Ἁγίων Σοφίας, Πίστεως, Ἐλπίδος καὶ Ἀγάπης ὁ Βίος
Τῇ 17ῃ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου
μνήμῃ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων
καὶ Καλλινὶκων Παρθένων
Πίστεως, Ἐλπίδος καὶ Ἀγάπης,
καὶ τῆς μητρὸς αὐτῶν Σοφίας.
Σοφία ἡ Ἁγία Μάρτυς
καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς
Πίστις, Ἐλπίς καὶ Ἀγάπη
ἔζων εἰς τὴν Ρώμην
κατὰ τὰς ἡμέρας
τοῦ δυσσεβοῦς αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ,
ὅστις ἐβασίλευεν ἐκεῖ,
παραχωρήσει Θεοῦ,
κατὰ τὰ ἔτη 117 ἕως 138.
Οὗτος, ἔχων ζῆλον διάπυρον
εἰς τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων
τῶν ψευδωνύμων θεῶν,
προσεπάθει νὰ πείσῃ τοὺς Χριστιανούς,
ἄλλους μὲ κολακείας
καὶ ἄλλους μὲ ἀπειλάς,
ὅπως θυσιάζωσιν εἰς τοὺς δαίμονας.
Ἡ δὲ Σοφία ἦτο γυνὴ
εὐσεβὴς εἰς τὴν πίστιν,
εὐγενὴς εἰς τὸ γένος,
καὶ εἰς τὴν πολιτείαν
σεμνὴ καὶ σωφρονεστάτη,
καταγομένη ἀπὸ μεγάλην τινὰ πόλιν τῆς Ἰταλίας·
παραμείνασα δὲ χήρα ἐκ νεότητος
εἶχε μεθ’ ἑαυτῆς τὰς τρεῖς θυγατέρας της,
μὲ τὰς ὁποίας ἔτυχεν ἐξ ἀνάγκης
νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν μεγαλόπολιν Ρώμην·
διαμείνασα δὲ ἐκεῖ
διῆγε ζωὴν ἐνάρετον,
διδάσκουσα καὶ τὰς θυγατέρας της
νὰ μιμῶνται τὴν μητέρα αὐτῶν,
στολίζουσαι τὰ ἤθη των
μὲ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου
καὶ τὸν πόθον τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Προσεῑχε δὲ ἡ μακαρία Σοφία,
κατὰ τὸ ὄνομα αὐτῶν
νὰ συμφωνῇ καὶ ἡ πολιτεία·
διὰ τοῦτο καὶ εἰς τοὺς λόγους
καὶ εἰς τὰ ἔργα της
ἐφαίνετο τῆς σοφίας ὁ καρπός,
μὲ τὸν ὁποῖον ἀνέτρεφε
καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς,
ἤτοι τὰς θυγατέρας,
αἱ ὁποῖαι ηὔξανον
μὲ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς,
διὰ μέσου τοῦ ὁποίου ἐδόθη εἰς αὐτὰς
καὶ ἡ ὡραιότης τοῦ σώματος.
Τούτου ἕνεκεν
ἔφθασεν ἡ φήμη τῶν μακαρίων
εἰς τὸ περισσότερον μέρος τῆς πόλεως,
καὶ ἐπαινοῦσαν τὰ χαρίσματα
τὰ ὁποῖα εἶχον
ψυχῆς τε καὶ σώματος,
καὶ διὰ τὸ ὀρθόδοξον σέβας,
καὶ διὰ τὴν κοσμιότητα τῶν ἠθῶν,
δι’ ὧν καὶ τὰ σωματικὰ χαρίσματα ὡραΐζονται.
Δὲν ἠδυνήθη ὅμως ὁ πατὴρ τοῦ φθόνου
νὰ βλέπῃ εἰς γυναικείαν ἀσθένειαν
ἀνδρικὰ φρονήματα
καὶ γενναῖα ἐπιτεύγματα,
ἐπιτελούμενα διὰ μέσου τῆς χάριτος
τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως·
ὅθεν ὑπεκίνησεν ὁ μιαρὸς
τὸν ἐπιστάτην τῆς πόλεως,
Ἀντίοχον ὀνόματι,
ὁ ὁποῖος καὶ ἐφανέρωσεν εἰς τὸν βασιλέα
τὴν εὐσέβειαν τούτων τῶν ἀοιδίμων,
καὶ διέβαλεν αὐτὰς
ὡς καταφρονητρίας τῶν θεῶν
καὶ ἀπειθεῖς εἰς τὰ βασιλικὰ προστάγματα.
Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἀδριανός,
εὐθὺς μὲ θηριώδη θυμὸν ἔστειλε
νὰ φέρουν εἰς τὸ δικαστήριον αὐτάς·
αἱ ὁποῖαι,
καθὼς ἤκουσαν τὸ πρόσταγμα τοῦ τυράννου,
ἡτοιμάσθησαν μετὰ προθυμίας
εἰς τὸν κατὰ Χριστὸν ἀγῶνα,
ἔχουσαι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν
γνώμην καὶ ἀπόφασιν,
καθὼς καὶ ἕνα φυτὸν
ἔχει τὴν ρίζαν καὶ τοὺς κλώνους
τῆς αὐτῆς φύσεως.
Τὸ φρόνημα τῆς μητρὸς
εὑρίσκετο εἰς τὰ τέκνα
καὶ ἐκεῖναι πάλιν
ὡς γνήσιαι ἀδελφαὶ
δὲν διέφερον ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλην,
καθὼς ἀπεδείχθη
ὅταν ἦλθον εἰς τοὺς ἀγῶνας.
Ἐπειδὴ δὲ παρεστάθησαν
εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα,
θαρροῦσαι εἰς ἐκεῖνον
ὅστις ὁρίζει εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον
νὰ μὴ φοβούμεθα ἀπὸ ἐκείνους
ὅπου φονεύουν μόνον τὸ σῶμα,
τὴν δὲ ψυχὴν δὲν δύνανται νὰ βλάψουν,
καὶ ἀρματωθεῖσαι
μὲ τὸν τύπον τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ,
ἵσταντο μετὰ γενναίου φρονήματος
καὶ φαιδροτάτου προσώπου
ἐνώπιον τοῦ δικαστοῦ·
ὁ ὁποῖος βλέπων
ἓν σύνολον σεμνὸν καὶ εὐπρεπές,
διότι ἡ εὐγένεια
καὶ ὁ στολισμὸς τῆς ψυχῆς
ἐφαίνετο ἀπὸ τὸν ἔξωθεν σχηματισμόν,
καὶ θαυμάσας,
ἀφῆκε τὴν αὐστηρὰν κρίσιν καὶ ἐξέτασιν,
ξεχωρίσας δὲ μόνον τὴν μητέρα
ἀπὸ τὰς θυγατέρας της,
ἤρχισε νὰ λέγῃ πρὸς αὐτὴν
μετὰ πολλῆς ἡμερότητος·
«Ὦ γύναι,
βλέπω εἰς σὲ χαρίσματα ἀξιέπαινα
τῆς φύσεως καὶ τῆς γνώμης·
ὡς ἐκ τούτου
δὲν εἶναι μικρὸν ἁμάρτημα
τὸ νὰ ἀθετῇ τις μὲ μεγάλην τόλμην
καὶ νὰ καταφρονῇ πατροπαράδοτον θρησκείαν,
νὰ μὴ ὑπολογίζῃ βασιλέων προστάγματα,
καθὼς καὶ τώρα φαίνεται εἰς σέ.
Μίαν μεγαλόπολιν Ρώμην ἐτάραξες,
καὶ ἐμβῆκεν ὁ κόσμος
εἰς διχόνοιαν καὶ μάχην·
διδάσκεις παρρησίᾳ,
ὅτι οἱ θεοί μας
δὲν εἶναι παντάπασι θεοί,
ἀλλὰ μόνον ὀνόματα ξηρὰ
χωρὶς πράγματα καὶ ὑποκείμενα.
Ἀλλ’ ὅμως,
εἰπέ μοι τὴν πατρίδα,
τὸ γένος,
τὸ ὄνομα
καὶ τὸ σέβας σου».
Ἡ Σοφία ἐνδυναμωθεῑσα
μὲ τὴν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεῦματος
ἀπεκρίθη·
«Ἡ ἰδική μου πατρὶς
εἶναι ἡ Ἰταλία,
οἱ γεννήτορές μου ἐχρημάτισαν
ἀπὸ τοὺς πρώτους ἄρχοντας τῆς χώρας,
ὀνομάζομαι δὲ Σοφία·
ὅμως ἐπάνω εἰς ὅλα αὐτά,
σεμνύνομαι νὰ ὀνομάζωμαι
καὶ πρᾶγμα καὶ ὄνομα Χριστιανή,
δούλη Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ,
εἰς τὸν ὁποῖον ἀπὸ γεννήσεώς μου ἀφιερώθην
καὶ εἰς τὴν Χάριν αὐτοῦ προσέφερον
καὶ τὸν καρπὸν τῆς ἐμῆς κοιλίας·
ἡ αἰτία δὲ
ὅπου μᾶς ἔφερεν εἰς τὴν Ρώμην
εἶναι διὰ νὰ ὁμολογήσωμεν παρρησίᾳ
τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν,
Θεὸν ἀληθινόν,
διὰ τὸν ὁποῖον εἴμεθα ἕτοιμαι
νὰ ὑπομείνωμεν πᾶσαν τιμωρίαν
καὶ βάσανον μέχρι θανάτου,
νὰ ὑποφέρωμεν πρόσκαιρα,
διὰ νὰ κερδήσωμεν
τὰ οὐράνια ἀγαθὰ
τῆς αἰωνίου βασιλείας».
Ταῦτα ἀκούσας
ὁ ἀσεβὴς δικαστὴς ἐθαύμασε
τὸ ἐλεύθερον καὶ παρρησιαστικὸν
τῆς ἀποκρίσεως,
τὴν σύνεσιν καὶ σεμνότητα,
καὶ ὡς νικημένος
ἀπὸ τὴν ἀπόκρισιν τῆς μητρός,
ἐστράφη πρὸς τὴν ἐξέτασιν
τῶν θυγατέρων αὐτῆς·
εὑρὼν ὅμως
καὶ εἰς αὐτὰς
τὸ ἴδιον θάρρος
παρέδωκε ταύτας
εἰς μίαν ἀρχόντισσαν συγκλητικήν,
Παλλαδίαν ὀνόματι,
διὰ νὰ τὰς κατηχήσῃ
εἰς τὴν ἀσέβειαν
καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας
νὰ τὰς φέρῃ ἔμπροσθέν του
εἰς ἐξέτασιν.
Κατὰ τὸ διάστημα
τῶν τριῶν τούτων ἡμερῶν
δὲν ἔπαυεν ἡ εὐλογημένη ἐκείνη μήτηρ
νὰ διδάσκῃ τὰς θυγατέρας της,
λέγουσα πρὸς αὐτὰς ταῦτα·
«Ἐγὼ μέν,
ὦ τέκνα μου ποθεινότατα,
ἀφοῦ σᾶς ἐγέννησα κατὰ σάρκα,
σᾶς ἀνέθρεψα καὶ κατὰ πνεῦμα,
σᾶς ἐστόλισα μὲ τὰ ἱερὰ γράμματα,
σᾶς ὥπλισα μὲ νουθεσίας
καὶ ἐκπαίδευσιν ἀρετῶν,
ὡς καὶ μὲ τὸ παράδειγμα
τῆς ἰδικῆς μου πολιτείας,
διὰ νὰ δύνασθε νὰ ἀντεπεξέρχεσθε
εἰς καιρὸν πολέμου σατανικοῦ.
Ἰδοὺ τώρα
ὅτι ἔστησεν ὁ διάβολος
πόλεμον καθ’ ἡμῶν·
ὅθεν τώρα θέλει φανῆ
ὁ ὠφέλιμος καρπὸς
τῶν ἰδικῶν μου διδαχῶν.
Προσέχετε, τέκνα μου,
μήπως ἡ πρόσκαιρος βάσανος
δαμάσῃ τὴν πολυχρόνιον μελέτην
τῆς εἰς Χριστὸν ὁμολογίας,
μήποτε ἤθελε νικήσει
τὸ ἀνίσχυρον ψεῦδος
τὴν τὰ πάντα δυναμένην ἀλήθειαν».
Καὶ πάλιν συνεχίζουσα
ἡ Ἁγία ἔλεγεν·
«Μὲ κάμνει, τέκνα μου, νὰ ὑποπτεύωμαι
ἡ νεότης τῆς ἡλικίας σας·
ὅμως ἔχετε ὅλον τὸ θάρρος σας
εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν,
καὶ αὐτὸς θέλει σᾶς βοηθεῖ
μὲ τὴν ἐξ ὕψους ἄμαχον αὐτοῦ δύναμιν.
Χαρίσατε, τέκνα μου,
δύναμιν εἰς τὸ γῆρας τὸ ἰδικόν μου,
τὸ ὁποῖον μὲ τοὺς ἀγῶνας τοὺς ἰδικούς σας
θὰ ἀναλάβῃ ἀπὸ τὴν χαρὰν δύναμιν νεανικήν.
Ἂν φυλάξητε, τέκνα μου,
ἕως τέλους ἀνίκητον
τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν,
θέλετε στεφανωθῆ
παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου
μὲ ἀμαράντους στεφάνους,
ἀπολαμβάνουσαι αἰωνίως
δόξαν καὶ τρυφὴν ἀνεκδιήγητον
εἰς τὴν ἐπουράνιον αὐτοῦ Βασιλείαν.
Μεγάλη φρόνησις καὶ γνῶσις εἶναι
νὰ ἀνταλλάξῃ τις
τὰ μικρὰ τοῦ κόσμου τούτου πράγματα
μὲ τὰ μεγάλα,
νὰ δώσῃ πρόσκαιρα
καὶ νὰ λάβῃ αἰώνια.
Ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου
πλέον μεγαλύτερον
καὶ τιμιώτερον ἀγαθὸν
εἶναι νὰ ἐξαγοράσῃ τις
ἀντὶ ὀλίγου αἵματος,
τὸ ὁποῖον θὰ χύσῃ διὰ τὸν Χριστόν,
τὴν Βασιλείαν αὐτοῦ τὴν οὐράνιον».
Εἰς ταύτας τὰς μητρικὰς νουθεσίας
ἀπεκρίθησαν τὰ εὐλογημένα κοράσια·
«Σὺ μέν, ὦ σεβασμία μῆτερ,
καθὼς μᾶς ἐστήριξας
μὲ τὰς καλάς σου νουθεσίας,
οὕτως ἐνδυνάμωσόν μας
καὶ μὲ τὰς ἱεράς σου εὐχάς·
ὁ δὲ Δεσπότης Χριστός,
ὅστις παρήγγειλεν,
ὅτι ὁπότε παρασταθῆτε
ἐμπρὸς εἰς τὰ κριτήρια
τῶν βασιλέων καὶ τῶν τυράννων,
μὴ φροντίζητε οὔτε νὰ προμελετᾶτε
πῶς ν’ ἀπολογηθῆτε,
ἐκεῖνος θέλει μᾶς δώσει σοφίαν,
διὰ τῆς ὁποίας νὰ νικήσωμεν
τὴν ἀνόητον σοφίαν τῶν Ἑλλήνων
καὶ δύναμιν
διὰ νὰ κατατροπώσωμεν
τῶν πεπλανημένων τὴν ἀσέβειαν».
Ὅτε δὲ παρῆλθεν
ἡ προθεσμία τῶν τριῶν ἡμερῶν,
ἐφέρθησαν αἱ παρθένοι
μόναι εἰς ἐξέτασιν
ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος,
ὁ ὁποῖος,
ὡς πεπονηρευμένος ὅπου ἦτο,
ἐσυλλογίσθη,
ὅτι αἱ νεάνιδες
ὡς ἁπαλαὶ καὶ ἀδύνατοι
εὐκόλως θέλουν καταπεισθῆ
μὲ κολακείας καὶ ὑποσχέσεις
νὰ θυσιάσουν.
Ἤρχισεν ὅθεν ὁ ἡγεμὼν
καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτὰς ταῦτα·
«Ἐγώ, τέκνα μου,
βλέπων τὸ τοιοῦτον κάλλος τοῦ προσώπου σας
καὶ τὰς ἄλλας χάριτας τοῦ σώματος,
αἵτινες ἀποστάζουσι γλυκύτητα,
μάλιστα δὲ τὸ ἦθος
καὶ τὴν εὐγένειαν τῆς ψυχῆς,
νομίζω ὅτι τὰ τόσα σας χαρίσματα
δὲν εἶναι δῶρα μόνον τῆς φύσεως,
ἀλλὰ καὶ χάριτός τινος θεϊκῆς,
διὰ νὰ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι
καὶ νὰ θαυμάζουν τὴν δύναμιν
τῶν μεγάλων θεῶν·
διὰ τοῦτο καὶ ἐγώ,
δεικνύων εἰς σᾶς ἀγάπην πατρικήν,
σᾶς παρακαλῶ,
ἠγαπημέναι μου νεάνιδες,
νὰ μὴ ἀθετήσετε
τὴν πατρικήν μου συμβουλήν·
καὶ πρῶτον μὲν
νὰ συλλογισθῆτε
τὴν γεροντικὴν ἡλικίαν τῆς μητρός σας,
ἡ ὁποία,
ἐὰν σεῖς δὲν καταπεισθῆτε,
εἶναι ἀνάγκη
νὰ βασανίζεται καὶ αὐτὴ
ὁμοῦ μὲ σᾶς.
Ἔπειτα
βάλετε εἰς τὸν νοῦν σας
τὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας σας,
λυπηθῆτε τὴν ἰσόθεον ὡραιότητα,
τὴν ὁποίαν ὅσον θαυμάζω τώρα καὶ ἐπαινῶ,
τόσον ἔχω νὰ βασανίσω
καὶ χωρὶς νὰ θέλω·
καὶ ὅσον σεῖς φαίνεσθε ἀπειθεῖς,
τοσοῦτον ἐξάπτετε τὸν θυμόν μου περισσότερον·
καὶ ἐνῷ τώρα ἔχετε
τὸν καιρὸν νὰ χαίρετε,
νὰ εὐτυχῆτε καὶ νὰ ἀπολαύσητε
πλοῦτον καὶ δόξαν
καὶ περιποίησιν βασιλικήν,
ἐὰν μοῦ παρακούσητε,
ἀλλοίμονον!
ἔχετε νὰ τὰ χάσητε ὅλα,
ἔτι δὲ καὶ αὐτὴν τὴν ζωήν,
καὶ κάλλος καὶ ἄνθος τῆς ἡλικίας σας,
καὶ μὲ πικρότατα βάσανα
νὰ ὑπάγητε εἰς τὴν ἀπώλειαν».
Καὶ ταῦτα μὲν
κολακεύων καὶ ἀπειλῶν
ἐφλυάρει ὁ δικαστής·
αἱ δὲ νύμφαι τοῦ Χριστοῦ,
τὰ τίμια βλαστήματα τῆς Σοφίας,
ἀπεκρίθησαν
μετὰ γενναίου φρονήματος
λέγουσαι·
«Ἡμεῖς, ὦ δικαστά,
γνώριζε καλῶς,
ὅτι οὔτε τὰ ταξίματά σου καταδεχόμεθα,
οὔτε τὰς ἀπειλάς σου ὑπολογίζομεν·
τὰ αἰώνια ἀγαθὰ ἐπιθυμοῦμεν,
καὶ οὐράνιον Νυμφίον ἐπιποθοῦμεν,
τὰ δὲ ἀνθρώπινα ἀγαθὰ
μισοῦμεν καὶ ἀποστρεφόμεθα·
δι’ αὐτὸ δὲ
τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπειλεῖς,
ὅτι ἔχεις νὰ βασανίσῃς τὴν μητέρα μας,
δὲν ἠξεύρεις, ταλαίπωρε,
πῶς χαροποιεῖς καὶ ἡμᾶς
καὶ ἐκείνην περισσότερον;
διότι τί γλυκύτερον πρᾶγμα εἶναι
διὰ τοὺς Χριστιανοὺς
παρὰ νὰ βασανίζωνται
διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ;
ἐὰν δὲ καὶ τὸ νὰ πάσχῃ τις
μόνον διὰ τὴν τιμὴν
τοῦ πλάστου καὶ ποιητοῦ του
εἶναι τοῦτο δόξα καὶ καύχημα,
πόσῳ μᾶλλον ἀνώτερον εἶναι
τὸ νὰ γίνῃ καὶ κληρονόμος
τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν
καὶ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν,
καὶ ὁποίαν δόξαν καὶ τρυφὴν
θέλει ἀπολαύσει τότε.
Ὅθεν τὸ νὰ ἐπιχειρῇς
νὰ μᾶς ὑστερήσῃς
ἀπὸ τοιαῦτα ἀγαθὰ
βέβαια καὶ ἀληθινά,
διὰ ψευδῆ καὶ πρόσκαιρα,
αὐτὸ σημαίνει
ὅτι εἶσαι μωρὸς καὶ ἀνόητος.
Μὴ ἀπατᾶσαι λοιπόν,
διότι οὔτε κολακεύων
θέλεις μᾶς καταπείσει,
οὔτε ἀπειλῶν
θέλεις μᾶς ἐκφοβίσει·
τότε δὲ μόνον θέλεις μᾶς λυπήσει,
ἐάν, διὰ τὴν νεότητα ὅπου ἔχομεν,
δὲν θέλεις μᾶς βασανίσει σκληρότατα».
Ταύτην τὴν στερεὰν γνώμην
καὶ γενναίαν ἀπόφασιν
βλέπων ὁ δικαστής,
ἐσυλλογίσθη νὰ διαχωρίσῃ τὰς Ἁγίας
τὴν μίαν ἀπὸ τὴν ἄλλην,
καὶ οὕτω μίαν μίαν
νὰ τὰς φέρῃ εἰς ἐξέτασιν,
νομίζων ὅτι οὕτω
θὰ τὰς λυπήσῃ μὲ τὴν μόνωσιν
καὶ θὰ δυνηθῇ νὰ νικήσῃ.
Καὶ πρῶτον
καλέσας τὴν μητέρα των
ἠρώτησε ταύτην
διὰ τὴν ἡλικίαν τῶν παρθένων
καὶ τὰ ὀνόματα·
ἡ δὲ ἀπεκρίθη,
ὅτι ἡ μὲν πρώτη εἶναι δώδεκα ἐτῶν
καὶ ὀνομάζεται Πίστις·
ἡ δευτέρα εἶναι δέκα ἐτῶν
καὶ ὀνομάζεται Ἐλπὶς
καὶ ἡ τρίτη εἶναι ἐννέα ἐτῶν
καὶ ὀνομάζεται Ἀγάπη.
Ἔφερεν ὅθεν ὁ τύραννος
τὴν πρώτην ἔμπροσθέν του
καὶ τὴν παρεκίνει νὰ θυσιάσῃ
εἰς τὴν μιαρὰν Ἀρτέμιδα.
Ἡ δὲ παρθένος
δείξασα ὅτι τὸ θάρρος,
ὅπερ ἔχουν,
εἶναι ἄνωθεν δεδομένον,
ἀπεκρίθη λέγουσα·
«Ὢ τῆς ἀπάτης!
πῶς σᾶς ἠπάτησεν
ὅλως διόλου ὁ σατανᾶς,
ταλαίπωροι!
δὲν φθάνει
ὅτι εἶσθε σεῖς τετυφλωμένοι
μὲ τὴν ἀσέβειαν,
ἀλλ’ ἀναγκάζετε καὶ ἄλλους
νὰ σᾶς ἀκολουθῶσιν
εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀπωλείας;
ποῖος ἔχων ὀλίγην γνῶσιν
ἤθελεν ἀρνηθῆ τὸν ἀληθινὸν Θεόν,
τὸν οὐρανοῦ καὶ γῆς ποιητήν,
καὶ ὅσων εὑρίσκονται ἐν αὐτοῖς φαινομένων
καὶ μὴ φαινομένων
καὶ νὰ πιστεύῃ καὶ νὰ ὁμολογῇ θεοὺς
ἐκείνους τοὺς ὁποίους
πελεκοῦν καὶ σφυροκοποῦν οἱ ἄνθρωποι;
μεγάλη ἀγνωσία βέβαια καὶ ὑμῶν,
διότι ἀναγκάζετε τοὺς ἀνθρώπους
νὰ πιστεύουν τοιαῦτα ἀνόητα πράγματα
καὶ ἐκείνων οἵτινες πείθονται
εἰς τοιαύτην ἀσέβειαν.
Κάμε λοιπὸν ὅ,τι θέλεις·
καλύτερον εἶναι
νὰ πάθῃ τις μυρία βάσανα,
παρὰ νὰ ἐκπέσῃ
εἰς τόσην ἀγνωσίαν».
Οἱ λόγοι οὗτοι τῆς παρθένου
ἔφεραν τὸν δικαστὴν
εἰς ἀκράτητον θυμόν,
καὶ ἐπειδὴ μὲ λόγους
δὲν ἠδυνήθη νὰ τὴν καταπείσῃ,
ἤρχισε τὴν δοκιμὴν μὲ τὰ ἔργα·
προστάσσει ὅθεν
νὰ γυμνώσουν τὴν Μάρτυρα
καὶ δένοντες ὀπίσω τὰς χεῖράς της
νὰ τὴν ραβδίζουν ἀσπλάγχνως.
Τότε ἐφάνη μὲ τὴν δοκιμὴν
ἡ ἀνδρεία τῆς Μάρτυρος,
ἡ ὁποία ἐφαίνετο περιχαρής,
ὄχι ὡς νὰ ἐρραβδίζετο,
ἀλλ’ ὡς νὰ ἔρριπτον ἐπάνω της
ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα.
Καὶ βλέπων ὁ δικαστὴς
ὅτι δὲν ἐφαίνετο
παραμικρὰ πληγὴ
εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας,
περισσότερον ἐδαιμονίζετο·
ὅθεν ἐπρόσταξε καὶ ἔκοψαν
τοὺς δύο μαστοὺς τῆς Ἁγίας.
Τότε δὲ ἔγινε θαῦμα παράδοξον·
διότι ἀντὶ νὰ τρέξῃ αἷμα
ἀπὸ τὴν τομήν,
ἔρρευσε γάλα
χωρὶς ὀδύνην καὶ πόνον τινά.
Τότε πάλιν προστάσσει ὁ ἀλιτήριος
καὶ ἤναψαν μίαν ἐσχάραν,
ἐπὶ τῆς ὁποίας ἥπλωσαν τὴν Μάρτυρα·
ὅσον δὲ ἐκεῖνος ὁ μιαρὸς ἐφιλονίκει
καὶ ἠγωνίζετο νὰ ἐφευρίσκῃ βασάνους,
τόσον πάλιν ὁ Κύριος δὲν ἔλειπεν
ἀπὸ τοῦ νὰ βοηθῇ τὴν δούλην του,
καθὼς συνέβη καὶ τότε·
διότι ἐκείτετο ἡ Ἁγία
ἐπάνω εἰς τὴν κεκαυμένην ἐκείνην ἐσχάραν
ὡς νὰ εὑρίσκετο ἀναπαυομένη
εἰς ἕνα δροσερὸν παράδεισον.
Ὁ δὲ τύραννος,
ἔξω φρενῶν γενόμενος
ὑπὸ τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς,
ἐπρόσταξε καὶ τὴν ἔβαλον
εἰς ἄλλο πεπυρακτωμένον τηγάνιον,
χύνοντες ἔσωθεν βραστὴν πίσσαν καὶ ἔλαιον·
ἡ δὲ Ἁγία,
ἁπλωθεῖσα καὶ εἰς αὐτὸ τὸ φοβερὸν κατασκεύασμα,
ἐπεκαλέσατο τὸν πάντα δυνάμενον Χριστόν,
καὶ εὐθὺς ἔχασε τὸ πῦρ
τὴν καυστικήν του δύναμιν,
ἡ δὲ Μάρτυς ἔμεινεν
ὡς εἰς δροσερὸν λειμῶνα,
δοξάζουσα καὶ ὑμνοῦσα τὸν Κύριον.
Βλέπων δὲ ὁ ὑπηρέτης τοῦ Σατανᾶ,
ὅτι καμμία τιμωρία
δὲν ἐνεργεῖ κατὰ τῆς Ἁγίας,
μάλιστα κάμνει καὶ τοὺς Ἕλληνας
νὰ θαυμάζουν τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ,
ἔδωκε τὴν τελευταίαν ἀπόφασιν,
νὰ ἀποκεφαλίσουν τὴν Ἁγίαν·
ἡ ὁποία καθὼς ἤκουσεν τὴν ἀπόφασιν
ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς.
Ὅθεν εἰς μὲν τὴν μητέρα της ἐμήνυσε
νὰ εὔχηται καὶ διὰ τὰς λοιπὰς θυγατέρας της
νὰ τελειώσουν τὸ στάδιον τοῦ Μαρτυρίου καλῶς,
εἰς δὲ τὰς ἀδελφάς της
νὰ ὑπομείνουν γενναίως
μέχρι τέλους
εἰς τὴν ὑπὲρ Χριστοῦ ὁμολογίαν,
αἱ ὁποῖαι ἀκούσασαι ἔδραμον,
μήτηρ καὶ ἀδελφαί,
διὰ νὰ τὴν ἀποχαιρετήσουν.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἤκουσαν αἱ ἀδελφαὶ
τὰς νουθεσίας τῆς ἀδελφῆς των καὶ Μάρτυρος,
καὶ ἔλαβον περισσοτέραν μεγαλοψυχίαν,
τὴν ἀπεχαιρέτησαν
μὲ τὸν τελευταῖον ἀσπασμόν,
καὶ εἶπον πρὸς αὐτήν·
«Παρακάλεσον, ἀδελφή,
τὸν Δεσπότην μας Χριστόν,
ὅπως μᾶς ἀξιώσῃ νὰ διέλθωμεν
τὴν ἰδίαν ὁδὸν τοῦ Μαρτυρίου
καὶ νὰ συναντηθῶμεν
εἰς τὴν Βασιλείαν του».
Ἡ δὲ μακαρία μήτηρ τῆς Ἁγίας,
βλέπουσα τὸ τέκνον της
φερόμενον πρὸς σφαγήν,
ἔδειξε γενναῖον φρόνημα
καὶ μετὰ χαρᾶς μεγάλης
ηὐχαρίστει τὸν Κύριον,
ὅτι τὴν ἠξίωσε
νὰ ἴδῃ τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας της
θυσίαν ἄμωμον
εἰς τὸν Χριστὸν προσφερόμενον.
Ἐδέετο δὲ νὰ ἀξιώσῃ
καὶ τὰς ἄλλας δύο θυγατέρας της
εἰς τὸ νὰ τελειώσουν
μὲ τέλος μαρτυρικόν,
διότι ὁ πόθος της ἦτο
νὰ φανῇ μήτηρ τριῶν Μαρτύρων
καὶ ὄχι μιᾶς.
Τὴν ὥραν δὲ
κατὰ τὴν ὁποίαν ἔμελλε
νὰ καταβιβάσῃ τὴν σπάθην ὁ δήμιος
διὰ νὰ ἀποκεφαλίσῃ τὴν θυγατέρα της,
ἐζήτησεν ἡ μακαρία Σοφία
ὀλίγην προθεσμίαν
καὶ εἶπε καὶ ταῦτα
πρὸς τὴν θυγατέρα της.
«Ἐγὼ μέν,
ὦ ἠγαπημένη μου θύγατερ,
ὑπέμεινα πόνους εἰς τὴν γέννησίν σου,
ἐκοπίασα πολὺ
διὰ νὰ σὲ καταστήσω
εἰς ταύτην τὴν ἡλικίαν·
ἰδοὺ τώρα ὅτι ἐπληρώθησαν
καὶ οἱ πόνοι καὶ οἱ κόποι μου
διπλᾶ καὶ τρίδιπλα.
Δὲν εἶναι δυνατόν, τέκνον μου,
νὰ ἀποδώσῃ τις
εἰς τοὺς γεννήτορας ἀνταμοιβὴν
διὰ τὴν γέννησιν καὶ ἀνατροφήν του,
ὅπως σὺ ἀπέδωκάς μοι τὰς χάριτας
μὲ δόξαν καὶ τιμὴν ὑπερέχουσαν,
ἐπειδὴ ὑπέμεινας βασανισμοὺς
διὰ τὸν Δεσπότην μας Χριστόν,
πρὸς τὸν ὁποῖον ὕπαγε ἤδη, τέκνον μου,
ὕπαγε περιλελουσμένη
μὲ τὰ μαρτυρικά σου αἵματα,
μὲ τὰ ὁποῖα θὰ παρασταθῇς
ἐνώπιον τοῦ Νυμφίου σου
ὡραιοτέρα καὶ εὐωδεστέρα
ἀπὸ τὰ κρίνα καὶ ἄνθη
τῶν ἀρωμάτων τῶν πόνων σου».
Ταῦτα ἀκούσασα ἡ μακαρία Πίστις,
ἔκλινε τὴν κεφαλὴν
καὶ ἐδέχθη μετὰ χαρᾶς
τὸν διὰ ξίφους θάνατον.
Ὁ δὲ ἀσεβέστατος δικαστής,
μὴ ὑποφέρων τὴν ἧτταν,
τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἀπὸ τὴν Μάρτυρα,
ἐσυλλογίζετο νὰ φέρῃ τὰς ἄλλας
εἰς τὸ θέλημά του.
Ὅθεν ἐπρόσταξε
καὶ ἔφεραν ἔμπροσθέν του
τὴν δευτέραν κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀδελφὴν Ἐλπίδα,
καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν μὲ πολλὴν ἡμερότητα·
«Καταπείσθητι, τέκνον μου,
καὶ προσκύνησον τὴν μεγάλην θεὰν Ἄρτεμιν».
Ἡ δὲ τρισόλβιος Ἐλπὶς ἀπεκρίθη λέγουσα.
«Σὺ ἐβεβαιώθης,
ὅτι ἐκείνην
ὅπου ἐπαίδευσας καὶ ἐφόνευσας
ἦτο ἀδελφή μου γνησία·
μὲ ὅ,τι τρόπον λοιπὸν
ἐδοκίμασας καὶ ἠννόησας
τὴν γνώμην ἐκείνης,
μὲ τὸν ἴδιον τρόπον
γνώρισε καὶ τὴν ἰδικήν μου·
διότι δὲν εἶναι δυνατόν,
οὔτε λυπηρόν τι,
οὔτε κανὲν χαρμόσυνον
νὰ μὲ μεταστρέψῃ
ἀπὸ τὴν τοιαύτην γνώμην καὶ ἀπόφασιν».
Ταῦτα ἀκούσας ἐκεῖνος ὁ μιαρὸς
ἤρχισε νὰ τιμωρῇ τὴν Ἁγίαν·
καὶ πρῶτον ἐπρόσταξε
νὰ τὴν ἀπογυμνώσουν
καὶ νὰ τὴν μαστιγώνωσι
μὲ ὠμὰ βούνευρα.
Ἐπειδὴ ὅμως
δὲν ὑπελόγιζε κἂν ἡ μακαρία
τὴν βάσανον ταύτην,
ἐπρόσταξε καὶ ἔκαυσαν κάμινον φοβερὰν
καὶ ἔρριψαν εἰς αὐτὴν τὴν παρθένον.
Ἀλλ’ ἐκεῖνος ὁ Θεός,
ὅστις ἐφύλαττε τὴν ἀδελφήν της
ἀβλαβῆ ἀπὸ πᾶσαν βάσανον,
οὗτος ὁμοίως ἐτήρει καὶ αὐτὴν ἀπείρακτον
ἀπὸ τὴν ἰδίαν τιμωρίαν τοῦ πυρός,
τὸ ὁποῖον εὐλαβηθὲν τὴν Ἁγίαν
οὐδόλως ἤγγιζεν αὐτήν·
ἵστατο δὲ ἡ Ἁγία
εἰς τὸ μέσον τῆς φλογὸς
εὐχαριστοῦσα τὸν Νυμφίον Χριστόν,
καὶ δεομένη νὰ τὴν φυλάξῃ
ὡς παντοδύναμος μέχρι τέλους
εἰς τὴν καλὴν ὁμολογίαν.
Βλέπων ταῦτα ὁ τύραννος
ἐδαιμονίζετο περισσότερον
ἀπὸ τὸν θυμόν του,
καὶ προστάσσει πάλιν
νὰ κρεμάσουν τὴν Ἁγίαν
καὶ νὰ ξεσχίσουν τὰς σάρκας της
μὲ σιδηροῦς ὄνυχας.
Ξεομένης δὲ αὐτῆς
ἤστραπτε τὸ πρόσωπόν της
ὑπὲρ τὸν ἥλιον,
καὶ ἀπὸ τὸ σῶμά της
ἐξήρχετο εὐωδία θαυμάσιος
καὶ μὲ χαριέστατον βλέμμα
ἔλεγε πρὸς τὸν τύραννον·
«Σὺ μέν, ταλαίπωρε, νομίζεις,
ὅτι μὲ τὰς τιμωρίας σου
θὰ ὀλιγοστεύσῃς
τὴν δύναμιν τῆς ὑπομονῆς μου,
ἐγὼ ὅμως μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ μου
ἐλπίζω νὰ σὲ ἀποδείξω
ἀδύνατον καὶ νενικημένον
εἰς τὸν πόλεμον,
τὸν ὁποῖον ἔστησας
μὲ ἓν κοράσιον ὡς ἐμὲ ἀνήλικον,
καὶ ἄλλην βοήθειαν δὲν ἔχω
παρὰ μόνον τὴν ἐξ ὕψους δύναμιν».
Εἰς τοὺς λόγους τούτους τῆς κόρης
ἐξεκαύθη περισσότερον
ὁ θυμὸς τοῦ τυράννου,
καὶ προστάσσει νὰ φέρουν
ἓν δοχεῖον χάλκινον
πλῆρες πίσσης καὶ ρητίνης κοχλαζούσης,
εἰς τὸ ὁποῖον ρίψαντες τὴν Ἁγίαν,
ἐγένετο θαῦμα παράδοξον·
διότι τὸ μὲν χάλκωμα καιόμενον
ἀνέλυε καὶ ἐφθείρετο
κατ’ ὀλίγον ὡς κηρός,
ἡ δὲ πίσσα καὶ ἡ ρητίνη
ἐξεχύθη ὡς ρεῦμα,
καὶ κατέκαυσε πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων,
τοὺς ὁποίους καὶ ἀπώλεσεν.
Ἰδὼν ὁ ἀσύνετος δικαστὴς
ὅτι ὄχι μόνον δὲν δύναται
νὰ καταπείσῃ τὴν Ἁγίαν παρθένον,
ἀλλ’ ὅτι ἐκείνη
ὡς αἰτίας χαρᾶς ἐκλαμβάνει τὰς βασάνους,
αὐτὸς δὲ μένει κατῃσχυμμένος,
ἔδωκε καὶ κατ’ αὐτῆς
τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν.
Φερθεῖσα δὲ αὕτη
εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης,
καὶ ἰδοῦσα τὸ λείψανον τῆς ἀδελφῆς της,
ἔπεσε μετὰ πόθου ἐπάνω αὐτοῦ,
καὶ τὸ ἠσπάζετο μεθ’ ἡδονῆς καὶ ἔχαιρεν,
ἐπειδὴ ἔμελλε καὶ αὐτὴ
μετὰ τὴν ἀποτομὴν τῆς κεφαλῆς
νὰ τὴν ἀπολαύσῃ
εἰς ἐκείνην τὴν ἄρρητον χαράν.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἀπεκεφαλίσθη καὶ αὐτή,
περιέπεσεν ὁ ἄδικος δικαστὴς
εἰς ἀδημονίαν καὶ λύπην μεγάλην,
ὅτι δὲν ἠδυνήθη
νὰ τὰς φέρῃ εἰς τὸ θέλημά του,
καὶ ὅτι ἐφάνη νικημένος
ἀπὸ τρυφερὰ καὶ ἀνήλικα κοράσια·
ὅμως εἶχε πάλιν ἐλπίδα τινὰ
νὰ καταπείσῃ κἂν τὴν τρίτην,
ὡς πάντῃ ἀνήλικον καὶ ἀδύνατον.
Ἔφερε λοιπὸν ἔμπροσθέν του
τὸ χαριτωμένον κοράσιον,
τὴν Ἀγάπην,
καὶ ἤρχισε μὲ λόγους κολακευτικούς,
ὅπως τὴν καταπείσῃ
νὰ θυσιάσῃ εἰς τοὺς δαίμονας.
Ἡ δὲ μακαρία παρθένος
ἀπεκρίθη μὲ γενναῖον φρόνημα,
λέγουσα·
«Μὴ σὲ πλανᾷ
ἡ νεότης τῆς ἡλικίας μου
καὶ μὴ ἐλπίζῃς νὰ μὲ καταπείσῃς
μὲ τὰς κολακείας σου·
διότι θέλεις γνωρίσει,
μὲ τὴν δοκιμήν,
ὅτι καὶ ἐγὼ εἶμαι κλῶνος
ἐξ ἐκείνης τῆς εὐλογημένης ρίζης,
εἶμαι γέννημα ἐκείνης τῆς κοιλίας,
ὅπου σὺ ἐδοκίμασες,
καὶ σὲ ἔκαμαν παίγνιον καὶ γέλωτα·
δὲν θέλω φανῆ
ἀπὸ τὰς ἀδελφάς μου
εἰς τὴν ἀνδρείαν κατωτέρα,
οὔτε θέλω καταισχυνθῆ
ἀπὸ τὴν εὐγένειαν
καὶ γενναιότητα τοῦ γένους μου,
ἀλλὰ θέλω ὑπομείνει
μὲ τοῦ Χριστοῦ μου τὴν βοήθειαν
τόσον περισσότερον
ὅσον εἶμαι καὶ μικροτέρα
ἀπὸ τὰς ἀδελφάς μου».
Τὴν παρρησίαν ταύτην τῆς Μάρτυρος
δὲν ἠδυνήθη ὁ μιαρὸς τύραννος νὰ ὑποφέρῃ
καὶ διὰ τοῦτο ἐπρόσταξε
καὶ τὴν ἐκρέμασαν εἰς ἕνα ὑψηλὸν ξύλον,
καὶ τὴν ἐμαστίγωνον μὲ λωρία ἰσχυρά,
οὕτως ὥστε ἀπὸ τὸ σφίξιμον καὶ τὸν δαρμὸν
νὰ διαλυθοῦν ὅλαι αἱ ἁρμονίαι
ἀπὸ τὴν φυσικήν των σύνθεσιν,
καὶ νὰ ἀνασπάσουν
ὅλα τὰ μέλη της
ἀπὸ τὸν τόπον των.
Ἡ θεία ὅμως δύναμις,
ἥτις ἐνίσχυε τὰς ἀδελφὰς τῆς Ἁγίας,
ἐβοήθει καὶ αὐτὴν
καὶ δὲν ᾐσθάνετο οὔτε πόνον
τελείως εἰς τὰ μέλη της,
οὔτε τῆς ἔκαμε καμμίαν βλάβην τὸ μηχάνημα.
Ὅθεν πάλιν ἐπρόσταξε
καὶ ἤναψαν τὴν κάμινον,
τὴν ὁποίαν ἐξέκαυσαν
περισσότερον πάσης προγενεστέρας,
οὕτως ὥστε ἐφαίνετο ὡς θάλασσα πυρός,
καὶ τότε λέγει πρὸς τὴν κόρην ὁ τύραννος·
«Βλέπεις αὐτὴν τὴν φοβερὰν κάμινον,
ἥτις ἡτοιμάσθη διὰ σέ;
στοχάσου λοιπόν,
ὅτι ἀλλέως δὲν γλυτώνεις ἀπ’ αὐτήν,
παρὰ μόνον ἂν κάμῃς
ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σὲ προστάζουν·
ἐγὼ ὅμως θέλω δείξει φιλανθρωπίαν πρὸς σέ,
ἐπειδὴ λυποῦμαι τὴν νεότητά σου·
ἕνα καὶ μόνον λόγον εἰπέ,
ὅτι μεγάλη εἶναι ἡ θεὰ Ἄρτεμις,
καὶ ὕπαγε ἐλευθέρα ὅπου βούλεσαι».
Ἡ δὲ ἄμωμος νύμφη τοῦ Χριστοῦ
ἀπεκρίθη λέγουσα·
«Μὴ γένοιτο νὰ εἴπω λόγον παράνομον
καὶ νὰ μολύνω τὴν γλῶσσάν μου,
ἥτις πρέπει νὰ λαλῇ
καὶ νὰ προφέρῃ μὲ καθαρότητα
τὸ φοβερὸν ὄνομα τοῦ ποιητοῦ μου,
καὶ ὄχι τὸ ἀκάθαρτον ὄνομα τῶν δαιμόνων».
Τότε ὁ παράνομος δικαστὴς
ἐπρόσταξε μετὰ θυμοῦ
νὰ ρίψουν τὴν Ἁγίαν
εἰς ἐκείνην τὴν κάμινον.
Ἀλλ’ εὐθὺς ὡς ἤκουσε
τὸ πρόσταγμα τοῦ τυράννου
ἡ μακαρία Ἀγάπη,
ἀπὸ τὴν ὑπερβάλλουσαν πρὸς Χριστὸν ἀγάπην
ἐπήδησε μόνη εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός,
τὸ ὁποῖον διεχύθη ἀπὸ τὴν κάμινον
καὶ κατέκαυσε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας.
Ἔφθασε δὲ τὸ πῦρ
καὶ εἰς αὐτὸν τὸν μιαρὸν δικαστήν,
καὶ ἔκαυσε
μέρος τοῦ σώματός του,
ἀφ’ ἑνὸς μὲν
διὰ νὰ ἐλέγξῃ
τὴν ἀσέβειάν του,
καὶ δεύτερον
διὰ νὰ ἐννοήσῃ οὗτος,
ὅτι μάχεται
ἐναντίον θείας δυνάμεως.
Πλὴν ὅμως ὁ πεπωρωμένος
καὶ μὲ ὅλον ὅτι εἶχε
τὴν πληγὴν τοῦ πυρός,
πάλιν ἔστειλε στρατιώτας
νὰ φέρουν ἔμπροσθέν του τὴν Μάρτυρα,
διὰ νὰ τὴν ὑποβάλῃ
καὶ εἰς ἑτέραν βάσανον.
Οἱ ἀπεσταλμένοι ὅμως ἐκεῖνοι
εἶδον ἐκεῖ πέριξ τῆς Ἁγίας
νέους τινὰς λευκοφόρους,
μὲ ἀστράπτουσαν ὡραιότητα,
οἱ ὁποῖοι ἐφάνησαν εἰς τὴν κάμινον,
ὅταν εἰσῆλθεν ἡ Ἁγία εἰς αὐτήν·
ὅσοι δὲ ἥπλωσαν τὰς χεῖρας αὐτῶν
διὰ νὰ συλλάβωσι τὴν Μάρτυρα,
ὑπέστησαν παράλυσιν αὐτῶν
καὶ δὲν ἠδύναντο
οὔτε κἂν νὰ κινήσουν ὀλίγον αὐτάς,
ἀλλὰ μόνον διὰ λόγου τὴν ἐκάλουν λέγοντες·
«Ἔξελθε, δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ,
ἀπὸ τὴν κάμινον,
ὁ δικαστὴς σὲ καλεῖ».
Ἐξῆλθεν ὅθεν ἡ Ἁγία ἀπὸ τὴν κάμινον,
χωρὶς νὰ βλαβῇ ἀπὸ τὸ πῦρ
οὔτε κἂν μία τρίχα τῆς κεφαλῆς της.
Βλέπων ὁ ἀσύνετος τύραννος
τὰ θαυμάσια ταῦτα κατορθώματα τῆς πίστεως,
ἀντὶ νὰ θαυμάσῃ τοῦ Χριστοῦ τὴν δύναμιν,
ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος ἦτο ἡμίκαυστος,
ἐδαιμονίσθη ὁ ἄθλιος περισσότερον
καὶ ἐπρόσταξε νὰ καρφώσουν
ὅλον τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας
μὲ καρφιὰ ὀξέα.
Ἀλλ’ ὁ Κύριος,
ὅστις διεφύλαξεν αὐτὴν ἀπὸ τὸ πῦρ ἀβλαβῆ,
αὐτὸς καὶ πάλιν τὴν κατέστησεν ὑγιᾶ
ἄνευ τινὸς τραύματος
καὶ χωρὶς πόνον
ἀπὸ τὰ σουβλίσματα τῶν καρφίων ἐκείνων.
Ὅθεν ἀπελπισθεὶς ὁ μιαρός,
ἐπρόσταξε νὰ τὴν ἀποκεφαλίσουν
καθὼς καὶ τὰς ἄλλας ἀδελφάς της.
Ἀκούσασα ἡ Ἁγία
τὴν ἀπόφασιν τοῦ τυράννου,
ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως,
καὶ ηὐχαρίστει τὸν Κύριον λέγουσα·
«Δόξα σοι Ἁγία Τριάς,
μία Θεότης,
μία Δύναμις,
μία δόξα αἰώνιος,
ὅτι μὲ ἠξίωσας
εἰς τὸν οὐράνιον νυμφῶνα σου,
καὶ συνηρίθμησάς με τὴν ταπεινὴν
μὲ τὰς Ἁγίας Παρθενομάρτυρας ἀδελφάς μου.
Παρακαλῶ δὲ τὸ ἔλεός σου, Παμβασιλεῦ,
ἀφοῦ τελευτήσω,
νὰ ζήσῃ ἡ μήτηρ μου,
οὕτως ὥστε νὰ τελέσῃ
εἰς ἡμᾶς τὰς δούλας σου
τὰ ἁρμόδια τῆς ταφῆς».
Τότε καὶ ἡ εὐλογημένη μήτηρ,
ἰδοῦσα καὶ τὴν τρίτην θυγατέρα της
φερομένην ὡς ἀρνίον ἐπὶ τὴν σφαγήν,
ηὐχαρίστησε τὸν Θεόν,
ὅστις ἐνεδυνάμωσε καὶ αὐτὴν εἰς τὸ Μαρτύριον,
καὶ μὲ ἄμετρον χαρὰν
ἔλεγε πρὸς τὴν θυγατέρα της ταῦτα·
«Ὄντως μακαρία σύ, θύγατερ,
ὦ φυτὸν εὐλογημένον τῆς ἐμῆς γαστρός,
καὶ τοὺς γονεῖς σου ἐτίμησας
καὶ τὸν Θεὸν ἐδόξασας
μὲ τὸ Μαρτύριον·
ποῖος δὲν θέλει σὲ ἐπαινέσει
διὰ τὴν ὑπομονὴν ἄχρι τέλους;
ὕπαγε ἤδη, τέκνον μου,
εἰς τὸν Νυμφίον σου Χριστόν,
εἰς τὴν παντοτεινὴν χαράν,
διὰ νὰ ἀπολαύσῃς
ἀπὸ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου
τὸν ἀμάραντον στέφανον τῆς σῆς ἀθλήσεως.
Βλέπω καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους,
οἵτινες χαίρονται
καὶ ἀναμένουν τὴν τελευτήν σου.
Μακαρία ἐγώ,
ἐπειδὴ μὲ τὰς τρεῖς μου θυγατέρας
ἐδόξασα τὴν Παναγίαν Τριάδα,
καὶ προσέφερον αὐτὰς
ὡς δῶρα πολύτιμα
εἰς τὴν Βασιλείαν Αὐτῆς
τὴν οὐράνιον».
Μὲ τοιούτους λόγους παραινετικοὺς
ἡ εὐλογημένη ἐκείνη μήτηρ
ἐνεθάρρυνε τὸ τρισόλβιον κοράσιον,
ἔκλινε δὲ ἡ μακαρία Ἀγάπη μετὰ χαρᾶς τὸν αὐχένα
καὶ ἐδέχθη τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ θάνατον.
Λαβοῦσα δὲ τὸ ἱερὸν αὐτῆς λείψανον
ἡ ὄντως Σοφία
τὸ ἥνωσε μὲ τὰ λείψανα
τῶν ἄλλων δύο θυγατέρων της,
καὶ ἀρωματίσασα αὐτὰ ὡς ἔπρεπε
μὲ ἄλλους φιλοχρίστους
εὐλαβῶς τὰ ἐναπέθεσεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν
τὴν ὁποίαν εἶχε κτίσει πρότερον·
καὶ οὕτως οἱ ἐκεῖ Χριστιανοὶ
ἀπέκτησαν μέγαν θησαυρόν,
τὰ τίμια ἐκεῖνα καὶ σεβάσμια λείψανα,
ἀπολαμβάνοντες καθ’ ἑκάστην
ἰάματα ψυχῆς τε καὶ σώματος.
Μετὰ τὴν τελείωσιν
καὶ τῆς Ἁγίας Ἀγάπης
καὶ τὴν κατάθεσιν
τῶν τριῶν ἁγίων λειψάνων,
ἔζησεν ἡ μακαρία Σοφία,
ἡ μήτηρ αὐτῶν,
τρεῖς μόνον ἡμέρας·
εἶτα ἐλθοῦσα ἐκεῖ ἔνθα ἦσαν
τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν θυγατέρων της,
καὶ πίπτουσα ἐπάνω
εἰς τὸ κιβώτιον τῶν ἁγίων λειψάνων,
ἔλεγε ταῦτα·
«Ὦ θεῖα βλαστήματα τῆς ἐμῆς γαστρός,
δέξασθε τὴν μητέρα σας
ἐκεῖ ὅπου καὶ σεῖς τώρα εὑρίσκεσθε».
Ταῦτα εἰποῦσα,
καὶ κλείσασα τὰ ὄμματα,
παρέδωκε τὴν ἁγίαν της ψυχὴν
εἰς χεῖρας Θεοῦ,
καὶ ἐπληρώθη ἡ δέησις τῆς Ἁγίας Ἀγάπης,
ἥτις ἐδεήθη πρὸς τὸν Θεὸν
διὰ τὴν μητέρα της·
οἱ δὲ ἐκεῖ εὑρεθέντες Χριστιανοὶ
κατέθεντο τὸ λείψανον αὐτῆς
μετὰ τῶν λειψάνων τῶν θυγατέρων της,
ἵνα, καθὼς ὅταν ἔζων σωματικῶς
εἰς τὴν γῆν,
εἶχον ἓν φρόνημα
ὡς νὰ ἦσαν μία ψυχή,
οὕτω καὶ μετὰ θάνατον
νὰ εὑρίσκωνται ὁμοῦ καὶ εἰς τὴν γῆν
καὶ εἰς τὴν οὐράνιον Βασιλείαν
καὶ συναγάλλωνται αἰωνίως
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν,
ὃν ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ καρδίας ἠγάπησαν
καὶ ὑπὲρ οὗ ἐθυσιάσθησαν·
ὧν ταῖς ἁγίαις πρεσβείαις
καταξιωθείημεν καὶ ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ
τῆς μετ’ ἐκείνων συμπαραστάσεως
εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.