ νὰ κηρύξῃ
τὸν σωτήριον λόγον,
ἔχων εἰς τὴν συνοδείαν του
δύο ἄνδρας,
Δημᾶν τε καὶ Ἑρμογένην,
οἵτινες ἦσαν πονηροὶ
καὶ ὑποκριταί,
δεικνύοντες ὅτι τὸν ηὐλαβοῦντο
εἰς τὸ φαινόμενον,
ἐνῷ ἡ γνώμη των
ἦτο ὅλως διεστραμμένη.
Ὁ δὲ θεῖος Παῦλος,
ὡς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μιμητὴς
καὶ ἀγαθὸς ἄνθρωπος,
δὲν εἶχε πανουργίαν τινά,
ἀλλὰ τοὺς ἠγάπα
ὡς ἀδελφοὺς
καὶ τοὺς ἐδίδασκε
πᾶσαν τὴν ἔνσαρκον οἰκονομίαν
τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
πῶς τοῦ ἀπεκαλύφθη ὁ Κύριος
ἐνῷ ἐβάδιζε πρὸς Δαμασκὸν
καὶ πῶς ἐπίστευσεν
εἰς ἐκεῖνον.
Ὅταν λοιπὸν ἔφθασαν
εἰς τὴν πόλιν τοῦ Ἰκονίου
καὶ τὸ ἔμαθεν
ὁ ἐκεῖ διαμένων
εὐσεβὴς καὶ ἀγαθὸς ἄνθρωπος
Ὀνησιφόρος,
ἐξῆλθεν εὐθὺς
μὲ τὴν γυναῖκα
καὶ τοὺς παῖδας αὑτοῦ
ζητῶν τὸν Παῦλον,
τὸν ὁποῖον
δὲν εἶδε ποτέ του,
καὶ μόνον
ἀπὸ τὸν μαθητήν του Τῖτον
εἶχεν ἀκούσει
τίνος εἴδους ἦτο
εἰς τὴν θεωρίαν,
δηλαδὴ μικρὸς τὸ ἀνάστημα,
φαλακρὸς εἰς τὴν κεφαλήν,
καμπυλομύτης
καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν
ὅλος Πνεύματος Ἁγίου πεπληρωμένος
καὶ χάριτος.
Ἰδὼν λοιπὸν αὐτόν,
τὸν ἐγνώρισεν
ἀπὸ τὰ ρηθέντα σημεῖα,
καὶ ἐχαιρέτησεν αὐτόν,
λέγων·
«Χαίροις,
ὑπηρέτα τοῦ εὐλογημένου Χριστοῦ».
Ὁ δὲ Παῦλος ἀπεκρίθη
μὲ σεμνὸν καὶ χαρούμενον πρόσωπον·
«Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ
εἴη μετὰ τοῦ οἴκου σου».
Δημᾶς δὲ καὶ Ἑρμογένης,
οἱ ἄνωθι ἀναφερόμενοι,
εἶπον εἰς αὐτόν·
«Ἆρα δὲν εἴμεθα καὶ ἡμεῖς
δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ;
διατί μόνον αὐτὸν ἐχαιρέτησες;»
Ὁ δὲ Ὀνησιφόρος
ἀπὸ ταῦτα τὰ λόγια ἐννοήσας
τὴν κακίαν αὐτῶν
εἶπεν·
«Ἐγὼ δὲν βλέπω εἰς σᾶς
καρπὸν δικαιοσύνης·
ὅμως καλῶς ἤλθετε·
κοπιάσατε καὶ σεῖς
ἕως τὸν οἶκόν μου
νὰ ἀναπαυθῆτε».
Ἀπελθόντες δέ,
ἔβαλε τράπεζαν,
καὶ τοὺς ἐφιλοξένησεν ἐπιμελῶς ὁ Ὀνησιφόρος·
ἔπειτα
ἤρχισε νὰ διδάσκῃ ὁ Παῦλος
τὸ Εὐαγγέλιον,
λέγων·
«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ,
ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.
Μακάριοι οἱ σώφρονες
καὶ ἐγκρατεῖς,
οἵτινες δὲν ἐμόλυναν
τὴν παρθενίαν αὑτῶν·
διότι οἱ τοιοῦτοι
γίνονται Ναοὶ καὶ οἰκητήρια
τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Μακάριοι
οἱ τὸ θεῖον τοῦ Χριστοῦ δεξάμενοι Βάπτισμα
καὶ τηροῦντες
τὰ σώματα αὑτῶν
ἄσπιλα
καὶ καθαρὰ
ἕως τέλους·
διότι οἱ τοιοῦτοι
θὰ ἀξιωθῶσι μεγάλης δόξης
εἰς τὸν Παράδεισον,
καὶ δὲν θὰ δοκιμάσωσι
βάσανόν τινα
τῆς αἰωνίου κολάσεως».
Τοιαῦτα τοῦ Παύλου διδάσκοντος,
μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀκροατῶν
ἦτο καὶ ἡ Θέκλα,
ἥτις ἵστατο
εἰς τὸ παράθυρον
καὶ ἠκροάζετο
τοῦ Παύλου τὰ λόγια,
ἀλλὰ τὸ πρόσωπόν του
δὲν ἔβλεπεν·
ὅμως μὲ τὰ ζωήρρυτα ἐκεῖνα
καὶ γλυκύτατα λόγια
ἐτρώθη τὴν ψυχὴν
ἔρωτα θεῖον καὶ ὑπερθαύμαστον,
ἀλλοιωθεῖσα τὴν καρδίαν τοιουτοτρόπως,
ὥστε ἠμέλησε
πᾶσαν φροντίδα καὶ μέριμναν σώματος,
καὶ ἵστατο εἰς τὴν θυρίδα τρία ἡμερονύκτια
καὶ τόσην γλυκύτητα ᾐσθάνετο
εἰς τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου,
ὥστε ἔμενεν ὥσπερ εἰς ἔκστασιν
καὶ οὔτε ποσῶς ἀπεκρίνετο
εἰς τὴν μητέρα αὐτῆς,
ἥτις ἐπάσχισε πολλὰ
νὰ τὴν ἀποσύρῃ
ἀπὸ τὸν τόπον ἐκεῖνον,
ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη·
ὅθεν
νομίζουσα ἡ μήτηρ της,
ὅτι παρεφρόνησε,
παρήγγειλε τοῦ γαμβροῦ της,
ὄντος μεγάλου ἄρχοντος,
ἀπὸ τοὺς πρώτους τῆς πόλεως·
οὗτος δὲ ἀπῆλθεν εὐθὺς
εἰς τὸν οἶκον
τῆς πενθερᾶς αὑτοῦ,
ἡ ὁποία τοῦ εἶπε·
«Γίνωσκε,
ὅτι τρεῖς ἡμέρας
καθέζεται ἡ μνηστή σου
εἰς τὸ παράθυρον ἀκλινῶς,
ἀκροωμένη τὴν διδαχὴν
αὐτοῦ τοῦ ξένου,
καὶ οὔτε νὰ φάγῃ ἠθέλησεν,
οὔτε νὰ πίῃ·
ὕπαγε,
κάμε ὅ,τι δύνασαι
νὰ τὴν ἐκβάλῃς ἀπ’ ἐκεῖ
συντομώτερα».
Ὁ δὲ ἀπελθὼν
ἐπάσχισε πολλά,
καὶ τῆς εἶπε λόγια
πρῶτον παραπονετικὰ
ἔρωτος καὶ αἰσθηματικά,
κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν νέων,
ἔπειτα βλέπων,
ὅτι δὲν τὰ ἔβαλε ποσῶς
εἰς τὸν νοῦν της,
τὴν ἐφοβέρισε μὲ ἀπήνειαν
καὶ πολλὴν αὐστηρότητα,
νὰ τὴν κακοποιήσῃ·
ἀλλὰ ἐκείνη ἵστατο στερεὰ
ὡς ἀδάμας
καὶ οὔτε κἂν λόγον ψιλὸν
ἀπεκρίνετο εἰς αὐτόν.
Λοιπὸν
εἶχον ὅλοι οἱ συγγενεῖς
θλῖψιν πολλήν.
Ὁ δὲ Θάμυρις
ἐθυμώθη κατὰ τοῦ Παύλου,
καὶ ἀπῆλθε
νὰ τὸν κακοποιήσῃ
ὡς τούτου αἴτιον.
Καθ’ ὁδὸν δὲ
συνήντησε τοὺς δύο πανούργους,
Δημᾶν καὶ Ἑρμογένην,
καὶ τοὺς ἠρώτησε
τί ἄνθρωπος εἶναι ὁ Παῦλος
καὶ ποία ἡ διδασκαλία του.
Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν·
«αὐτὸς πόθεν εἶναι
δὲν ἠξεύρομεν,
μόνον διδάσκει,
ὅτι ὅστις φυλάξῃ παρθενίαν
μένει ἀθάνατος,
καὶ διὰ τὰ λόγια αὐτὰ
κάμνει τὰς γυναῖκας
καὶ χωρίζονται
ἀπὸ τοὺς ἄνδρας αὐτῶν,
καθὼς τὸ ἔπαθεν ἡ Θέκλα·
ἀλλ’ ἐὰν θέλῃς
νὰ τὴν φέρῃς
εἰς τὸ θέλημά σου,
ὕπαγε εἰς τὸν ἡγεμόνα τῆς πόλεως,
διάβαλε τὸν Παῦλον,
νὰ τὸν παιδεύσῃ,
καθὼς τοῦ πρέπει,
καὶ τότε θέλει φοβηθῆ ἡ μνηστή σου
καὶ θὰ ὑπακούσῃ
εἰς τὸ συνοικέσιον».
Ἐκάλεσε λοιπὸν ὁ Θάμυρις
αὐτοὺς τοὺς δύο,
καὶ τοὺς ἐφίλευσεν
εἰς τὸ δεῖπνον,
καὶ τὸ πρωῒ
ἔδραμεν ὡς ἄγριον θηρίον
μετὰ ὄχλου πολλοῦ
εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ὀνησιφόρου,
καὶ ἁρπάσας τὸν Παῦλον
τὸν ἐπῆγεν εἰς τὸν ἡγεμόνα,
λέγων ὅτι εἶναι κακοποιὸς ἄνθρωπος,
καὶ πλανᾷ τὰς γυναῖκας,
καὶ τὰς χωρίζει
ἀπὸ τοὺς ἄνδρας των.
Ὁ δὲ ἄρχων
εἶπεν εἰς τὸν Παῦλον·
«Εἰπέ μας ποῖος εἶσαι
καὶ ποία εἶναι ἡ διδασκαλία σου;»
Ὁ δὲ ἀπεκρίθη·
«Ὁ ἀληθὴς καὶ ζωοποιὸς Θεός,
ὅστις ποθεῖ
τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων,
μὲ ἀπέστειλε,
νὰ κηρύττω τὸν Υἱὸν αὑτοῦ
Ἰησοῦν Χριστόν,
ὅστις ἔπαθε
διὰ τὴν ἀγάπην ἡμῶν,
καὶ μᾶς παρήγγειλε
νὰ ἀπέχωμεν
ἀπὸ ὅλα τὰ πονηρὰ ἔργα,
καὶ νὰ διάγωμεν
ἐν παρθενίᾳ,
σωφροσύνῃ τε
καὶ ἀγάπῃ πρὸς ἀλλήλους.
Λοιπόν,
ὦ ἀνθύπατε,
τί ἄδικον κάμνω
νὰ κηρύττω
ὅσα ὁ Κύριος
καὶ ὁ Θεὸς
μὲ ἐπρόσταξε;»
Τότε ὁ ἡγεμὼν
διώρισε νὰ τὸν βάλουν
εἰς τὴν φυλακὴν
δεδεμένον
ἐπί τινας ἡμέρας
καὶ νὰ τὸν κρίνῃ
ἔπειτα.
Ταῦτα μαθοῦσα ἡ Θέκλα
ἐξήφθη ἀπὸ θεῖον ἔρωτα,
καὶ ἀπεφάσισε
νὰ μαρτυρήσῃ
διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.
Λαβοῦσα ὅθεν
τὰ χρυσᾶ στολίδια
καὶ τοὺς μαργαρίτας αὐτῆς,
ἀπῆλθεν ἐν ὥρᾳ μεσονυκτίου
εἰς τὴν φυλακήν,
καὶ τὰ ἔδωσε
τοῦ δεσμοφύλακος δῶρον,
διὰ νὰ τὴν ἀφήσῃ
νὰ ἴδῃ τὸν Παῦλον·
ὅθεν ἀφῆκεν αὐτήν,
καὶ εἰσελθοῦσα
εἰς τὴν φυλακὴν
κατεφίλει τὰ δεσμὰ τοῦ Παύλου
μὲ πολλὴν ταπείνωσιν
καὶ εὐλάβειαν,
δεομένη τούτου
καὶ ἱκετεύουσα
νὰ τὴν διδάξῃ ἐπιμελῶς
καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσῃ
πρὸς τὴν εὐσέβειαν.
Ὁ δὲ θεῖος Ἀπόστολος
ἔχων ὅλως τὴν πίστιν
εἰς τὸν Θεόν,
ἐλάλει
περὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας αὐτοῦ
ὑψηλὰ νοήματα,
καὶ περὶ καταφρονήσεως κόσμου,
παρακινῶν αὐτὴν
πρὸς σωφροσύνην
καὶ παρθενίαν σαρκὸς
καὶ πνεύματος.
Ἡ δὲ ἠκροάζετο
μὲ τόσον πόθον,
ὥστε τῆς ἐφαίνετο ὁ Ἀπόστολος
ὥσπερ νὰ ἦτο αὐτὸς ὁ Κύριος,
καὶ τὰ λόγια του
ἐδέχετο εἰς τὴν καρδίαν,
καὶ τὰ εἶχε
γλυκύτερα τῆς ἀμβροσίας
καὶ τοῦ νέκταρος.
Τὸ πρωΐ,
ὅταν εἶδον οἱ συγγενεῖς αὐτῆς,
ὅτι ἔλειπεν ἀπὸ τὴν οἰκίαν,
ἔδραμον ὅλοι καὶ τὴν ἐζήτουν
εἰς ὅλην τὴν πόλιν,
νομίζοντες ὅτι ἔφυγε
μὲ κακὸν σκοπὸν
καὶ ἀγάπην ἔρωτος.
Ὁ δὲ Θάμυρις,
ἐρευνῶν
εἰς τόπους διαφόρους,
ἔμαθε τέλος
παρά τινος δούλου του,
ὅτι ἦτο εἰς τὴν φυλακὴν
μὲ τὸν ξένον δέσμιον.
Ὅθεν ἀπελθὼν
καὶ εὑρὼν αὐτὴν
καθεζομένην
παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Παύλου
μὲ δεσμὰ πόθου συνδεδεμένην,
ἐθυμώθη,
καὶ λαβὼν ὄχλον ἱκανόν,
ἀπῆλθεν εἰς τὸν ἀνθύπατον
καὶ ἀνήγγειλε ταῦτα.
Ὁ δὲ ἐκέλευσε
καὶ ἔφεραν τὸν Ἀπόστολον.
Ἡ δὲ Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ
ἔμεινεν εἰς τὴν φυλακὴν
καὶ ἐκάθητο
εἰς τὸν τόπον τοῦ Παύλου
διὰ εὐλάβειαν.
Εἰς ὀλίγην ὥραν
παρουσίασαν καὶ αὐτὴν
εἰς τὸ κριτήριον,
καὶ ἐβόησεν ὄχλος πολὺς
πρὸς τὸν ἄρχοντα·
«Φόνευσον τὸν μάγον αὐτὸν
καὶ γόητα!»
Ὁ δὲ ἄρχων
ἤκουε τὰ λόγια τοῦ Παύλου ἡδέως
καὶ ἐβούλετο νὰ τὸν ἀπολύσῃ,
ἀλλ’ ἐφοβεῖτο τὸν ὄχλον.
Λοιπὸν εἶπε πρὸς τὴν Θέκλαν·
«Διὰ τί δέν θέλεις τὸν μνηστῆρα σου;»
Αὐτὴ δὲ οὔτε τὸν ἡγεμόνα ἐκοίταξεν,
οὔτε τινὰ ἀπόκρισιν ἔδωκε,
μόνον τὸν Παῦλον ἔβλεπεν,
ὥσπερ νὰ ἦτο αὐτὸς
ἡ ἀναψυχή της·
ὅθεν ἡ μήτηρ αὑτῆς Θεόκλεια,
ἀπὸ τὸν πολύν της θυμόν,
ἐβόησε πρὸς τὸν ἄρχοντα·
«Καῦσε τὴν ἄνομον
εἰς τὸ μέσον τοῦ θεάτρου,
διὰ νὰ φοβηθοῦν αἱ ἄλλαι γυναῖκες,
νὰ μὴ καταφρονῶσι
τοὺς ἄνδρας των».
Ὅταν λοιπὸν εἶδεν ὁ ἄρχων,
ὅτι ὄχι μόνον ὁ ὄχλος,
ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ συγγενεῖς της
τὴν κατέκριναν,
ἔδωκε κατ’ αὐτῆς
τὴν ἀπόφασιν
νὰ τὴν καύσωσι,
τὸν δὲ Παῦλον νὰ φραγγελώσωσι
καὶ ἔπειτα
νὰ τὸν διώξουν
ἔξω τῆς πόλεως.
Ταῦτα κελεύσας ὁ ἀνθύπατος
ἀνέστη τοῦ θρόνου
καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὸ θέατρον
μὲ τὸν δῆμον ὅλον,
ἵνα ἴδωσι
τῆς κόρης τὸν θάνατον,
ἡ ὁποία δὲν ἐσκέπτετο
τόσον ἑαυτὴν
ὅσον τὸν πνευματικόν της πατέρα·
ὅθεν ἐκοίταξε πέριξ
νὰ τὸν ἴδῃ.
Τότε ἐμφανίζεται εἰς αὐτὴν
ὁ Δεσπότης Χριστὸς
εἰς σχῆμα τοῦ Παύλου
καθεζόμενος ἐν μέσῳ τοῦ ὄχλου.
Τοῦτον ἰδοῦσα
ἔλαβε θάρρος ἐν ἑαυτῇ,
λέγουσα κατὰ μόνας·
«Ἐπειδὴ εἶμαι ὀλιγόψυχος
καὶ ἀνυπόμονος,
ἦλθεν ὁ διδάσκαλός μου Παῦλος
νὰ μὲ ἐνθαρρύνῃ».
Ταῦτα σκεπτομένη
βλέπει τὸν Κύριον
ἀνερχόμενον εἰς τοὺς οὐρανούς.
Λαβοῦσα ὅθεν
βεβαίαν πληροφορίαν
διὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Παύλου,
ἐπορεύετο ἀγαλλιωμένη
εἰς τὸ μαρτύριον.
Οἱ δὲ παῖδες
καὶ αἱ νεάνιδες
ἐσύναξαν ξύλα
διὰ νὰ τὴν κατακαύσουν.
Ἐγύμνωσαν ὅθεν αὐτὴν
καὶ τὴν ἔρριψαν
εἰς τὸ μέσον τῆς φλογός.
Ὁ δὲ ἡγεμών,
ἰδὼν ταύτης τὸ κάλλος
καὶ τὴν ὡραιότητα,
ἐξεπλάγη
καὶ ἐλυπεῖτο σφόδρα,
διότι ἔμελλε νὰ ἀπολεσθῇ
τοιαύτη παρθένος ὑπέρκαλος
καὶ τόσον ἐπόνεσεν ἡ ψυχή του,
ὥστε ἐδάκρυσεν.
Ἡ δὲ μεγαλόψυχος κόρη,
ἔχουσα ἔσω αὐτῆς
τὸν ἔνθεον ἔρωτα,
ὅστις κατέκαιε
τὴν καρδίαν της,
δὲν ἐδειλία
πῦρ ἔνυλον καὶ ὁμόδουλον,
ἀλλ’ ἵστατο ἄφοβος,
καὶ εἶχε τὰς χεῖρας
καὶ τὰ ὄμματα
ὑψωμένα πρὸς τὸν οὐρανόν,
προσευχομένη νοερῶς
καὶ ἀναμένουσα ἐκεῖθεν
τὴν βοήθειαν·
ὅθεν
δὲν ἀπέτυχε τῆς ἐλπίδος,
ἀλλ’ ἐδροσίζετο μᾶλλον
ὑπὸ τοῦ πυρὸς
καὶ δὲν κατεφλέγετο.
Ἔτι δὲ καὶ βρονταὶ φοβεραὶ
καὶ ἀστραπαὶ ἐγένοντο
εἰς τὸν ἀέρα,
καὶ ἦλθε σκότος μέγα,
συγχρόνως δὲ βροχὴ ραγδαία
καὶ χάλαζα τοσαύτη
εἰς τὸ θέατρον,
ὥστε ἐφόνευσε
πολλοὺς ποθοῦντας νὰ ἴδωσι
ταύτης τὴν ἀπώλειαν,
τὸ δὲ πῦρ κατεσβέσθη
καὶ οἱ ὄχλοι διεσκορπίσθησαν.
Ἡ δὲ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς
μείνασα μόνη
ἔβαλε τὰ ἱμάτιά της
καὶ ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν,
ζητοῦσα τὸν Παῦλον,
καὶ ἐρωτῶσα νὰ μάθῃ
ποῦ εὑρίσκετο.
Ὁ δὲ θεῖος Παῦλος,
ἀφοῦ τὸν ἐμαστίγωσαν
καὶ τὸν ἔξωσαν τῆς πόλεως,
ἀπῆλθε μετὰ τοῦ Ὀνησιφόρου,
τῆς γυναικὸς
καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ,
καὶ ἐκρύβησαν
εἰς ἕνα παλαιὸν τάφον,
νηστικοὶ τρεῖς ἡμέρας.
Ἓν δὲ παιδίον τοῦ Ὀνησιφόρου
εἶπε πρὸς τὸν Παῦλον·
«Κύριε,
ὁ πατήρ μας
δὲν φροντίζει πλέον
δι’ ἡμᾶς,
καὶ ἰδοὺ ἀποθνῄσκομεν
ἀπὸ τὴν πεῖναν·
λοιπὸν βοήθησέ μας».
Ὁ δὲ Παῦλος,
ἐκδυθεὶς τὸ ἐπανωφόριόν του,
τοῦ τὸ ἔδωσε
νὰ τὸ πωλήσῃ,
διὰ νὰ ἀγοράσῃ ἄρτους.
Ἀπελθὼν λοιπὸν ὁ νέος
εἰς τὴν ἀγοράν,
καὶ ἰδὼν τὴν Ἁγίαν
ὑγιᾶ καὶ ἐλευθέραν,
ἐθαύμασε,
διότι ἐνόμιζεν
ὅτι πλέον εἶχε γίνει πυρίκαυστος.
Ὅθεν τὴν ἠρώτησε
περὶ τούτου·
ἡ δὲ εἶπεν εἰς αὐτὸν
ὅτι ὁ Κύριος τὴν ἐλύτρωσε
καὶ ἐζήτει τὸν Ἀπόστολον.
Ὁ δὲ νέος εἶπεν·
«Ἀκολούθει μοι,
νὰ σοῦ δείξω αὐτόν,
ὅστις ἔχει τώρα
ἡμέρας ἕξ νηστικός,
καὶ προσεύχεται
εἰς τὸν Θεὸν
διὰ σέ».
Ἡ δὲ ἀπελθοῦσα,
εὗρεν αὐτὸν γονυκλινῆ
καὶ λέγοντα ταῦτα·
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,
παρακαλῶ τὴν Χάριν σου,
βοήθησον τὴν δούλην σου Θέκλαν,
καὶ φύλαξον αὐτήν,
ἵνα μὴ ἐγγίσῃ αὐτὴν τὸ πῦρ».
Αὐτὴ δὲ ἀκούσασα ταῦτα
ἀπ’ ἔξω τοῦ τάφου,
ἐβόησε λέγουσα·
«Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς
ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν
καὶ τὴν γῆν,
διότι μὲ ἐλύτρωσες τοῦ πυρός,
ἵνα ἴδω τὸν Ἀπόστολόν σου».
Ὁ δὲ ἀκούσας τὴν φωνὴν
καὶ ἰδὼν αὐτήν,
ἠγαλλιάσατο λέγων·
«Εὐχαριστῶ σοι,
Θεέ μου καρδιογνῶστα,
ὅτι ἐπήκουσας
τῆς δεήσεώς μου».
Εὐφρανθέντες λοιπὸν ἅπαντες
ἐφιλεύθησαν ἄρτον
καὶ ὕδωρ
καὶ ὀλίγα χόρτα
καὶ ἐνδυναμωθέντες
ἢ μᾶλλον εἰπεῖν
ἀπὸ τὴν θείαν Χάριν
καὶ δύναμιν,
ἥτις ἔτρεφε καὶ ὑπὲρ πάντα τὰ βρώματα,
ἐδόξασαν τὸν Θεόν.
Μετὰ τὴν εὐχαριστίαν
εἶπεν ἡ Ἁγία
πρὸς τὸν Ἀπόστολον·
«Δέομαί σου
νὰ κόψῃς
τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς μου,
διὰ νὰ ἐνδυθῶ ἀνδρικὴν στολὴν
καὶ νὰ σὲ ἀκολουθήσω
ὅπου ἀπέλθῃς».
Ὁ δὲ εἶπεν εἰς αὐτήν·
«Ὁ καιρὸς εἶναι αἰσχρός,
καὶ οἱ ἄνθρωποι
εἰς τὸ κακὸν πρόθυμοι,
καὶ σὺ ὡραία τὴν ὄψιν·
λοιπὸν φοβοῦμαι
μὴ σοῦ τύχῃ
ἄλλος πειρασμὸς
χειρότερος τοῦ προτέρου
καὶ δὲν δυνηθῇς
νὰ τὸν ὑπομείνῃς».
Ἡ δὲ ἀπεκρίθη·
«Μόνον σημείωσον εἰς ἐμὲ
τὴν σφραγῖδα τοῦ Χριστοῦ,
καὶ ἐλπίζω εἰς αὐτόν,
μή μου ἅψηται
οὐδεμία βάσανος».
Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ·
«Μακροθύμησον,
καὶ θὰ ἔλθῃ εἰς σὲ
ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ».
Ἔπειτα λέγει τοῦ Ὀνησιφόρου·
«Ὑπάγετε εἰς τὴν οἰκίαν σας,
καὶ εὐχαριστῶ
τὴν ἀγάπην σας,
ἐγὼ δὲ ὑπάγω
ὅπου μὲ προστάξῃ ὁ Κύριος».
Ἀποχαιρετήσας λοιπὸν αὐτούς,
ἀπῆλθεν ὁ Παῦλος
εἰς Ἀντιόχειαν,
ἀκολουθούσης αὐτὸν τῆς Ἁγίας·
καὶ καθὼς εἰσῆλθον
εἰς τὴν πόλιν,
τοὺς ὑπήντησεν
ὁ πρῶτος τῶν μεγιστάνων,
τὸ ὄνομα Ἀλέξανδρος,
πολὺς εἰς τὴν κακίαν
καὶ εἰς τὴν πολιτείαν ἄσωτος,
ὅστις,
ἰδὼν τὴν Θέκλαν
τοσοῦτον ὡραίαν,
ἐμέθυσεν ἐξ ἔρωτος
καὶ λέγει τοῦ Παύλου·
«Λάβε, ἄνθρωπε,
ὅσα χρήματα θέλεις
ἀπ’ ἐμοῦ,
καὶ δός μοι
τὴν κόρην αὐτήν».
Ὁ δὲ ἀπεκρίθη·
«Ἐγώ, κύριέ μου,
δὲν τὴν ἠξεύρω,
οὔτε τὴν ὁρίζω».
Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος,
ὡς παρρησίαν πολλὴν ἔχων
καὶ ἡγεμὼν ὑπάρχων τῆς πόλεως,
ἥρπασε τὴν κόρην
μὲ ἀναισχυντίαν
καὶ κατεφίλει αὐτήν.
Ἡ δὲ ἔσπρωχνεν αὐτὸν
ἀνδρείως
καὶ ἔλεγε μεγαλοφώνως·
«Μὴ δυναστεύῃς
τὴν δούλην τοῦ Θεοῦ,
ἀναιδέστατε,
ὅτι ἐγὼ εἶμαι
πρώτη τῶν Ἰκονίων,
καὶ διότι
δὲν θέλω νὰ ὑπανδρευθῶ
μὲ ἔδιωξαν τῆς πόλεως».
Ταῦτα λέγουσα
καὶ σύρουσα τὸ ἱμάτιόν του
τὸ ἐξέσχισε,
καὶ κατῄσχυνεν αὐτὸν
ἐνώπιον πάντων.
Ὁ δὲ ἐντραπείς,
ἐφοβέρισεν αὐτὴν
λέγων, ὅτι,
ἐὰν δὲν τοῦ ὑπακούσῃ,
θὰ τὴν διαβάλῃ
εἰς τὸν ἀνθύπατον
νὰ τὴν θανατώσῃ,
ὅπερ καὶ ἐγένετο.
Κατέκριναν λοιπὸν αὐτήν,
νὰ τὴν ρίψουν
εἰς τὰ θηρία
ὡς ἱερόσυλον,
καθὸ τολμήσασαν νὰ σχίσῃ
τοῦ ἡγεμόνος τὸ ἱμάτιον.
Ἡ Ἁγία ἐζήτησε χάριν
παρὰ τοῦ ἀνθυπάτου,
νὰ τὴν παραδώσῃ
εἰς χεῖρας
τινὸς γυναικὸς ἐντίμου,
νὰ τὴν φυλάττῃ ἀμόλυντον
ἕως τὴν τρίτην ἡμέραν,
ὁπότε ἤθελε νὰ θηριομαχήσῃ.
Ὁ δὲ ὑπήκουσε
καὶ παρέδωκεν αὐτὴν
μιᾶς γυναικὸς
χήρας εὐγενεστάτης
καὶ πλουσίας,
Τρυφαίνης ὀνόματι,
τῆς ὁποίας ἀπέθανε πρὸ ὀλίγου
μία θυγάτηρ,
Φαλκονίλλα ὀνομαζομένη.
Ἔλαβε λοιπὸν τὴν Θέκλαν ἡ Τρύφαινα
καὶ τόσον τὴν ἠγάπησεν
ἐκείνας τὰς τρεῖς ἡμέρας,
βλέπουσα
τοιοῦτον ἀγγελικὸν πρόσωπον
καὶ ἀκούουσα
τοιαῦτα μελίρρυτα λόγια,
ὥστε ἐπόνει ἡ ψυχή της
νὰ τὴν χωρισθῇ,
καὶ ἔκλαιεν
ὅταν τὴν ὡδήγουν
εἰς τὸν τόπον
τῆς καταδίκης.
Καταφρονήσασα δὲ
τὴν ἀξίαν τοῦ γένους της,
ἠκολούθησε καὶ αὐτὴ
μὲ ἄλλας γυναῖκας,
καὶ ἐπῆγαν
εἰς τὸ θέατρον
νὰ ἴδωσι
τὸ ἀποβησόμενον.
Ἔκλαιον δὲ αἱ νεάνιδες πᾶσαι,
καὶ ἐσυμπονοῦσαν αὐτήν,
καὶ κατελάλουν
τὴν ἀδικοκρισίαν ταύτην.
Οἱ δὲ ὑπηρέται
ἔδεσαν τὴν Μάρτυρα
καὶ τὴν ἔρριψαν
εἰς τὸ μέσον τῶν θηρίων,
ὅπου ἦτο μία λέαινα
ἀγριωτάτη πάντων,
ἡ ὁποία,
ὡς ἔφθασε
πλησίον τῆς Ἁγίας,
μετέβαλε τὴν ἀγριότητα
εἰς πρᾳότητα
καὶ ἔλειχε
μὲ τὴν γλῶσσαν
τοὺς πόδας της.
Ἦτο δὲ ἡ ἐπιγραφὴ
τῆς καταδίκης αὕτη:
«Ὡς ἱερόσυλος
κατεδικάσθη εἰς θάνατον».
Ταῦτα βλέπων ὁ μὲν ὄχλος
ἐξίσταντο λέγοντες·
«ἀδίκως κατεκρίθη ἡ ἀνεύθυνος»·
ἡ δὲ Τρύφαινα,
ἐνδυναμωθεῑσα ὑπὸ τῆς θείας Χάριτος,
εἰσῆλθεν ἀνδρείως εἰς τὰ θηρία
καὶ λαβοῦσα τὴν Μάρτυρα
ἀπῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν της
ἀγαλλιώμεναι.
Τὴν νύκτα ἐκείνην
βλέπει ἐν ὁράματι
τὴν θυγατέρα της ἡ Τρύφαινα
κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ
καὶ φιλανθρωπίαν ἀνείκαστον,
ἥτις λέγει εἰς αὐτήν·
«Μῆτέρ μου,
ἀγάπα αὐτὴν τὴν ξένην Θέκλαν,
καὶ ἔχε την ἀντ’ ἐμοῦ θυγατέρα σου,
ὅτι εἶναι δούλη τοῦ Θεοῦ,
καὶ δύναται νὰ κάμῃ δέησιν
καὶ νὰ μὲ βάλῃ ὁ Κύριος
εἰς τὸν τόπον τῶν Δικαίων».
Ἔξυπνος δὲ γενομένη ἡ Τρύφαινα,
εἶπε τῆς Ἁγίας·
«Τέκνον μου δεύτερον,
κάμε μου παρακαλῶ σε
τὴν καλωσύνην αὐτήν,
καὶ δεήσου τοῦ Χριστοῦ σου
νὰ ἀναπαύσῃ τὴν θυγατέρα μου
εἰς ζωὴν τὴν αἰώνιον,
ὅτι μοῦ τὸ ἐζήτησε
διὰ ὁράματος».
Τότε ἡ Ἁγία εὐθὺς
ἄρασα τὰς χεῖρας
καὶ τὴν φωνὴν
εἰς οὐρανούς,
εἶπε·
«Κύριέ μου Ἰησοῦ Χριστέ,
Υἱὲ τοῦ ἀληθοῦς καὶ ζῶντος Θεοῦ,
ἐπάκουσόν μου τῆς δούλης σου,
καὶ ἀνάπαυσον τὴν Φαλκονίλλαν
εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον,
κατὰ τὸ θέλημά σου τὸ ἅγιον».
Ἐχαίρετο ὅθεν ἡ Τρύφαινα
ἀκούουσα ταῦτα,
ἐλυπεῖτο ὅμως διὰ τὴν Θέκλαν
καὶ ἔκλαιε,
μαθοῦσα ὅτι ἤρχετο πάλιν ὁ Ἀλέξανδρος
διὰ νὰ τὴν συλλάβῃ
καὶ νὰ τὴν θανατώσουν.
Πράγματι δὲ
εἰς ὀλίγην ὥραν
ἔφθασε λέγων ταῦτα·
«Κυρία,
ὁ ἀνθύπατος κάθηται
εἰς τὸ κριτήριον,
καὶ ὅλος ὁ δῆμος συνήχθη
νὰ ἴδωσι τῆς Θέκλης τὸν θάνατον.
Λοιπὸν ἀπόστειλον αὐτὴν
τάχιστα».
Ἡ δὲ ὑβρίσασα αὐτόν,
ἀπεδίωξεν ἄπρακτον.
Μετὰ δὲ ὀλίγον διάστημα
ἦλθον οἱ ὑπηρέται τοῦ ἀνθυπάτου,
νὰ τὴν ἁρπάσουν βιαίως.
Ἡ δὲ Τρύφαινα,
μὴ δυναμένη ν’ ἀντισταθῇ,
ἔλαβεν αὐτὴν ἐκ τῆς χειρός,
καὶ ἀπήρχετο κλαίουσα
καὶ λέγουσα ταῦτα·
«Οἴμοι τῇ ἀθλίᾳ!
πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν
συνώδευσα εἰς τὸν τάφον
τὴν Φαλκονίλλαν μου,
καὶ πάλιν τώρα στεροῦμαι σὲ
τὴν δευτέραν φιλτάτην μου θυγατέρα».
Ἡ δὲ Ἁγία,
βλέπουσα τῆς Τρυφαίνης
τὴν εὐσπλαγχνίαν τε καὶ συμπάθειαν,
ἐδάκρυσε λέγουσα·
«Κύριέ μου καὶ Βασιλεῦ,
εἰς τὸν ὁποῖον πιστεύω,
ἀπόδος τὸν μισθὸν ἄξιον τῆς Τρυφαίνης,
διότι τοσοῦτον μὲ ἠγάπησε
καὶ ἐφύλαξε τὴν παρθενίαν μου».
Θόρυβος δὲ καὶ βοὴ μεγάλη ἐγένετο,
ὅταν ἥρπασαν οἱ δήμιοι τὴν Θέκλαν·
καὶ γυμνώσαντες αὐτὴν
ἔρριψαν εἰς τὰ θηρία,
καὶ ἀπέλυσαν κατ’ αὐτῆς λέοντας
καὶ ἄρκτους φοβεράς.
Ἡ δὲ λέαινα ἐκείνη
ἡ ἀγριωτάτη
ἐστάθη πλησίον τῆς Ἁγίας,
ἀπαντῶσα τὰ ἄλλα θηρία,
καὶ δὲν τὰ ἄφηνε
νὰ τὴν ἐγγίσωσι.
Τότε μία ἄρκτος μεγάλη
ἔδραμε νὰ ξεσχίσῃ τὴν Μάρτυρα,
ἡ δὲ λέαινα ἠναντιώθη ἰσχυρῶς
καὶ τὴν ἐθανάτωσε.
Ταῦτα ἰδὼν ὁ Ἀλέξανδρος
ἔρριψεν ἔσω εἰς τὸν λάκκον
ἕνα λέοντα μεγαλώτατον καὶ φοβερόν,
ὅστις ἦτο συνηθισμένος
νὰ τρώγῃ ἀνθρώπους,
καὶ τότε τὸν εἶχεν
ἀπὸ σκοποῦ νηστικὸν
ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας.
Ἡ δὲ λέαινα
πάλιν ἐπανέστη
κατὰ τοῦ λέοντος
καὶ ἐπολέμησαν ὥραν πολλὴν
τοσοῦτον ἰσχυρῶς καὶ ἀνδρείως,
ὥστε ἐξέψυξαν καὶ τὰ δύο
τὴν αὐτὴν ὥραν.
Ταῦτα βλέπων ὁ ἡγεμὼν
ἐκέλευσε νὰ βάλουν
καὶ ἄλλα θηρία πολλά·
ἀλλὰ μάτην ἐκοπίαζεν ὁ δύστηνος,
ὅτι ὅλα ἐστέκοντο
ὡς ἀρνία ἥμερα
ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας.
Λαβόντες ὅθεν ἐκεῖθεν τὴν Ἁγίαν
τὴν ὡδήγησαν
εἰς μίαν βαθυτάτην καὶ φοβερὰν λίμνην,
ἐντὸς τῆς ὁποίας
ἦσαν φῶκαι πολλαί.
Ἡ δὲ Ἁγία,
ὡς εἶδε τὴν λίμνην,
ἔπεσεν εἰς αὐτὴν
λέγουσα ταῦτα·
«Εἰς τὸ ὄνομά σου,
Κύριέ μου Ἰησοῦ Χριστέ,
λαμβάνω σήμερον
τὸ ἅγιον Βάπτισμα».
Αἱ δὲ γυναῖκες
ἔκλαιον νομίζουσαι
ὅτι θὰ φαγωθῇ
ἀπὸ τὰς φώκας,
καὶ θ’ ἀφανισθῇ τοσοῦτον κάλλος,
καὶ τὴν παρεκίνουν
νὰ μὴ εἰσέλθῃ·
ἀλλ’ εὐθὺς κατῆλθεν
ἐξ ὕψους θεία βοήθεια,
ἐν εἴδει πυρὸς καὶ ἀστραπῶν,
ἐκ τοῦ ὁποίου
ἐνεκρώθησαν αἱ φῶκαι,
νεφέλη δὲ
ἐσκέπασε τὴν Θέκλαν
διὰ νὰ μὴ τὴν βλέπουν γυμνὴν
οἱ περιεστῶτες.
Ἔρριψαν δὲ
εἰς τὴν λίμνην
ἄλλα θηρία ἀγριώτατα,
ἀλλὰ αἱ γυναῖκες
ἔρριψαν ἔσω νάρδον,
κασίαν καὶ ἄμωμον,
διὰ νὰ ἀποκοιμηθοῦν τὰ θηρία
ἀπὸ τὴν εὐωδίαν τῶν μύρων
καὶ νὰ μὴ τὴν βλάψωσιν,
ὅπερ καὶ ἐγένετο.
Τότε ὁ Ἀλέξανδρος
εἶπε πρὸς τὸν ἀνθύπατον·
«Ἔχω δύο ταύρους ἀγριωτάτους
καὶ φοβερωτάτους,
καὶ ἂς τὴν δώσωμεν
εἰς αὐτοὺς
νὰ τὴν θανατώσουν».
Ὁ δὲ ἀπεκρίθη·
«Κάμε ὅ,τι θέλεις
εἰς αὐτὴν σύ,
ὅτι ἐγὼ πλέον
δὲν βάλλω χεῖρα
ἐπ’ αὐτῆς».
Δέσαντες λοιπὸν αὐτὴν
τὴν ἔβαλον
εἰς τοὺς ταύρους,
τοὺς ὁποίους κατέκαιον
μὲ πεπυρωμένα σίδηρα
καὶ τοὺς ἐκέντων
διὰ νὰ ἀγριεύσουν χειρότερα·
ἀλλὰ καὶ τότε
αὐτοὶ μὲν ἔμειναν ἄπρακτοι,
τὰ δὲ δεσμὰ τῆς Ἁγίας ἐλύθησαν,
τὸ πῦρ ἐσβέσθη
καὶ αὐτὴ ἵστατο ἀβλαβής.
Ἡ δὲ Τρύφαινα,
βλέπουσα ὅλα ταῦτα τὰ μαρτύρια
καὶ τὰς θλίψεις,
ἐλιποθύμησε
καὶ ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν
ὡς νεκρά.
Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἐφοβήθη,
διότι ἡ Τρύφαινα
ἦτο συγγενὴς τοῦ Καίσαρος,
καὶ λέγει
εἰς τὸν ἀνθύπατον·
«Κέλευσον
νὰ ἐκβάλωσιν ἔξω τὴν Θέκλαν,
καὶ ἂς ὑπάγῃ
ὅπου θέλει,
νὰ μὴ τὸ μάθῃ ὁ βασιλεὺς
διὰ τὴν Τρύφαιναν
καὶ μᾶς θανατώσῃ».
Προσκαλέσας δὲ ὁ ἄρχων τὴν Ἁγίαν,
εἶπεν εἰς αὐτήν·
«Τίς εἶσαι;
διὰ ποίαν αἰτίαν
δὲν σὲ ἔβλαψαν τὰ θηρία;»
Ἡ δὲ ἀπεκρίθη·
«Δούλη εἶμαι Ἰησοῦ Χριστοῦ
τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ,
ὅστις ἔχει ζωῆς καὶ θανάτου τὴν ἐξουσίαν,
καὶ ὅστις πιστεύει εἰς αὐτόν,
δὲν τοῦ ἐγγίζει τις βάσανος,
ὁ δὲ ἀπιστήσας λαμβάνει
τὸν αἰώνιον θάνατον».
Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἄρχων
ἐκέλευσε καὶ τὴν ἐνέδυσαν.
Ἡ δὲ εἶπεν εἰς αὐτόν·
«Ὁ Θεὸς νὰ σὲ ἐνδύσῃ σωτηρίαν
ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως».
Τότε ἔγραψε γράμμα ὁ ἄρχων
πρὸς τοὺς Ἰκονίους
λέγον·
«Σᾶς χαρίζω
τὴν θεοσεβῆ Θέκλαν».
Ἐχάρησαν ὅθεν
πᾶσαι αἱ γυναῖκες,
καὶ φωνῇ μεγάλῃ
ἐδόξαζον τὸν Κύριον,
λέγουσαι·
«Εἷς Θεὸς μέγας
ὁ λυτρώσας
ἐκ τόσων κινδύνων
τὴν δούλην του».
Ἡ δὲ Τρύφαινα συνελθοῦσα
ἐνηγκαλίσατο τὴν Θέκλαν
ἀγαλλομένη καὶ λέγουσα·
«Τώρα πιστεύω,
ὅτι ζῇ καὶ ἡ θυγάτηρ μου Φαλκονίλλα.
Ἐλθὲ λοιπὸν εἰς τὸν οἶκόν μου,
φίλτατον τέκνον,
νὰ σοῦ γράψω ὅλα μου τὰ ὑπάρχοντα».
Ἔμειναν δὲ ὁμοῦ ἡμέρας τινάς,
διδάσκουσαι τὸν σωτήριον λόγον,
καὶ ἐπέστρεψαν πολλὰς
εἰς θεογνωσίαν ἀληθινήν.
Ἡ Θέκλα ὅμως
δὲν ἠδύνατο νὰ ὑπομένῃ
τὴν τοῦ Ἀποστόλου στέρησιν,
ἀλλὰ ἀπέστειλεν
εἰς διαφόρους τόπους
ζητοῦσα τοῦτον
καὶ μαθοῦσα
ὅτι ἐδίδασκεν
εἰς τὰ Μύρα τῆς Λυκίας,
ἐνεδύθη ἀνδρικὴν στολὴν
καὶ λαβοῦσα μετ’ αὐτῆς
πολλοὺς νέους
ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν
μετὰ πόθου
καὶ θερμοῦ πνεύματος.
Ὁ δὲ Παῦλος,
ἰδὼν αὐτὴν ἐξαίφνης
μὲ τόσον πλῆθος ἀνδρῶν,
ἐθαύμασεν,
ἀκούων μάλιστα
ὅσα ἔπαθεν εἰς Ἀντιόχειαν.
Ἡ Θέκλα εἶπεν
εἰς τὸν Ἀπόστολον
περὶ τῆς Τρυφαίνης
καὶ τοῦ πολλοῦ χρυσίου
καὶ ἀργυρίου,
τὰ ὁποῖα διεμοίραζεν
εἰς πτωχοὺς Χριστιανούς.
Ἀφοῦ δὲ ηὐφράνθησαν
πνευματικῶς
ἡμέρας τινάς,
ὁ Παῦλος λέγει εἰς αὐτήν·
«Γινώσκω,
φιλτάτη μου θύγατερ,
ὅτι ἐλυπήθης,
διότι σὲ ἐγκατέλειψα·
ἀλλὰ ἤξευρε,
ὅτι διὰ τὸ συμφέρον σου
τὸ ἔκαμα,
διὰ νὰ μὴ θαρρῇς εἰς ἐμέ,
ἀλλὰ εἰς τὸν Κύριον νὰ ἐλπίζῃς
ἐξ ὅλης καρδίας σου
καὶ ὄχι εἰς φίλους
καὶ συγγενεῖς σου·
καὶ οὕτως ἐγένετο
καὶ ἐφάνης ἀνωτέρα
τόσων βασάνων
μὲ τὴν δύναμιν
καὶ βοήθειάν του».
Ἡ δὲ ἀπεκρίθη·
«Τὴν αὐτὴν γνώμην
εἶχον καὶ ἐγώ,
μάρτυς μου ὁ Κύριος,
ὅτι τὸ ἔκαμες
διὰ τὸ ὄφελός μου
καὶ δὲν ἐφοβούμην
καμμίαν βάσανον.
Μόνον διὰ τὴν παρθενίαν μου
ἐλυπούμην,
μήπως καὶ πάθω βιαίως τίποτε·
ἀλλὰ ὁ Δεσπότης μου Χριστός,
ὁ ἐκ τῆς Ἀειπαρθένου γεννηθείς,
μὲ ἐφύλαξε καθαρὰν
καὶ ἄμωμον».
Τότε τῆς εἶπεν ὁ Ἀπόστολος.
«Θέλημα τοῦ Κυρίου εἶναι
νὰ ὑπάγῃς ταχέως
εἰς τὴν πατρίδα σου».
Ἡ δέ,
ὡς μαθήτρια καλὴ
καὶ ὑπήκοος
δὲν ἠθέλησε
νὰ ἐναντιωθῇ ποσῶς
εἰς τὸ πρόσταγμά του,
ἀλλὰ κλίνασα τὴν κεφαλὴν
προσεκύνησε,
καὶ εὐλογηθεῑσα παρ’ αὐτοῦ
ἀνεχώρησε,
καὶ ἀπῆλθεν εἰς Ἰκόνιον
εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ὀνησιφόρου,
καὶ πίπτουσα εἰς τὸ ἔδαφος,
ὅπου πρῴην
ἐκάθητο διδάσκων
ὁ θεῖος Ἀπόστολος,
κατέβρεχεν αὐτὸ
διὰ θερμῶν δακρύων ἐξ εὐλαβείας
λέγουσα·
«Εὐχαριστῶ σοι,
Κύριε ὁ Θεός μου,
διότι ἐφώτισάς με
εἰς τοῦτον τὸν οἶκον
καὶ ἐγνώρισά σε.
Σὺ μόνος εἶσαι Θεὸς ἀληθής,
ὅτι ἐκ τοῦ πυρὸς
καὶ ἐκ τῶν θηρίων
μὲ ἔσωσας,
καὶ σοὶ μόνῳ πρέπει
δόξα τε καὶ προσκύνησις
εἰς τοὺς αἰῶνας·
ἀμήν».
Ὁ Ὀνησιφόρος
καὶ πάντες οἱ μετ’ αὐτοῦ
ηὐφράνθησαν,
ἀκούσαντες τὰ κατ’ αὐτήν,
καὶ ἐδόξασαν τὸν Κύριον.
Ἡ δὲ Μάρτυς,
εὑροῦσα νεκρὸν τὸν Θάμυριν,
τὴν δὲ μητέρα της
ἔτι ζῶσαν,
ἀπῆλθε πρὸς αὐτήν,
καὶ ἐπάσχισε πολὺ
νὰ τὴν ἐπιστρέψῃ
πρὸς τὴν εὐσέβειαν,
ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη.
Ὅθεν ἐξελθοῦσα τῆς πόλεως,
ἐπῆγεν εἰς τὸ μνημεῖον
ὅπου ἦτο ὁ Παῦλος κεκρυμμένος
μετὰ τοῦ Ὀνησιφόρου,
καὶ προσευχομένη
ἐδέετο τοῦ Κυρίου
νὰ τὴν ὁδηγήσῃ
ὅπου εἶναι εὐάρεστον.
Ἔπειτα ἀνεχώρησεν
εἰς τὴν Σελεύκειαν πλησίον,
ἐπάνω εἰς ἓν ὄρος
λεγόμενον Καλαμών,
εἰς τὸ ὁποῖον
τὴν ὡδήγησε μία νεφέλη φωτεινή·
ὅθεν ἐννοήσασα
ὅτι ἦτο θέλημα τοῦ Κυρίου
νὰ κατοικήσῃ
εἰς ἐκεῖνο τὸ ὄρος,
ἔνθα εὗρε καὶ σπήλαιον,
εἰσῆλθεν ἐντὸς αὐτοῦ
καὶ διέτριψεν ἐκεῖ ἔτη πολλά,
ὑπομείνασα διαφόρους
καὶ χαλεποὺς πειρασμοὺς
ὑπὸ τῶν δαιμόνων,
ἀλλὰ νικήσασα αὐτοὺς
Χάριτι καὶ βοηθείᾳ
τοῦ Θεοῦ.
Ἐξῆλθε δὲ ἡ φήμη τῆς Ἁγίας
εἰς τόπους καὶ πόλεις
καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτὴν
γυναῖκες πολλαί,
καὶ διδασκόμεναι
τὰ πρὸς σωτηρίαν
ἄφηναν τὴν δόξαν τοῦ κόσμου
καὶ ἤρχοντο ἐκεῖ
καὶ ἠσκήτευον.
Ὄχι δὲ μόνον τὰς ψυχὰς
ἐθεράπευεν ἡ μακαρία,
ἀλλὰ καὶ τὰ σώματα,
εἴ τι πάθος εἶχον,
ἰάτρευε
διὰ τῆς παρρησίας της πρὸς Κύριον,
καὶ ἦτο θαῦμα ἐξαίσιον,
ὅτι μόλις ὡς
ἐπλησίαζεν ὁ ἀσθενὴς
εἰς τὸ σπήλαιον,
εὐθὺς ἐθεραπεύετο.
Τυφλοὶ ἀνέβλεπον,
χωλοὶ περιεπάτουν
καὶ παράλυτοι ἠγείροντο
καὶ δαιμονιῶντες ἐθεραπεύοντο,
καὶ πάντες
οἱ ἐν Σελευκείᾳ οἰκοῦντες
ηὐχαρίστουν,
εὑρόντες ἰατρὸν
τοσοῦτον εὔσπλαγχνόν τε
καὶ ἄμισθον
καὶ μόνον οἱ ἰατροὶ ἐσκανδαλίζοντο,
ὅτι εἰς τὴν Θέκλαν
ἔτρεχον οἱ ἄρρωστοι πάντες,
καὶ ἑπομένως ἐκινδύνευον
νὰ πτωχεύσωσι.
Φθονήσαντες λοιπὸν
καὶ πολλὰ θυμωθέντες,
συμβούλιον ἔλαβον
λέγοντες·
«Αὕτη ἡ παρθένος
εἶναι ἱέρεια
τῆς μεγάλης Ἀρτέμιδος
καὶ διὰ τὴν παρθενίαν της
βοηθεῖ ἡ θεὰ
καὶ τελεῖ τοιαῦτα θαύματα·
ἂς τὴν μολύνωμεν σαρκικῶς,
νὰ χάσῃ ταύτην τὴν χάριν».
Ταῦτα διασκεψάμενοι
οἱ παμμίαροι,
ἐπλήρωσαν νέους τινὰς ἀκολάστους
νὰ τὴν βιάσωσιν,
οἵτινες ἀπῆλθον εὐθὺς
εἰς τὸ σπήλαιον,
καὶ ἔκρουσαν τὴν θύραν·
ὅθεν ἐξῆλθεν ἡ Ἁγία,
γινώσκουσα
ἐκ θείας Χάριτος
τὴν αἰτίαν,
δι’ ἣν ἐκεῖνοι οἱ ἀναίσχυντοι
ἦλθον ἐκεῖσε·
πλὴν ἠρώτησεν αὐτοὺς
τί ἐζήτουν.
Οἱ δὲ εἶπον εἰς αὐτὴν
ὅτι νὰ κοιμηθῶσι μετ’ αὐτῆς
παρεγένοντο.
Ἡ δὲ τὴν ἀναισχυντίαν αὐτῶν ἀκούσασα,
εἶπεν·
«Ἐγὼ εἶμαι γραῖα
δούλη ταπεινὴ
τοῦ Κυρίου μου Ἰησοῦ Χριστοῦ,
καὶ ἐὰν βουληθῆτε
καὶ πράξητε πονηρὸν
εἰς ἐμέ,
ζημίαν πολλὴν θὰ πάθητε».
Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν·
«Ἀδύνατον εἶναι
νὰ ἐπιστρέψωμεν ἄπρακτοι».
Ταῦτα λέγοντες
ἀπεπειρῶντο
νὰ τὴν προσελκύσωσιν,
ἡ δὲ εἶπεν εἰς αὐτοὺς
ἐν ταπεινώσει·
«Κάμετε ὑπομονήν,
τέκνα μου,
ὀλίγον,
νὰ ἴδητε
τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ».
Ταῦτα εἰποῦσα
καὶ εἰς τοὺς οὐρανοὺς
τὰ ὄμματα ἄρασα
ηὔξατο·
«Κύριε Παντοκράτορ,
ὁ μόνος δυνατὸς
καὶ οἰκτίρμων,
ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων,
ἡ τῶν ἀβοηθήτων βοήθεια,
ὁ ἐκ πυρὸς καὶ θηρῶν,
Θαμύριδός τε καὶ Ἀλεξάνδρου
καὶ βυθοῦ διασώσας με,
καὶ εὐδοκήσας ἐν ἐμοὶ
νὰ δοξασθῇ
τὸ Σὸν Πανάγιον ὄνομα,
ρῦσαί με
ἐκ τῶν χειρῶν
τῶν ἀνόμων τούτων,
καὶ μὴ ἀφήσῃς
νὰ ὑβρίσωσι
τὴν παρθενίαν μου,
τὴν ὁποίαν εἰς σὲ ἀφιέρωσα,
ὅτι σὲ ἐπιποθῶ,
Νυμφίε μου ἄμωμε,
καὶ σὲ προσκυνῶ
σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ
καὶ τῷ Ἁγίω σου Πνεύματι,
νῦν καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας·
ἀμήν».
Τότε γίνεται
φωνὴ οὐρανόθεν
πρὸς αὐτὴν
λέγουσα·
«Μὴ φοβοῦ,
Θέκλα δούλη μου ἀληθής,
μετὰ σοῦ γάρ εἰμι·
ἰδοὺ αὐτὴ ἡ πέτρα,
ἡ ὁποία εἶναι ἔμπροσθέν σου,
ἀνοίγεταί σοι,
ἵνα εἶναι
κατοικία σου αἰώνιος».
Τότε ἡ Μάρτυς,
ὡς εἶδε τὴν πέτραν
διανοιγεῖσαν,
εὐθὺς εἰσῆλθεν
εἰς τὸ σχίσμα,
ἡ δὲ πέτρα πάλιν ἐκλείσθη
ὡς πρότερον
καὶ δὲν ἐφαίνετο ποσῶς ρῆγμα.
Ἐκεῖνοι δὲ οἱ βέβηλοι
τοῦτο τὸ θαῦμα ὁρῶντες
ἐξεπλήττοντο,
καὶ μὴ δυνάμενοι
τί ἄλλο νὰ κάμωσιν,
ἥρπασαν τὸ ὠμόφορον αὐτῆς,
καὶ ἔσχισαν μέρος τι ὀλίγον,
καὶ τοῦτο κατὰ θείαν οἰκονομίαν,
ἅμα μὲν εἰς πίστιν τοῦ γενομένου,
ἅμα δὲ εἰς εὐλογίαν καὶ παραμυθίαν
τῶν μεταγενεστέρων
εὐσεβῶν τε καὶ φιλοχρίστων.
Ἦτο δὲ ἡ Ἁγία δέκα ὀκτὼ ἐτῶν
ὅταν ἤρχισε τὸ μαρτύριον,
ἔκαμε δὲ τὴν ὁδοιπορίαν
εἰς τὰς περιόδους καὶ εἰς τὴν ἄσκησιν
ἐπὶ ἔτη ἑβδομήκοντα δύο (72),
ὥστε ἦτο ἐνενήκοντα (90) ἐτῶν,
ὅταν ἀπῆλθε πρὸς Κύριον.
Τοιοῦτον ἦτο τὸ τέλος
τῆς Πρωτομάρτυρος
καὶ Ἰσαποστόλου Θέκλης,
τοιοῦτος ὁ Βίος,
τὰ ἔπαθλα,
καὶ τὸ ὑπὲρ τοῦ Κυρίου
μαρτύριον.
Αὐτὴν ἂς ἔχωμεν καὶ ἡμεῖς
ἄγρυπνον ἀεὶ τῶν ψυχῶν ἡμῶν φύλακα,
καὶ πρέσβυν εὐπρόσωπον πρὸς Θεόν,
καὶ ὀξεῖαν ἐν κινδύνοις ἀντίληψιν.
Ἧς ταῖς πρεσβείαις καὶ τῶν αἰωνίων τύχοιμεν ἀγαθῶν,
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.
Ὧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος,
νῦν καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.