Ἁγίας Παρασκευῆς τῆς Μεγαλομάρτυρος ὁ Βίος
Τῇ 26ῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου μνήμη τῆς Ἁγίας ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ὁσιομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Παρασκευῆς.
Παρασκευὴ ἡ πανεύφημος Ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἐγεννήθη ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ· πατὴρ αὐτῆς ἦτο εὐσεβής τις Ὀρθόδοξος Χριστιανός, πλούσιος κατὰ πολλά, Ἀγάθων λεγόμενος, ἔχων γυναῖκα καὶ αὐτὴν Χριστιανήν, Πολιτείαν καλουμένην·
διέμενον δὲ εἴς τι προάστιον τῆς μεγαλοπόλεως Ρώμης. Πλὴν παρ’ ὅλας τὰς καλωσύνας καὶ ἐλεημοσύνας, τὰς ὁποίας εἶχον, δὲν εἶχον τέκνον, οὔτε ἄρσεν, οὔτε θῆλυ, καὶ διὰ τοῦτο ἦσαν πάντοτε λυπημένοι, ὅπως κάλλιστα γνωρίζουν ὅσοι ἔχουν τοιαύτην λύπην.
Παρεκάλουν ὅθεν καὶ οἱ δύο τὸν Θεὸν νὰ τοὺς δώσῃ τέκνον, οὐχὶ μόνον διὰ τὴν κληρονομίαν τοῦ πολλοῦ πλούτου, τὸν ὁποῖον εἶχον, ἀλλὰ μᾶλλον διὰ τὴν διαδοχὴν τοῦ γένους αὐτῶν.
Ὁ δὲ Πανάγαθος Θεός, ὅστις ποιεῖ τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτῶν καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούει, ὡς λέγει καὶ ὁ Προφήτης Δαβίδ, ἐπήκουσε τῆς δεήσεως αὐτῶν. Ὅθεν μετ’ ὀλίγας ἡμέρας συλλαβοῦσα ἡ Πολιτεία ἐγέννησε τὴν Ἁγίαν ταύτην ἐν τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τῆς ἑβδομάδος· διὰ τοῦτο καὶ ὅταν ἐβάπτισαν αὐτήν, ἐκάλεσαν τὸ ὄνομά της Παρασκευήν.
Αὕτη ἐκ πρώτης ἡλικίας ἐδείκνυεν ὁποία τις θέλει γίνει εἰς τὸ ὕστερον· διότι δὲν ἔπαιζεν ἀτάκτως, ὅπως τὴν σήμερον ἡμέραν τὰ μωρὰ κοράσια, οὐδὲ εἰς ἀπρεπῆ παίγνια ἠσχολεῖτο, οὐδὲ ἠκούετο ἀργολογία ἢ μωρολογία ἐκ τοῦ στόματος αὐτῆς, ἀλλ’ ἐπαιδεύετο ὑπὸ τῆς μητρὸς αὐτῆς Πολιτείας εἰς πᾶν ἔργον θεάρεστον, καθὼς πρέπει νὰ παιδεύωσιν αἱ μητέρες τὰς θυγατέρας.
Εἰς τὴν ἀνατροφὴν δὲ καὶ παίδευσιν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἡ Ἁγία, ἔμαθε καὶ τὰ ἱερὰ γράμματα· διὰ τοῦτο δὲν ἔλειπεν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ τὴν εἶδε ποτὲ ἄνθρωπος νὰ μὴ κρατῇ βιβλίον εἰς τὰς χεῖράς της, παρεκτὸς μόνον ὅταν ἔτρωγεν ἢ ἔκαμνεν ὑπηρεσίαν ἀναγκαίαν τοῦ σώματος.
Ἠγάπα δὲ κατὰ πολλὰ τὴν παρθενίαν, κατὰ μίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, διὰ τοῦτο δὲ ὄχι μόνον τοὺς ὀφθαλμούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁδὸς τοῦ ἔρωτος, ἐφύλαττεν ἀπὸ θεωρίαν ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ τὸ στόμα ἀπὸ αἰσχρολογίαν καὶ τὴν ἀκοὴν ἀπὸ ἀπρεπεῖς ἀκροάσεις.
Ἀκούετε, ὅσαι εἶσθε παρθένοι, καὶ μάθετε πῶς πρέπει νὰ παρθενεύετε· διότι, ὄχι μόνον ἐκείνη ἡ ὁποία παρθενεύει κατὰ τὸ σῶμα, ἐκείνη λέγεται καθολικὰ παρθένος, ἀλλ’ ἐκείνη ἥτις εἶναι καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν καθαρά, καὶ δὲν ἔχει εἰς τὸν λογισμόν της αἰσχρὰς ἐνθυμήσεις, αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ παρθένος.
Ἀκούσατε καὶ ὅσαι ἔχετε ἄνδρας, πῶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τὸ δεύτερον Κεφάλαιον τῆς πρὸς Τιμόθεον πρώτης ἐπιστολῆς αὐτοῦ. «Μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτὰς μὴ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῷ ἢ μαργαρίταις ἢ ἱματισμῷ πολυτελεῖ, ἀλλ’ ὃ πρέπει γυναιξὶν ἐπαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι’ ἔργων ἀγαθῶν»·
ἤτοι νὰ μὴ χρησιμοποιῆτε καλλυντικά, οὐδὲ νὰ στολίζεσθε μὲ χρυσαφικὰ καὶ μὲ μαργαριτάρια οὔτε πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλὰ νὰ εἶσθε τιμημέναι καὶ σώφρονες, καθὼς πρέπει εἰς τὰς γυναῖκας τῶν Χριστιανῶν, αἵτινες θέλουν νὰ ἀρέσουν εἰς τὸν Χριστόν, μὲ ἔργα ἀγαθὰ καὶ ὄχι μὲ στολίδια.
Ἀκούετε ὅσαι ἔχετε θυγατέρας ἀνυπάνδρους, πῶς πρέπει νὰ τὰς παιδεύετε, ὄχι νὰ γίνεσθε σεῖς κακὸν παράδειγμα εἰς αὐτάς, ἀλλὰ νὰ εἶσθε τύπος καὶ παράδειγμα τῶν θυγατέρων σας πρὸς πᾶν ἔργον θεάρεστον·
διότι, ὅταν σεῖς ὁμιλῆτε λόγους, οἱ ὁποῖοι μολύνουσι τὰς ψυχὰς τῶν ἁπλῶν παρθένων, ὅταν δὲν ἀγαπᾶτε τὴν ἐργασίαν τοῦ οἴκου, ὅταν ἀντιλέγετε εἰς τοὺς συζύγους σας, ὅταν παρακύπτετε συχνάκις ἐκ τῶν παραθύρων, ὅταν ἀγαπᾶτε τὸν οἶνον,
ὅταν σεῖς δὲν ἔχετε καμμίαν εὐλάβειαν οὐδὲ κρατῆτε τὴν γλῶσσαν, πόθεν ἄλλοθεν θὰ μάθωσιν αἱ μικραὶ κόραι τὴν καλὴν συμπεριφορὰν ἀφοῦ δὲν ἐξέρχονται ἔξω τοῦ οἴκου;
Ἀλλ’ ἡ Ἁγία αὕτη Παρασκευὴ δὲν ἦτο τοιαύτη, οὐδὲ ἐπαιδεύθη τοιουτοτρόπως ὑπὸ τῆς μητρὸς αὐτῆς, οὐδὲ εἶχε τὴν ὡραιότητά της καὶ τὸ κάλλος της εἰς ἔρωτας νέων ἀτάκτων, οἵτινες περιέρχονται μὲ κυνικὴν ἀναίδειαν, ποῦ νὰ ἴδωσι καμμίαν κόρην, οὐδὲ ἔκυπτεν ἀπὸ τὰ παράθυρα νὰ ἀγρεύσῃ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνδρῶν, ἀλλὰ πάντοτε ἓν ἔργον εἶχεν ἀπαραίτητον·
τὸ νὰ στολίζῃ τὴν ψυχήν της μὲ νηστείαν, μὲ ἐγκράτειαν, μὲ σιωπήν, μὲ προσοχήν, μὲ παρθενίαν, μὲ ἐλεημοσύνην καὶ μὲ πᾶν ἔργον θεάρεστον.
Πολλοὶ ἄρχοντες τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἐπεθύμησαν νὰ τὴν λάβωσι νύμφην εἰς τοὺς υἱοὺς αὐτῶν, καὶ διὰ τὸν πατρικόν της πλοῦτον καὶ διὰ τὴν καλλονήν της, τὸ δὲ περισσότερον διὰ τὴν σωφροσύνην της, ἀλλὰ αὐτὴ ἀγαπῶσα τὴν παρθενίαν καὶ θέλουσα νὰ μείνῃ καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος νύμφη τοῦ Χριστοῦ δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ περὶ ὑπανδρείας.
Ταῦτα δὲ βλέποντες οἱ γονεῖς αὐτῆς ἔχαιρον δοξάζοντες καὶ εὐχαριστοῦντες τὸν Θεόν, ὅστις τοὺς ἐχάρισε τοιοῦτον τέκνον εὐλογημένον.
Ὅταν δὲ ἐγένετο ἡ Ἁγία εἴκοσι ἐτῶν, ἀπέθανον οἱ γονεῖς αὐτῆς καὶ ἔμεινεν ὁ πολὺς πλοῦτος ἐκεῖνος εἰς τὰς χεῖράς της· παρευθὺς δὲ τότε ἔδειξε τὴν ἀγαθήν της προαίρεσιν, διότι δὲν τὸν ἐχρησιμοποίησεν εἰς ἀναπαύσεις τοῦ σώματος οὐδὲ εἰς φαγοπότια καὶ στολίδια·
ἀλλὰ ἀκούσασα τὸν Χριστόν, ὅστις λέγει εἰς τὸ δωδέκατον Κεφάλαιον τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου: «Πωλήσατε τὰ ὑπάρχοντα ὑμῶν καὶ δότε ἐλεημοσύνην· ποιήσατε ἑαυτοῖς βαλάντια μὴ παλαιούμενα, θησαυρὸν ἀνέκλειπτον ἐν τοῖς οὐρανοῖς», ἐμοίρασεν αὐτὸν ὅλον εἰς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην καὶ εἰς τοὺς πτωχοὺς ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
Ἔπειτα ἐπῆγεν εἰς Μοναστήριον γυναικῶν, καὶ ἐφόρεσε τὸ μοναχικὸν σχῆμα, ἐκεῖ δὲ ἔκαμε καιρὸν ἱκανόν, ἐν πάσῃ ὑποταγῇ καὶ ταπεινώσει, δουλεύουσα εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὴν προεστῶσαν τοῦ Μοναστηρίου.
Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἠγάπα νὰ μαρτυρήσῃ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο, λαβοῦσα τὴν εὐχὴν τῆς Ἡγουμένης καὶ τῶν ἄλλων μοναζουσῶν ὡς ἀγαθὸν συνοιδοιπόρον, ἐξῆλθε τοῦ Μοναστηρίου διὰ νὰ κηρύξῃ κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν τὸ ὄνομα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἦτο βασιλεὺς τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὁ Ἀντωνῖνος ὁ ἐπιλεγόμενος εὐσεβής, ὅστις ἦτο ἀκόμη τότε εἰδωλολάτρης. Οὗτος ἐγένετο βασιλεὺς μετὰ τὸν Ἀδριανὸν εἰς τοὺς 140 περίπου χρόνους ἀπὸ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ.
Κηρύττουσα λοιπὸν ἡ Ἁγία, πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων καὶ Ἰουδαίων ἀκούοντες τοὺς λόγους αὐτῆς ἐπέστρεψαν εἰς θεογνωσίαν· οἱ δὲ Ἰουδαῖοι οἱ εὑρεθέντες εἰς μίαν πόλιν, ὅπου ἐκήρυττεν ἡ Ἁγία, φθονερὸν γένος ὡς εἶναι πάντοτε καὶ ἐχθρότατον τῶν Χριστιανῶν, βλέποντες τοὺς Χριστιανοὺς πληθυνομένους καὶ τὴν θρησκείαν αὐτῶν ἀτιμαζομένην καὶ ὑβριζομένην, προσελθόντες εἰς τὸν βασιλέα Ἀντωνῖνον διέβαλον τὴν Ἁγίαν λέγοντες·
«Βασιλεῦ πολυχρονεμένε, οἱ μὲν ἄλλοι πάντες πείθονται εἰς τὸ πρόσταγμα τῆς βασιλείας σου, γυνὴ δέ τις, ὀνόματι Παρασκευή, κηρύττει τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τῆς Μαρίας, τὸν ὁποῖον ἐσταύρωσαν οἱ πατέρες ἡμῶν ὡς πλάνον καὶ ἀντίθεον, καὶ λέγει, ὅτι αὐτὸς εἶναι μόνος Θεὸς ἀληθινός, οἱ δὲ ὑπὸ τῆς βασιλείας σου προσκυνούμενοι θεοὶ εἶναι ξύλα κωφὰ καὶ ἀναίσθητα».
Ἀκούσας ταῦτα ὁ βασιλεὺς Ἀντωνῖνος ὅλος ἐπλήσθη θυμοῦ, καὶ παρευθὺς ἀποστείλας στρατιώτας ἔφερε τὴν Ἁγίαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ὡς δὲ εἶδε τὴν ὡραιότητα αὐτῆς, ὅλως ἐξεπλάγη καὶ ἤρχισε μὲ κολακείας λέγων πρὸς αὐτήν·
«Ὦ Παρασκευή, ἐγώ, μὰ τὴν δύναμιν τῶν μεγάλων θεῶν, ἐπαινῶ τὴν νεότητά σου, καὶ διὰ τοῦτο σὲ συμβουλεύω νὰ θυσιάσῃς εἰς τοὺς θεούς, οἱ ὁποῖοι σοῦ ἔδωκαν τὴν ὡραιότητα ταύτην· διότι ἐὰν μὲν ποιήσῃς, καθὼς σοῦ λέγω, θέλω σοῦ δώσει πολλὰς δωρεάς·
ἐὰν δὲ θέλῃς νὰ σταθῇς εἰς τὸ θέλημά σου καὶ νὰ φανῇς ἐναντία τῶν ἡμετέρων προσταγμάτων, ἤξευρε, ὅτι θέλω σὲ τιμωρήσει μὲ βάσανα, τὰ ὁποῖα καὶ μόνον ἐξ ἀκοῆς καὶ θεωρίας καταπλήττουσι τὸν ἄνθρωπον, ὄχι μάλιστα καὶ νὰ τὰ πάθῃ».
Τοιαῦτα καὶ ἄλλα περισσότερα ἔλεγεν ὁ βασιλεὺς κολακεύων τὴν Ἁγίαν· ἀλλὰ αὐτὴ σημειώσασα εἰς ἑαυτὴν τὸ σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτόν· «Μὴ νομίσῃς, ὦ βασιλεῦ, ὅτι με τὰς τοιαύτας κολακείας ἢ μὲ τὰς τοιαύτας ἀπειλὰς θέλω ἀρνηθῆ ἐγὼ τὸν γλυκύτατόν μου Ἰησοῦν Χριστόν, διότι δὲν ὑπάρχει καμμία βάσανος οὔτε τιμωρία οὔτε παίδευσις, ἥτις νὰ μὲ χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην του».
Ὡς ἤκουσε ταῦτα ὁ βασιλεὺς διέταξε τοὺς στρατιώτας μετὰ μεγάλου θυμοῦ νὰ καύσωσι περισσῶς μίαν περικεφαλαίαν σιδηρᾶν, ἕως οὗ νὰ κοκκινίσῃ καὶ τότε νὰ τὴν βάλωσιν εἰς τὴν κεφαλὴν τῆς Ἁγίας·
ἀλλὰ ὁ Θεός, ὅστις ἐφύλαξέ ποτε τοὺς τρεῖς Παῖδας ἐν τῇ καμίνῳ καὶ δὲν ἐχωνεύθησαν ὑπὸ τοῦ πυρός, αὐτὸς καὶ τότε ἐθαυματούργησεν εἰς τὴν Ἁγίαν· διότι ἤθελέ τις εἰπεῖ, ὅτι, ὡς νὰ εἶχε ψυχρὰν δρόσον εἰς τὴν κεφαλήν της, τοιουτοτρόπως ἐλογίσθη τοῦτο ἡ Ἁγία.
Πολλοὶ δὲ τῶν παρισταμένων Ἑλλήνων, ἰδόντες τοῦτο τὸ παράδοξον θαῦμα, ἐπίστευσαν εὐθὺς εἰς τὸν Χριστόν· τοὺς ὁποίους ὁ βασιλεὺς διέταξε νὰ θανατώσωσι διὰ διαφόρων θανάτων· ἄλλους μὲν νὰ ἀποκεφαλίσουν, ἄλλους δὲ νὰ κατακαύσουν, ἄλλους νὰ πνίξουν εἰς τὸν ποταμὸν τῆς Ρώμης Τίβεριν, ἄλλων δὲ νὰ ἀφαιρέσουν τὸ δέρμα.
Καὶ τούτους μὲν τοιουτοτρόπως τοὺς ἐτιμώρησε, τὴν δὲ Ἁγίαν διέταξε νὰ τὴν βάλωσιν εἰς φυλακήν, ἕως νὰ συλλογισθῇ μὲ ποῖον τρόπον νὰ βασανίσῃ καὶ νὰ θανατώσῃ αὐτήν.
Ἀφοῦ δὲ ἡ Ἁγία ἐκλείσθη εἰς τὸ δεσμωτήριον, ἐδέετο μετὰ δακρύων τοῦ Κυρίου λέγουσα· «Φύλαξόν με, Κύριε, εἰς τὴν ἀληθινὴν πίστιν σου, καὶ λύτρωσαί με ἐκ τῶν σκανδάλων τοῦ ἐχθροῦ, ὃτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου». Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἐφάνη εἰς αὐτὴν Ἄγγελος Κυρίου ἔχων εἰς τὰς χεῖρας Σταυρὸν φωτεινόν, καὶ κάλαμον καὶ σπόγγον καὶ στέφανον, καὶ λέγει εἰς αὐτήν·
«Χαίροις, Παρασκευή, ἀθληφόρε τοῦ Κυρίου. Μὴ φοβοῦ τὰς βασάνους τῶν τυράννων· διότι ὁ Κύριος ἡμῶν, ὁ ὁποῖος κατεδέξατο νὰ σταυρωθῇ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ στεφανωθῇ μὲ ἀκάνθινον στέφανον, αὐτὸς μέλλει νὰ εἶναι βοηθός σου, διὰ νὰ σὲ λυτρώσῃ ἀπὸ πάντα πειρασμὸν ἐπερχόμενον εἰς σέ».
Καὶ ὁ μὲν Ἄγγελος ταῦτα εἰπὼν πρὸς τὴν Ἁγίαν, καὶ λύσας αὐτὴν ἐκ τῶν δεσμῶν, ἀπῆλθεν εἰς τοὺς οὐρανούς· ἡ δὲ Ἁγία, ἀκούσασα τοὺς λόγους τοῦ Ἀγγέλου, διετέλεσε προσευχομένη ἕως οὗ ἐγένετο ἡμέρα.
Τὸ δὲ πρωῒ διέταξεν ὁ βασιλεὺς νὰ φέρουν τὴν Ἁγίαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ἀπελθόντες δὲ οἱ στρατιῶται νὰ φέρωσι τὴν Ἁγίαν, ὡς εἶδον αὐτὴν λελυμένην τῶν δεσμῶν, ἐξεπλάγησαν· ὅτε δὲ παρέστησαν αὐτήν, εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Ἆρά γε, ὦ Παρασκευή, ἐσωφρονίσθης ἀπὸ τὴν χθεσινὴν τιμωρίαν ἢ ἀκόμη ἐπιμένεις εἰς τὴν αὐτὴν μωρίαν»;
Ἡ δὲ Ἁγία ἀπεκρίνατο· «Τί νομίζεις, ἀσεβέστατε βασιλεῦ, μὲ τοιαύτας τιμωρίας νὰ σαλεύσῃς τὸν στερρὸν πύργον τῆς ψυχῆς μου; εὐκολώτερον εἶναι νὰ μαλάξῃς τὸν σίδηρον, παρὰ νὰ μετατρέψῃς τὸν ἀγαθόν μου λογισμόν· εἰ δὲ καὶ θέλῃς, δοκίμασόν με, ἵνα ἴδῃς τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ μου».
Ὡς δὲ ἤκουσε ταῦτα ὁ βασιλεύς, ὅλος ἠλλοιώθη ἐκ τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ, καὶ παρευθὺς προστάττει τοὺς στρατιώτας νὰ κρεμάσωσι τὴν Ἁγίαν ἐκ τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς εἰς ἕνα ὄρθιον ξύλον, ἔπειτα νὰ λάβωσι λαμπάδας ἀνημμένας καὶ μὲ ἐκείνας νὰ κατακαίωσι τὰς μασχάλας της καὶ τὰ ἄλλα μέλη τοῦ σώματος. Καὶ ὅμως ἡ Ἁγία, ταῦτα πάσχουσα, ὑπέμενεν ἀνδρείως καὶ τὸν μὲν βασιλέα ὕβριζε, τοὺς δὲ ψευδωνύμους θεοὺς ἐμυκτήριζεν.
Ὡς δὲ εἶδεν ὁ βασιλεὺς ὅτι εἰς οὐδὲν λογίζεται ἡ Ἁγία ταύτην τὴν βάσανον, διέταξε πάλιν νὰ βάλωσιν εἰς ἕνα μέγαν λέβητα ἔλαιον καὶ πίσσαν, καὶ νὰ βράσωσι δυνατά, ἔπειτα νὰ τὴν ρίψωσι μέσα. Τούτου δὲ γενομένου, ἵστατο ἡ Ἁγία ἐν μέσῳ τοῦ λέβητος δροσιζομένη καὶ χαίρουσα ὡσὰν νὰ ἦτο εἰς δροσερὸν κῆπον.
Βλέπων δὲ τοῦτο ὁ βασιλεὺς καὶ θαυμάζων εἰς τὴν μεγάλην θαυματουργίαν ἐκείνης, προσεγγίσας εἰς τὸν λέβητα, εἶπε πρὸς τὴν Ἁγίαν· «Ράντισόν με ἀπὸ τὸ ἔλαιον αὐτό, ὦ Παρασκευή, τὸ ὁποῖον εἶναι εἰς τὸν λέβητα, ἵνα ἴδω ἆρά γε ἀληθῶς καίει ἡ πίσσα καὶ τὸ ἔλαιον, ἢ φαντασία εἶναι τοῦτο τὸ ὁποῖον βλέπω εἰς σέ, νὰ μὴ κατακαίεσαι»;
Τότε ἡ Ἁγία γεμίσασα τὰς δύο χεῖράς της ἐκ τοῦ ἐλαίου ἐκείνου καὶ τῆς πίσσης ἔρριψεν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, παρευθὺς δὲ ἐτυφλώθησαν αἱ κόραι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ καὶ ἔκραζε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ βασιλεὺς λέγων· «Λυπήσου με, δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, δός μοι τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καὶ πιστεύω εἰς τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον κηρύττεις».
Ἐξελθοῦσα τότε ἡ Ἁγία ἐκ τοῦ λέβητος ἰάτρευσε τὸν βασιλέα καὶ σωματικῶς καὶ ψυχικῶς, βαπτίσασα αὐτὸν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς μιᾶς θεότητος.
Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς Ἀντωνῖνος, μὲ τοιοῦτον τρόπον πιστεύσας εἰς τὸν Χριστόν, ἀπέβαλε τὴν μιαρὰν θρησκείαν τῶν Ἑλλήνων· ἡ δὲ Ἁγία, ἐξελθοῦσα τῆς μεγαλοπόλεως Ρώμης, ἀπῆλθεν εἰς ἑτέρας πόλεις καὶ χώρας κηρύττουσα τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Εἰσελθοῦσα δὲ εἰς ἑτέραν πόλιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐβασίλευεν ἄλλος βασιλεύς, Ἀσκληπιὸς λεγόμενος, ἐκήρυττε καὶ ἐκεῖ παρρησίᾳ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τοῦτο μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος παρέστησεν αὐτὴν εἰς τὸ κριτήριον αὐτοῦ καὶ λέγει πρὸς αὐτήν· «Πόθεν εἶσαι, ὦ γύναι, καὶ τίς εἶναι αὐτὸς ὁ Θεὸς ὁ νέος, τὸν ὁποῖον κηρύττεις»;
Ἡ δὲ Ἁγία, ἐπικαλεσθεῖσα τὸ ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ σφραγίσασα ἑαυτὴν διὰ τοῦ τύπου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀπεκρίθη· «Τὸ μὲν πόθεν εἶμαι, ὦ βασιλεῦ, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ μάθῃς μηδὲ ὠφέλιμον·
ὁ δὲ Θεός, τὸν ὁποῖον κηρύττω, δὲν εἶναι νέος, ὡς λέγεις, ἀλλὰ εἶναι ἄναρχος καὶ προαιώνιος, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὁ ὁποῖος διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων ἦλθεν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐσαρκώθη καὶ ἐσταυρώθη κατὰ τὸ ἀνθρώπινον καὶ ἀνελήφθη καὶ πάλιν μέλλει νὰ ἔλθῃ, ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον ἅπαντα καὶ ἀποδώσῃ εἰς ἕνα ἕκαστον κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ.
Αὐτὸν κηρύττω, αὐτὸν ὁμολογῶ Θεὸν ἀληθινόν· οἱ δὲ ἰδικοί σου θεοὶ οἱ ψευδώνυμοι, οἵτινες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν, ἀπολεσθήτωσαν, καθὼς λέγει καὶ ὁ Προφήτης Ἱερεμίας».
Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς Ἀσκληπιός, καὶ ταραχθεὶς ἐκ τῶν λόγων τῆς Ἁγίας, ἔπεμψεν αὐτὴν πρός τινα δράκοντα ἐμφωλεύοντα ἔξω τῆς πόλεως ἐκείνης, εἰς τὸν ὁποῖον ἔρριπτον τοὺς καταδίκους· δράκων δέ, τὸν ὁποῖον ἀκούομεν πολλάκις εἰς τὰς Γραφάς, εἶναι μὲν κατ’ ἀρχὴν ὄφις, τρεφόμενος ὅμως καὶ παλαιούμενος γίνεται μέγας καὶ φοβερός, τότε δὲ ὀνομάζεται δράκων.
Ὅταν δὲ ἡ Ἁγία ἐπλησίασεν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅπου κατῴκει τὸ θηρίον, ὡς εἶδεν αὐτὴν ὁ δράκων μεγάλως ἐβρυχήθη, ἀνοίξας δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ ἐξέβαλε καπνὸν φοβερὸν πολὺν ὡς θέλων νὰ τὴν καταπίῃ. Ἡ δὲ Ἁγία σταθεῖσα πλησίον τοῦ δράκοντος εἶπε· «Θηρίον πονηρότατον, ἔφθασεν ἐπὶ σὲ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἰδοὺ ἤγγισεν ὁ ἀφανισμός σου, διότι πολλοὺς ἀναιτίως κατέφαγες».
Ταῦτα εἰποῦσα καὶ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ ποιήσασα εἰς ἑαυτήν, ἐνεφύσησε τὸν δράκοντα καὶ παρευθὺς (ὦ τῶν θαυμασίων σου, Χριστὲ Βασιλεῦ, ὡς μεγάλη ἡ χάρις τῶν Ἁγίων σου!), ὁ φοβερὸς δράκων ἐκεῖνος μεγάλως συρίξας καὶ ἑαυτὸν περιστρέψας, διερράγη εἰς δύο.
Τοῦτο τὸ παράδοξον θαῦμα ἰδὼν ὁ βασιλεὺς Ἀσκληπιὸς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πάντες ἐπίστευσαν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθησαν ὑπὸ τῆς Ἁγίας εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ζωοποιοῦ Τριάδος. Καὶ οὗτοι μὲν τοιουτοτρόπως πιστεύσαντες καὶ βαπτισθέντες, ἔχαιρον δοξάζοντες τὸν Χριστόν· ἡ δὲ Ἁγία ἐξελθοῦσα ἐκείνης τῆς πόλεως ἀπῆλθε πάλιν εἰς ἑτέρας πόλεις καὶ χώρας, κηρύττουσα τὸν Χριστόν.
Εἰσελθοῦσα δὲ εἰς ἄλλην πόλιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐβασίλευεν ἄλλος βασιλεύς, Ταράσιος λεγόμενος, ἐκήρυττε καὶ ἐκεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Μαθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς τὰ περὶ αὐτῆς, παρέστησεν αὐτὴν εἰς τὸ κριτήριον αὐτοῦ καὶ λέγει·
«Ποῖος πονηρὸς δαίμων σὲ ἔφερεν ἐδῶ, γύναι, νὰ ὑβρίζῃς μὲν τοὺς μεγάλους καὶ αἰωνίους θεούς, νὰ κηρύττῃς δὲ ἄγνωστόν τινα Θεόν, χθεσινὸν καὶ προχθεσινόν, γεννηθέντα πρὸ χρόνων ἑκατὸν πεντήκοντα, εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Αὐγούστου, τὸν ὁποῖον ἐσταύρωσαν οἱ Ἰουδαῖοι ὡς κακοῦργον καὶ πλάνον καὶ ἀντίθεον;»
Ἡ Ἁγία ἀπεκρίθη· «Δὲν μὲ ἔστειλε πονηρὸς δαίμων ἐδῶ, ὦ βασιλεῦ, νὰ κηρύττω τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ’ ὁ Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἐκεῖνος μὲ ἔστειλε νὰ τὸν κηρύττω, ἄναρχον μὲν κατὰ τὴν θεότητα, χρονικὸν δὲ κατὰ σάρκα, τὸν αὐτὸν ἀπαθῆ καὶ παθητόν, ἀόρατον καὶ ὁρατόν, ἄκτιστον καὶ κτιστόν. Τὸ μὲν διὰ τὴν φύσιν τῆς θεότητος, τὸ δὲ διὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Τοῦτον ἐγὼ κηρύττω ὡς Θεὸν προαιώνιον, τοῦτον μόνον ὁμολογῶ ὅτι εἶναι Θεὸς ἀληθὴς καὶ ἄνθρωπος τέλειος, τὰ δὲ εἴδωλα, τὰ κωφὰ καὶ ἀναίσθητα, τὰ ὁποῖα προσκυνεῖτε σεῖς οἱ ἄφρονες Ἕλληνες, ἐγὼ μυκτηρίζω καὶ καταπατῶ, διότι τίποτε ἄλλο δὲν εἶναι εἰμὴ μόνον ξύλα ἄψυχα καὶ λίθοι ἀναίσθητοι».
Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς μεγάλως ἐθυμώθη, καὶ παρευθὺς διέταξε τοὺς στρατιώτας νὰ βάλωσιν εἰς ἕνα λέβητα μέγαν, ἔλαιον, πίσσαν καὶ μόλυβδον καὶ νὰ τὰ βράσουν περισσῶς, ἔπειτα δὲ νὰ ρίψουν μέσα τὴν Ἁγίαν. Τί ὅμως ἐθαυματούργησεν ὁ Θεός, διὰ τὸν ὁποῖον ἔπασχε ταῦτα ἡ Ἁγία;
Καθὼς ἔστειλε τότε τὸν Ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐδρόσιζε τὴν βαβυλωνίαν κάμινον, oὕτως ἀπέστειλε καὶ τὴν ὥραν ἐκείνην Ἄγγελον φωτοειδῆ, ὁ ὁποῖος κατελθὼν τὴν μὲν φλόγα κατέσβεσε, τὰ δὲ ἐκκαιόμενα ἐκεῖνα τρία εἴδη ἐποίησε ψυχρότερα ὕδατος. Τοῦτο τὸ θαῦμα πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἐπέστρεψεν εἰς θεογνωσίαν.
Ἀλλ’ ὁ ἀσυνείδητος βασιλεὺς Ταράσιος, ἔχων πεπωρωμένην τὴν καρδίαν, εἶπε πάλιν εἰς τοὺς στρατιώτας· «συλλάβετε τὴν μιαρὰν ταύτην καὶ ὑβρίστριαν τῶν θεῶν, καὶ τανύσατέ την κατὰ γῆς εἰς τέσσαρα, ἔπειτα λάβετε νεῦρα ὠμὰ βοῶν καὶ μαστιγώσατέ την ἀνοικτιρμόνως, ἕως οὗ νὰ θυσιάσῃ εἰς τοὺς μεγάλους θεοὺς ἢ νὰ ἀποθάνῃ ἀπὸ τὰς βασάνους».
Δὲν ἐπρόφθασεν ὁ βασιλεὺς νὰ τελειώσῃ τὸν λόγον, καὶ παρευθὺς ἐγένετο τὸ πρόσταγμα. Τί δὲ ἔκαμεν ἡ Ἁγία; Ἐκεῖ ἔδειξε τὴν καρτερίαν της, διότι ἤθελεν εἴπει τις ὅτι ἄλλος ἐπαιδεύετο, τοιουτοτρόπως ἐφαίνετο ἡ Ἁγία ὅλη χαίρουσα, ὅλη εὐφραινομένη· δύο καὶ τρεῖς φορὰς ἠλλάχθησαν οἱ στρατιῶται, καὶ ὅμως ἡ Ἁγία ἦτο ἡ αὐτή, ἤθελεν εἰπεῖ τις ὅτι εὑρίσκετο εἰς ὡραῖον κῆπον, τοσοῦτον ἔλαμπε τὸ πρόσωπον αὐτῆς.
Ὡς δὲ εἶδε τὴν τοσαύτην ἐπιμονὴν τῆς Ἁγίας ὁ μιαρὸς βασιλεύς, ἐντραπεὶς ἀπὸ τοὺς περιεστῶτας, ὅτι δὲν ἠδυνήθη νὰ νικήσῃ μίαν γυναῖκα ὡσὰν ἐκείνην, διέταξε νὰ τὴν βάλωσιν εἰς τὴν φυλακήν, ἐκεῖ δὲ νὰ τὴν καρφώσουν τανυστὰ εἰς τὴν γῆν ἐκ τεσσάρων σημείων. Ἔπειτα νὰ βάλωσι καὶ μίαν πλάκα μεγάλην εἰς τὰ στήθη της καὶ οὕτω νὰ κεῖται τιμωρουμένη ἕως οὗ νὰ συλλογισθῇ μὲ ποῖον θάνατον νὰ τὴν τελειώσῃ.
Κατὰ δὲ τὴν νύκτα ἐκείνην φαίνεται πρὸς τὴν Ἁγίαν ὁ Χριστὸς μετὰ πλήθους Ἀγγέλων καὶ Ἀρχαγγέλων δορυφορούμενος καὶ λέγει πρὸς αὐτήν· «Χαίροις, Παρασκευὴ καλλιπάρθενε· μὴ δειλιάσῃς τὰς βασάνους, διότι ἡ χάρις μου θέλει εἶναι μετὰ σοῦ, νὰ σὲ λυτρὼνῃ ἀπὸ πάντα πειρασμόν· ἀκόμη ὀλίγον ὑπόμεινον καὶ θέλεις ἔλθει νὰ συμβασιλεύσῃς μετ’ ἐμοῦ αἰωνίως». Ταῦτα εἰπὼν ὁ Χριστὸς καὶ ἰασάμενος τὰς πληγὰς αὐτῆς, ἅμα δὲ λύσας αὐτὴν ἐκ τῶν δεσμῶν, ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς.
Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς στρατιὼτας ἔφερε τὴν Ἁγίαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Ὡς δὲ εἶδεν αὐτὴν ὅλην ὑγιᾶ, μηδὲν σημεῖον ἔχουσαν τῶν χθεσινῶν πληγῶν, ἐθαύμασε καὶ λέγει εἰς αὐτήν· «Βλέπεις, ὦ γύναι, πῶς σὲ ἀγαπῶσιν οἱ φιλάνθρωποι καὶ μεγάλοι θεοί;
Διότι, διὰ νὰ λυπηθῶσι τὴν ὡραιότητα σου, ἰάτρευσαν τὰς πληγάς σου, διὰ νὰ μὴ ἔχῃς τινὰ ἀσχημίαν ἐπάνω σου· μὴ φανῇς καὶ σὺ ἀχάριστος πρὸς αὐτούς, ἀλλ’ ἐλθὲ μετ’ ἐμοῦ εἰς τὸν ναὸν αὐτῶν, ἵνα προσκυνήσῃς αὐτοὺς καὶ λάβῃς μεγάλας δωρεὰς παρὰ τῆς βασιλείας μου».
Ἀπεκρίθη ἡ Ἁγία· «Δὲν μοῦ ἔδωσαν οἱ θεοί σου, βασιλεῦ, τὴν ὑγείαν, ἀλλ’ ὁ Χριστός μου, ὁ ἀληθὴς Θεός, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ πιστεύω καὶ λατρεύω· πλὴν ἐπειδὴ λέγεις νὰ μεταβῶμεν εἰς τὸν ναὸν τῶν θεῶν σου, ἂς ὑπάγωμεν νὰ ἴδωμεν ποίους λέγεις νὰ προσκυνήσω».
Ἀκούσας ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἐχάρη, νομίζων ὅτι μετενόησεν ἡ Ἁγία, παρευθὺς δὲ διέταξε τοὺς ἄρχοντάς του καὶ ὅλον τὸν λαὸν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν ναόν· οἱ δὲ πεπλανημένοι Ἕλληνες ἀπὸ τὴν χαράν των ἐπολυχρονοῦσαν τὸν βασιλέα.
Ὅταν δὲ εἰσῆλθον ὅλοι εἰς τὸν ναὸν καὶ ἐπερίμενον νὰ ἴδουν τί θέλει κάμει ἡ Ἁγία, αὐτὴ ἐσήκωσε τὴν δεξιὰν χεῖρά της πρὸς τὸ εἴδωλον τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ λέγει· «Θέλεις σύ, εἴδωλον ἄψυχον, νὰ πάρῃς ὡς θεὸς ἀπὸ ἐμὲ θυσίαν;» Καὶ μὲ τὸν λόγον ἔκαμε καὶ τὸν σταυρόν της·
τὸ δὲ δαιμόνιον, τὸ ὁποῖον κατῴκει εἰς τὸ εἴδωλον, μετὰ μεγάλης φωνῆς εἶπε· «Δὲν εἶμαι ἐγὼ θεός, μηδὲ ἄλλος τις ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλὰ μόνον αὐτὸς τὸν ὁποῖον κηρύττεις σὺ εἶναι Θεὸς ἀληθινός, ἡμεῖς δὲ εἴμεθα πρότερον Ἄγγελοι, διὰ δὲ τὴν ὑπερηφάνειάν μας ἐγίναμεν διάβολοι, καὶ ἀπὸ τότε ἀπατῶμεν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν φθόνον μας καὶ μᾶς προσκυνοῦν ὡς θεούς».
Ἡ δὲ Ἁγία ἀπεκρίθη· «Διατί τότε στέκεσθε αὐτοῦ τώρα, ὅπου εἶμαι καὶ ἐγὼ ἡ δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ;» Πάραυτα δὲ μὲ τὴν φωνὴν τῆς Ἁγίας βοὴ καὶ σύγχυσις καὶ θρῆνοι ἠκούσθησαν ἀπὸ τὰ εἴδωλα τοῦ βωμοῦ καὶ καταπεσόντα συνετρίβησαν.
Τότε οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἥρπασαν τὴν Ἁγίαν ἀπὸ τὸν βωμόν, καὶ δέροντες καὶ σύροντες ἔφεραν αὐτὴν ἔξω τοῦ ναοῦ, καὶ ἔκραζον πρὸς τὸν βασιλέα: «Φόνευσον τὴν μιαρὰν ταύτην καὶ ὑβρίστριαν τῶν θεῶν· φόνευσον αὐτὴν πρὶν νὰ κρημνίσῃ καὶ τὸν ναὸν καὶ σέ, βασιλεῦ».
Ταῦτα ὡς ἤκουσεν ὁ βασιλεύς, καὶ βλέπων ὅτι δὲν δύναται παντελῶς οὔτε μὲ κολακείας οὔτε μὲ ἀπειλὰς οὔτε μὲ ἄλλον τινὰ τρόπον νὰ τὴν ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν γνώμην του, ἀπεφάσισε κατ’ αὐτῆς τοιαύτην ἀπόφασιν·
«Παρασκευὴν τὴν ὑβρίστριαν τῶν θεῶν, ἥτις κατεφρόνησε μὲν τὴν ἡμετέραν εὐτυχίαν, κηρύττει δὲ τὸν πλάνον Χριστὸν ὡς Θεὸν ἀληθινόν, προστάσσω νὰ ὁδηγήσετε ἔξω τῆς πόλεως καὶ νὰ κόψετε τὴν μιαράν της κεφαλήν».
Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς ταῦτα διέταξεν· οἱ δὲ στρατιῶται, παραλαβόντες τὴν Ἁγίαν, ἐξήγαγον ἔξω τῆς πόλεως ἵνα τὴν ἀποκεφαλίσουν.
Ὅτε δὲ ἔφθασαν εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης, ἐζήτησεν ἡ Ἁγία νὰ τὴν ἀφήσουν ὀλίγην ὥραν νὰ κάμῃ τὴν προσευχήν της καὶ τὴν ἄφησαν. Τότε κλίνασα τὰ γόνατα καὶ τὰς μὲν χεῖρας ὑψώσασα εἰς τὸν οὐρανόν, τὸν δὲ νοῦν πρὸς τὸν Θεόν, προσευχομένη ἔλεγε·
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ ἀθανάτου Πατρός, ὁ ὁποῖος διὰ τὴν ἰδικήν μας σωτηρίαν κατέβης ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἦλθες ἐπὶ τῆς γῆς, εὐχαριστῶ σοι, ὅτι μὲ ἠξίωσας νὰ ὑπομείνω βάσανα καὶ τιμωρίας διὰ τὸ Ἅγιόν σου ὄνομα· δοξολογῶ σε ὅτι κατηξιώθην νὰ μιμηθῶ τὸ πάθος σου· ὑμνολογῶ σε ὅτι μὲ ἐδυνάμωσες νὰ μαρτυρήσω διὰ τὴν ἀγάπην σου· ἀξίωσόν με καὶ τῆς Βασιλείας σου·
καὶ ὡς ἐγὼ ὑπέμεινα τὰς τιμωρίας διὰ τὴν ἀγάπην σου, οὕτω καὶ σύ, Θεέ μου, δόξασόν με εἰς τὴν Βασιλείαν σου καὶ παράλαβε τὴν ψυχήν μου τὴν ταπεινὴν καὶ ἀνάπαυσον αὐτὴν μετὰ τῶν φρονίμων παρθένων σου, ὅτι διὰ νὰ θαρρῶ εἰς τὴν μεγάλην σου δόξαν ὑπέμεινα τὰς τιμωρίας καὶ τὰ βάσανα, καὶ διὰ νὰ ἐλπίζω εἰς τὴν πλουσίαν σου ἀνταμοιβήν, θέλω νὰ λάβω τὸν θάνατον·
διὰ τοῦτο κατάταξόν με ἐν τῷ χορῷ τῶν Ἁγίων σου Μαρτύρων· καὶ μνήσθητι, φιλάνθρωπε Κύριε, καὶ τῶν ἐπικαλουμένων τὸ ὄνομά σου τὸ Ἅγιον δι’ ἐμοῦ τῆς δούλης σου ἐν καιρῷ θλίψεως· μνήσθητι τῶν ἐπιτελούντων τὴν μνήμην τῆς ἐμῆς τελειώσεως· ἀντάμειψον αὐτοὺς διὰ τῶν πλουσίων σου χαρισμάτων·
ἐπάκουσον τῆς προσευχῆς αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ δεήσεως, τελείωσον τὰ πρὸς σωτηρίαν αὐτῶν αἰτήματα, ἵνα διὰ τούτων δοξασθῇ τὸ ὄνομά σου τὸ Ἅγιον, ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Ταῦτα τῆς Ἁγίας προσευχομένης φωνὴ ἠκούσθη ἀοράτως, ὥσπερ βροντή, λέγουσα· «Ἐπήκουσα τῆς δεήσεώς σου, Παρασκευή, καὶ θέλει γίνει καθὼς ἐζήτησας». Τότε ἡ Ἁγία μετὰ χαρᾶς μεγάλης κλίνασα τὸν αὐχένα ἀπετμήθη τὴν κεφαλὴν παρά τινος στρατιώτου κατὰ τὴν προσταγὴν τοῦ βασιλέως.
Καὶ ἡ μὲν τιμία καὶ ὁλόφωτος αὐτῆς ψυχὴ ἀπῆλθε πρὸς τὰς αἰωνίους μονάς, εἰς τὴν ἀτελεύτητον χαράν, εἰς τοὺς χοροὺς τῶν Ἀθλοφόρων γυναικῶν καὶ εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν· τὸ δὲ σεβάσμιον αὐτῆς λείψανον λαβόντες τινὲς χριστιανοί, κεκρυμμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἑλλήνων, ἀλείψαντες διὰ μύρων καὶ ἀρωμάτων, κατέθεσαν εἰς ἐπίσημον τόπον δοξάζοντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν.
Ὁ δὲ Θεὸς θέλων νὰ θαυμαστώσῃ τὴν Ἁγίαν ἐποίει ἄπειρα θαύματα εἰς τὸν τάφον αὐτῆς· διότι πολλοὶ ἀσθενεῖς προσερχόμενοι, καὶ χῶμα μόνον λαμβάνοντες ἐκ τοῦ τάφου αὐτῆς, ἰατρεύοντο·
χωλοὶ ἠνωρθώθησαν, πολλοὶ τυφλοὶ ἀνέβλεψαν· πολλοὶ δαιμονισμένοι ἰατρεύθησαν· πολλαὶ στεῖραι γυναῖκες ἐτεκνογόνησαν· καὶ ἄλλα θαυμαστὰ καὶ παράδοξα σημεῖα ἐγίνοντο εἰς τοὺς μετὰ πίστεως ἐπικαλουμένους τὴν πρεσβείαν αὐτῆς, τὰ ὁποῖα ἐὰν θελήσῃ τις νὰ διηγηθῇ καταλεπτῶς, θέλει ὁμοιάσει ἐκεῖνον, ὅστις βούλεται νὰ μετρήσῃ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ ἢ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης.
Ὄχι δὲ μόνον εἰς τοὺς παλαιοὺς καιροὺς ἐθαυματούργει ἡ Ἁγία, ἀλλὰ καὶ τὴν σήμερον, εἴ τις τὴν ἐπικαλεσθῇ μετὰ πίστεως, τὴν εὑρίσκει ἕτοιμον βοηθὸν εἰς κάθε του ψυχωφελὲς ζήτημα. Αὐτὸ εἶναι τὸ μαρτύριον τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, εὐλογημένοι χριστιανοί. Οὕτως ἠγωνίσθη μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ ὁ Χριστὸς τοιουτοτρόπως ἐτίμησεν αὐτὴν καὶ εἰς τὴν Βασιλείαν του τὴν οὐράνιον, καὶ εἰς τοῦτον τὸν αἰσθητὸν κόσμον, ὥστε δὲν εἶναι τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ πιστεύουν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ νὰ μὴ τὴν ἐπαινοῦν ἢ νὰ μὴ ἔχουν ἀκουστὸν τὸ ὄνομα αὐτῆς· ἧς ταῖς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς· ἀμήν.