Ἁγίας Μαρίνης τῆς Μεγαλομάρτυρος ὁ Βίος
Τῃ 17ῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου μνήμη τῆς Ἁγίας καὶ καλλινίκου Μάρτυρος Μαρίνης.
Μαρίνα ἡ μακαρία κόρη καὶ καλλιπάρθενος Μάρτυς ἦτο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας, τὸν καιρὸν Διοκλητιανοῦ ἢ Κλαυδίου Καίσαρος ἐν ἔτει 270, ἀπὸ γονεῖς περιφανεῖς.
Ὁ πατὴρ αὐτῆς ἦτο ἱερεὺς τῶν εἰδώλων ἐπίσημος, καὶ εἰς ὅλην τὴν πόλιν αἰδέσιμος, Αἰδέσιος δὲ καὶ τὸ ὄνομα. Ἦτο δὲ ἡ κόρη μονογενὴς θυγάτηρ τοῦ πατρὸς αὐτῆς, ὀλίγας δὲ ἡμέρας μετὰ τὴν γέννησιν αὐτῆς ἀπέθανεν ἡ μήτηρ της.
Ἔδωκε τότε ὁ Αἰδέσιος τὸ βρέφος εἴς τινα γυναῖκα, ἵνα τὸ θηλάζῃ, ἥτις κατῴκει ἔξω τῆς πόλεως δεκαπέντε στάδια. Τοῦτο δὲ ἴσως ἦτο οἰκονομία Θεοῦ, νὰ δοθῇ ἐκεῖ ἔξωθεν τὸ κοράσιον, ὅτι ἐκεῖ ἦσαν Χριστιανοί·
ὅταν δὲ ἡλικιώθη ὀλίγον καὶ ὡμίλει, ἤκουσεν ἀπό τινας τὸν λόγον τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως· ἐπειδὴ δὲ ἔτυχεν ἐκ φύσεως ἀγαθῆς ψυχῆς καὶ καλῆς προαιρέσεως, ἔτι δὲ καὶ συνετὴ περισσῶς καὶ φρόνιμος, ἐδέχθη τὸν σωτήριον λόγον εἰς τὴν καρδίαν της εὐθὺς ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀγαθὸς Θεός, αἰώνιος καὶ πολυεύσπλαγχνος καὶ ἔγινε διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων ἄνθρωπος· σταυρωθεὶς δὲ ἑκουσίως ἀνέστη ἐνδόξως καὶ ἀνελθὼν εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐτίμησε μὲ τὴν πατρικὴν συνεδρίαν τὴν φύσιν τῆς ἀνθρωπότητος.
Αὐτὰ καὶ ἕτερα ὅμοια ἀκοῦον τὸ χαριτωμένον κοράσιον ἐρρίζωσεν εἰς τὴν ψυχήν της ὁ σπόρος τῆς πίστεως ὡς κόκκος σινάπεως, συνεργούσης τῆς θείας χάριτος, μὲ τὸν καιρὸν δὲ ἀπέδωκε τὸν καρπόν, ὡς εὔκαρπος γῆ καὶ καλλίστη, ἑκατονταπλάσιον, αὐξάνουσα τὴν ὀρθόδοξον πίστιν μὲ τὸ μαρτύριον, καθὼς θέλετε ἀκούσει κατωτέρω σαφέστερον.
Ὅσον ἐπρόκοπτεν ἡ κόρη εἰς τὴν ἡλικίαν τοῦ σώματος, τοσοῦτον ηὔξανεν ἡ γνῶσις καὶ φρόνησις αὐτῆς, ἐφλόγιζε δὲ ὁ πόθος τοῦ Χριστοῦ τὴν καρδίαν της καὶ καθ’ ἡμέραν προσηύχετο πρὸς αὐτόν, νὰ τὴν ἀξιώσῃ νὰ γίνῃ κοινωνὸς τῶν Μαρτύρων καὶ μέτοχος.
Ὄχι δὲ μόνον εἰς τὴν ψυχὴν ἐμελέτα ταῦτα ἡ θεοφώτιστος, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ λόγου τὰ ἔλεγεν εἰς ἕκαστον, τὸν ὁποῖον ἔβλεπε· ὡμολόγει δὲ εἰς ὅλους ὅτι ἦτο Χριστιανή, ὑβρίζουσα τὰ εἴδωλα. Διὰ ταῦτα καὶ ὁ ψευδώνυμος πατὴρ αὐτῆς, ὁ ἀναιδὴς Αἰδέσιος, τὴν ἐμίσησεν ὁλοψύχως, ἀκούσας τὴν ὁμολογίαν αὐτῆς καὶ δὲν ἤθελε κἂν νὰ τὴν ἴδῃ εἰς τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ τὴν ἔκαμεν ἀπόκληρον.
Ὅσον δὲ τὴν ἀπεστρέφετο ὁ σαρκικός της πατὴρ καὶ ἐπίγειος, τοσοῦτον ὁ οὐράνιος καὶ αἰώνιος τὴν ἐδέχετο, τὸν ὁποῖον καὶ αὐτὴ ἠγάπα ἐξ ὅλης τῆς καρδίας της, ὅσους δὲ ἔβλεπε νὰ τοὺς βασανίζουν καὶ νὰ τοὺς φονεύουν διὰ τὸ ὄνομά του ἢ τοὺς ἔδερον, αὐτὴ τοὺς ἐσέβετο καὶ ἐπόθει νὰ εἶναι μετ’ αὐτῶν, καὶ ἐμελέτα νὰ μαρτυρήσῃ καὶ αὐτὴ διὰ τὸν Χριστόν, ὅταν οἰκονομήσῃ ἡ χάρις του καθὼς καὶ ἐγένετο, διότι ἀφοῦ μὲ τὸν λόγον καὶ τὸν λογισμὸν ἐπίστευεν εἰς τὸν Χριστὸν ἔπρεπε νὰ τὸν δοξάσῃ καὶ μὲ τὰ ἔργα, ἤτοι νὰ βασανισθῇ καὶ αὐτή, νὰ δοκιμασθῇ εἰς τὴν πίστιν, διὰ νὰ συνδοξασθῇ εἰς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ μὲ τοὺς ἄλλους Μάρτυρας. Ὁ δὲ τρόπος τῆς ἀθλήσεως τῆς Ἁγίας οὕτως ἐγένετο κατὰ τὸ δέκατον πέμπτον ἔτος τῆς ἡλικίας της.
Τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦτο εἰς τὴν Ἀνατολὴν εἷς Ἔπαρχος, τὸ ὄνομά του Ὀλύμβριος, ἄγριος καὶ θηριόγνωμος ἄνθρωπος. Οὗτος ἔτυχε καὶ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀσίας, μεταβαίνων εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, καὶ κατὰ τύχην εἶδεν εἰς τὸν δρόμον τὴν καλλιπάρθενον Μαρῖναν, ἥτις ἐπορεύετο εἰς τὸ πατρικόν της ποίμνιον.
Βλέπων δὲ τὸ τόσον κάλλος αὐτῆς καὶ τὴν ὡραιότητα, ἐτρώθη εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ σαρκικὸν ἔρωτα, διότι ἦτο ἡ κόρη πολὺ ὡραία, ἔβαλε δὲ εἰς τὸν νοῦν του νὰ τὴν λάβῃ γυναῖκα ὁ τρισκατάρατος· ὅθεν προσέταξε νὰ τοῦ τὴν φέρουν εἰς τὸ κριτήριον.
Καθὼς λοιπὸν τὴν ἐπῆραν, προσηύχετο εἰς τὸν δρόμον νὰ τῆς δώσῃ ὁ Κύριος σοφίαν καὶ δύναμιν νὰ φυλάξῃ ἕως τέλους τὴν εὐσέβειαν, νὰ νικήσῃ τὰ κολαστήρια καὶ νὰ στεφανωθῇ μὲ τοὺς Ἁγίους Μάρτυρας.
Φθάσαντες εἰς τὸ παλάτιον, τὴν ἐρώτησεν ὁ ἄρχων νὰ εἴπῃ τὸ ὄνομα, τὸ γένος καὶ τὸν Θεὸν τὸν ὁποῖον ἐπίστευεν. Ἡ δὲ ἀπεκρίνατο ἄφοβα· «Μαρῖναν μὲ λέγουσιν, εἶμαι ἐλευθέρων γονέων τέκνον, εὔχομαι δὲ νὰ γίνω δούλη τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρός μου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις ἔκαμεν ὅλον τὸν κόσμον».
Βλέποντες οἱ παρόντες τοσοῦτον κάλλος καὶ ἀκούοντες τοιαύτην ἀπόκρισιν εὔτολμον ἐθαύμασαν. Πλὴν ἐφυλάκισαν αὐτὴν ἕως τὴν ἄλλην ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶχον ἑορτὴν πάνδημον καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἔλθουν εἰς τὴν θυσίαν ἅπαντες.
Ὅταν λοιπὸν συνήχθησαν διὰ τὴν ἑορτὴν ἔφεραν καὶ τὴν Ἁγίαν, ἐλπίζοντες, ὅτι θέλει θυσιάσει καὶ αὕτη, ὅταν ἴδῃ αὐτοὺς θυσιάζοντας. Ἀλλὰ ματαίως οἱ μάταιοι καὶ ἀφρόνως ἐμελέτησαν. Διότι ἐκείνη ποσῶς δὲν ἐνικήθη οὔτε μὲ κολακείας, ὅσας τῆς εἶπεν ὁ ἄρχων, ὑποσχόμενος εἰς αὐτὴν πλούσια χαρίσματα, οὔτε τὰς ἀπειλάς του ποσῶς ἐφοβήθη, ὅτι τὴν ἐφοβέριζε νὰ τῆς ἐπιβάλῃ μύρια κολαστήρια.
Ἀλλὰ μὲ πολλὴν παρρησίαν τοῦ ἀπεκρίθη λέγουσα· «Μὴ ἔχῃς τινὰ ἐλπίδα ματαίως, ἡγεμών, εἰς ἐμέ, νὰ δειλιάσω ποσῶς τὰ κολαστήρια, ὃτι δὲν θέλει μὲ χωρίσει ἀπὸ τὸν Χριστὸν καμμία θλῖψις, λιμός, πῦρ, ξίφος καὶ ἄλλη χαλεπωτέρα βάσανος, οὔτε βίαιος καὶ πολυώδυνος θάνατος·
οὔτε πάλιν ἀπολαύσεις χρυσίου καὶ ἄλλου πλούτου καὶ τιμῆς θὰ μὲ δελεάσωσιν, ἐπειδὴ ὅλα ταῦτα εἶναι φθαρτὰ καὶ πρόσκαιρα, ἡ δὲ ψυχὴ εἶναι ἀθάνατος καὶ ποθεῖ τὰ αἰώνια.
Διὰ τοῦτο ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ καταφρονοῦμεν ὡς φρόνιμοι τὰς παρούσας ἀπολαύσεις, ὡς προσωρινὰς καὶ προσκαίρους, ὑπομένοντες τὰ λυπηρὰ καὶ ὀδυνηρὰ τῆς μιᾶς ἡμέρας, διὰ νὰ ἔχωμεν ζωὴν ἀθάνατον μετὰ θάνατον καὶ ἀπόλαυσιν αἰώνιον. Ἂν δὲ νομίζῃς ὅτι ψεύδομαι, ἐδῶ εἶμαι, καὶ δοκίμασόν με ἵνα γνωρίσῃς καὶ μὲ τὸ ἔργον τὴν ἀλήθειαν.
Δεῖρέ με, σφάξον, κατάκαυσον, πνίξον καὶ παίδευσόν με μὲ κολαστήρια μύρια· ὅσον θέλεις μὲ βασανίσει χειρότερα, τόσον περισσότερον θέλει μὲ δοξάσει ὁ Χριστὸς εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν καὶ μακαριότητα. Πολλάκις δὲ μᾶς δίδει καὶ ἀπ’ ἐδῶ μικρὰν παράκλησιν εἰς ἀρραβῶνα τῆς μελλούσης ἀγαλλιάσεως καὶ μᾶς ἐξάγει ἀπὸ τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης, μᾶς λυτρώνει ἀπὸ τὸ πῦρ καὶ ἀπὸ ἄλλας κολάσεις εἰς αἰσχύνην σας καὶ κατάκρισιν. Δὲν λυποῦμαι λοιπὸν ζωὴν πρόσκαιρον, ἀλλὰ παραδίδω προθύμως τὸ σῶμα εἰς τὸν θάνατον, διὰ τὸν ἀθάνατον Θεὸν καὶ Δεσπότην μου, καθὼς καὶ αὐτὸς διὰ τὴν ἀγάπην μου ἐσταυρώθη ὁ ἀναμάρτητος».
Αὐτὰ καὶ ἄλλα πλείονα ἀκούσας ὁ τύραννος, ἐξεμάνη ἀπὸ τὸν θυμὸν ἡ ὀργίλος καὶ θηριώδης καρδία του. Πλὴν ἔχων ἀκόμη ὀλίγην ἐλπίδα νὰ τὴν δελεάσῃ ὡς γυναῖκα ἁπλῆν καὶ ἀπονήρευτον, δὲν ἐφανέρωσε τὸν θυμόν του, ἀλλὰ τὴν ἐκολάκευε λέγων· «Παρακαλῶ, Μαρῖνα, προσκύνησον τοὺς θεούς, ἵνα λυτρωθῇς ἀπὸ δεινὰ κολαστήρια, καὶ σοῦ ὑπόσχομαι νὰ σὲ πάρω διὰ γυναῖκά μου, νὰ δοξασθῇς ὑπὲρ ὅλας τὰς γυναῖκας τῆς πόλεως καὶ νὰ ἔχῃς πᾶσαν ἀπόλαυσιν».
Αὐτὰ καὶ ἕτερα παρόμοια ἐφλυάρει ὁ ἀφρονέστατος μάταια. Ἔπειτα βλέπων ὅτι τὸν ἐνέπαιζεν ἡ Ἁγία καὶ κατεφρόνει τοὺς λόγους του, δὲν ἠδυνήθη πλέον νὰ κρύψῃ τὴν ἔνδοθεν θηριότητα, ἀλλὰ προστάσσει τοὺς στρατιώτας νὰ τὴν γυμνώσουν καὶ νὰ τὴν δείρουν μὲ ραβδία σκληρὰ ἀσπλάγχνως· τόσον δὲ σκληρῶς τὴν ἔδειραν, ὥστε ἐκοκκίνισεν ἡ γῆ ὃλη ἀπὸ τὰ αἵματα, διότι ἦσαν τὰ ραβδία μὲ ἀκάνθας καὶ κατεξέσχιζαν τὰς σάρκας της.
Ἡ δὲ Μάρτυς ὑπέφερεν ἀνδρείως τοὺς πόνους καὶ οὔτε ἐστέναξεν, οὔτε ἐδάκρυσεν, οὔτε κἂν σχῆμα σκυθρωπότητος ἔδειξεν. Ἀλλ’ ὥσπερ νὰ ἐβασανίζετο ἄλλος καὶ αὐτὴ νὰ ἐπαραστέκετο, οὕτως ἔστεκε στερεὰ καὶ ἀήττητος, πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀτενίζουσα· νοερῶς δὲ ἐπεκαλεῖτο τὸν Θεὸν εἰς βοήθειαν καὶ μὲ τὴν δύναμιν αὐτοῦ ὑπέφερε τὰς πληγὰς μὲ ἀνδρείαν θαυμάσιον.
Ὅταν τὴν ἔδειραν ὥραν πολλήν, ἐπρόσταξεν ὁ τύραννος νὰ τὴν φυλακίσουν, ὄχι διὰ συμπάθειαν ὁ ἀσυμπαθὴς καὶ ἀπάνθρωπος, ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ ἀποθάνῃ ἀπὸ τὰς μάστιγας καὶ οὕτω πως δυνηθῇ νὰ τὴν βασανίσῃ καὶ δεύτερον. Τὴν ἔκλεισαν λοιπὸν εἰς ἕνα τόπον σκοτεινὸν καὶ ἀπαραμύθητον.
Καὶ μεθ’ ἡμέρας τινὰς τὴν ἔφεραν πάλιν εἰς τὸ κριτήριον· κρεμάσαντες δὲ αὐτήν, κατεξέσχισαν τὰς πλευράς της μὲ σιδηροῦς ὄνυχας· καὶ τόσον ἐξέσχισαν τὰς σάρκας της, ὥστε ἀσχήμισε καὶ ἔγινεν ἄχρηστον καὶ ἄμορφον ὅλον τὸ κάλλος τοῦ σώματος· οὐχὶ δὲ μόνον ὁ κοινὸς λαὸς ἐλυπήθη καὶ ἐσυμπόνεσε καὶ ἐδάκρυσε δι’ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ θηριώδης κολαστὴς ἀπέστρεψεν ἀπ’ αὐτῆς τὸ πρόσωπον μὴ ὑποφέρων νὰ βλέπῃ τὴν ἀσχημίαν της· τοσοῦτον ἔγινεν ἄμορφος ἡ πρῴην ὡραιοτάτη καὶ πάγκαλος.
Εἶτα ἐφυλάκισαν καὶ πάλιν τὴν Ἁγίαν εἰς τὸν ἀπαράκλητον ἐκεῖνον καὶ ἄχαρον τόπον, ἀφήνοντες αὐτὴν ἄνευ τροφῆς καὶ ἀνεπιμέλητον. Ἀλλ’ ὅσον ἦτο διεφθαρμένον τὸ σῶμά της, τόσον ἡ ψυχή της ἀνεκαινίσθη καὶ ἐγένετο λαμπροτέρα, προσηύχετο δὲ εὐχαριστοῦσα, ὅτι τὴν ἠξίωσεν ὁ Κύριος νὰ βασανισθῇ διὰ τὴν ἀγάπην του.
Ὁ δὲ μισόκαλος καὶ φθονερὸς διάβολος, βλέπων ὅτι δὲν ἠδυνήθη νὰ νικήσῃ μίαν τρυφερὰν κόρην ὁ ὑπηρέτης του, ἤτοι ὁ ἄρχων τῆς πόλεως καὶ νὰ τὴν κάμῃ νὰ προσκυνήσῃ τοὺς δαίμονας, ἠβουλήθη νὰ δοκιμάσῃ μήπως καὶ τὴν νικήσῃ αὐτὸς ὁ ἀδύνατος.
Μεταμορφωθεὶς λοιπὸν εἰς σχῆμα μεγάλου καὶ φοβεροῦ δράκοντος, ὅπως εἶναι εἰς τὰ ἔργα βλαπτικὸς καὶ θανάσιμος, ἐφάνη ὁ πάντολμος ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας ὡς φοβερὸν καὶ ἐξαίσιον θέαμα. Ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξήρχετο πῦρ καὶ καπνός· οἱ ὀδόντες του ἦσαν λευκοί, ἡ δὲ γλῶσσα του ἦτο κόκκινη ὡς αἷμα· ἐσφύριζε δὲ δυνατὰ καὶ ἔκαμνεν ἀνήκαστον σύγχυσιν, καὶ τοιαῦτα σχήματα φοβερώτερα, ὥστε ἤθελε τρομάξει ἕκαστος βλέπων.
Ἡ Ἁγία ὅμως οὐδόλως ἐφοβήθη νὰ παύσῃ τὴν προσευχήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν προσεπάθει νὰ τὴν ἐμποδίσῃ ὁ κακομήχανος. Βλέπων δὲ οὗτος ὅτι δὲν ἐδειλίασεν, ἀλλὰ προσηύχετο ἀφόβως, ἔδραμεν ἐναντίον της καὶ πλατύνας τὸ στόμα καὶ τὴν κοιλίαν του ἐφάνη ὃτι τὴν ἐκατάπιεν.
Ὅταν ἡ Ἁγία εἶδεν ὅτι τὴν κατέπιεν ὁ δράκων ἕως τὴν μέσην, καθὼς τῆς ἐφάνη, ἔγινεν ἀπὸ τὸν φόβον της ἔντρομος· εὐθὺς δὲ ἐπικαλουμένη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τὸ σωτήριον ὄνομα ἔκαμε σταυρὸν μὲ τὴν δεξιάν της εἰς τὰ σπλάγχνα τοῦ δράκοντος, ὁ δὲ σταυρὸς ἔσχισε τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ὡς ρομφαία δίστομος. Καὶ ὁ μὲν δράκων, ἀφοῦ διερράγη, ἔγινεν ἄφαντος, ἡ δὲ Μάρτυς ἔμεινεν ἀβλαβὴς καὶ ἔχαιρε ψάλλουσα πρὸς τὸν Θεὸν δοξολογίας καὶ νικητήρια, ἔλεγε δὲ καὶ διάφορα ἀπὸ τὴν Γραφὴν ἁρμόδια, ἤτοι: «ὁ Θεὸς οὐκ ἔστι πέρας τῆς μεγαλωσύνης σου, θανατοῖς καὶ ζωογονεῖς, συνέτριψας τὴν κεφαλὴν τοῦ δράκοντος», καὶ ἕτερα ὅμοια.
Τότε πάλιν ὁ δαίμων, ὡς φιλόνεικος ὅπου εἶναι, δὲν ἔπαυσε τὰς μηχανουργίας, ἀλλ’ ἠθέλησε νὰ δοκιμάσῃ καὶ μὲ ἄλλον τρόπον νὰ πολεμήσῃ τὴν Μάρτυρα. Μετασχηματισθεὶς εἰς ἄνθρωπον ὁ μισάνθρωπος, ἔγινε μαῦρος ὡσὰν τὸν αἰθίοπα· ὅθεν ὁ φοβερὸς ἐκεῖνος δράκων μεταβληθείς, ἐφαίνετο ὡς μαῦρός τις κύων.
Τότε ἡ Μάρτυς, ἁρπάσασα αὐτὸν ἀπὸ τὰς τρίχας καὶ εὑροῦσα ἐκεῖ ἓν σφυρίον ἐρριμμένον, ἐκτύπησεν αὐτὸν εἰς τὴν κεφαλὴν καὶ εἰς τὴν ράχιν καὶ τελείως αὐτὸν ἐταπείνωσε. Καθὼς δὲ εἶναι εἰς τὰ ἔργα σκοτεινὸς καὶ ἄσχημος, οὕτως ἐφάνη καὶ πάλιν τρέχων ἐναντίον τῆς Ἁγίας, ἐκεῖ ὃπου ἔστεκε προσευχομένη. Τὴν ἥρπασεν ἀπὸ τὰς χεῖρας, καὶ τὴν ἐφοβέριζε μὲ φωνὰς μεγάλας, ὅτι θὰ τὴν φονεύσῃ, ἐὰν δὲν παύσῃ τὴν προσευχήν, ἵνα μὴ τοῦ δίδῃ δι’ αὐτῆς ἐνόχλησιν.
Ἕως ἐδῶ ἔκαμε, καὶ ἄλλο περισσότερον δὲν τὸν ἐσυγχώρησε νὰ πράξῃ ὁ Κύριος· διότι ἐὰν εἶχεν ἐξουσίαν περισσοτέραν θὰ τὴν ἐθανάτωνεν. Ἀλλὰ δὲν ἔχει αὐτὸς ὁ ἀνίσχυρος δύναμιν ἀφ’ ἑαυτοῦ νὰ μᾶς κακοποιῆσῃ χωρὶς τῆς θείας συγχωρήσεως. Πλὴν καὶ τοῦτο τὸ ὀλίγον διὰ κακόν του τὸ ἔκαμεν ὁ ἀνόητος· ὅτι ἀπὸ τὸ πρῶτόν του κακούργημα κατὰ τῆς Ἁγίας καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ θαυματούργημα, ἐπῆρε θάρρος ἡ Ἁγία κατὰ τοῦ πειράζοντος καὶ ἁρπάσασα αὐτὸν ἀπὸ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς τὸν ἐμαστίγωσεν.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἐνίκησε τὸν πολέμιον ἀνδρείως ἡ πάνσεμνος καὶ ἔγινεν ἄφαντος ὁ ἀνίσχυρος καὶ ἀδύνατος, τότε ἦλθον εἰς τὴν Ἁγίαν οὐρανόθεν τὰ νικητήρια καὶ εὐαγγέλια σωτήρια καὶ χαρμόσυνα· ἤτοι, ἐφάνη φῶς μέγα ἐκ τοῦ ὁποίου ἔλαμψεν ὅλον τὸ δεσμωτήριον· τὸ φῶς δὲ αὐτὸ ἐξήρχετο ἀπὸ ἕνα Σταυρόν, ὅστις ἔφθανεν ἀπὸ τὴν γῆν ἕως τὸν οὐρανόν· ἐπάνω δὲ τοῦ σταυροῦ ἐπέτα μία λευκὴ περιστερὰ καθαρὰ καὶ ἄμωμος.
Ταῦτα μοὶ φαίνεται ὅτι ἐδήλουν τὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος μυστήριον· τὸ μὲν φῶς ἐσήμαινε τὴν δόξαν τοῦ Πατρός· ὁ Σταυρὸς τὸν ἐσταυρωμένον Χριστόν· καὶ ἡ περιστερὰ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Καταβᾶσα δὲ ἡ περιστερὰ ἦλθε πλησίον τῆς Ἁγίας καὶ τῆς λέγει· «Χαῖρε, Μαρῖνα, ἡ λογικὴ περιστερὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐνίκησας τὸν πονηρὸν καὶ τὸν ἐχθρὸν κατῄσχυνας· χαῖρε δούλη πιστὴ καὶ ἀγαθὴ τοῦ Κυρίου σου, τὸν ὁποῖον ἐπόθησας ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐμίσησας πᾶσαν ἀπόλαυσιν πρόσκαιρον. Χαῖρε καὶ εὐφραίνου, ὅτι ἔφθασεν ἡ ἡμέρα νὰ λάβῃς τῆς νίκης τὸν στέφανον καὶ νὰ εἰσέλθῃς ἀξιόχρεως ἐστολισμένη μὲ τὰς φρονίμους παρθένους εἰς τὸν νυμφῶνα τοῦ νυμφίου καὶ βασιλέως σου».
Μὲ τοὺς λόγους τούτους, ὅπου ἐλαλήθησαν οὐρανόθεν εἰς τὴν Ἁγίαν, ἀνεκαινίσθη τὸ σαρκίον αὐτῆς μὲ τὴν δρόσον τοῦ Παναγίου Πνεύματος· ὅλαι δὲ αἱ πληγαί της τελείως ἐθεραπεύθησαν τόσον, ὥστε οὔτε σημεῖον τραύματος δὲν ἔμεινε ποσῶς εἰς τὸ σῶμά της.
Ὅθεν ἐνεπλήσθη πλείστης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξωμολογεῖτο εὐφραινομένη, μεγαλοφώνως λέγουσα· «Εὐλογήσω σε, Κύριε, ὑμνήσω σε ὁ Θεός μου, καὶ δοξάσω τὸ ὂνομά σου, ὃτι ἔκαμες εἰς ἐμὲ τὴν ἀναξίαν δούλην σου θαυμάσια πράγματα.
Ὑψώσω σε, Κύριε, καὶ αἰνέσω σε, ὅτι ἠλέησας καὶ ἰάτρευσας τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμά μου, καὶ δὲν μὲ παρέδωκας εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν μου, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπέρογκον τῆς φαντασίας τοῦ ὀλεθριωτάτου δράκοντος μοῦ ἔδειξες, καὶ τοῦτον μὲ τοὺς ἄλλους θανατηφόρους ὄφεις καὶ δαίμονας εἰς τὰς ἀβύσσους ἐβύθισας.
Τώρα δὲ πάλιν ἀγαλλιασθεῖσα τῷ πνεύματι ἐπὶ σοὶ τῷ Θεῷ καὶ Σωτῆρί μου, ζητῶ ἄλλην μίαν χάριν ἀπὸ τὴν ἀγαθοτάτην του χρηστότητα, νὰ μὲ ἀξιώσῃς νὰ ἀναγεννηθῶ μὲ τὸ λουτρὸν τοῦ ἁγίου σου Βαπτίσματος, διὰ νὰ τελειωθῶ μὲ τὸ ὕδωρ τῆς παλιγγενεσίας, καθὼς ἡγιάσθην μὲ τὸ αἷμα τῆς ἀθλήσεως, νὰ γίνω ἀξία τῆς εἰσόδου τῶν Ἁγίων σου·
ὅτι σὺ εἶσαι μόνος Ἅγιος ἀληθῶς καὶ ἐν Ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ἐνδοξαζόμενος, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ ζῳοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν».
Οὕτω προσηύχετο καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἡ Ἁγία εἰς τὴν φυλακὴν ἀγαλλομένη καὶ δοξάζουσα τὸν Θεόν. Τὸ δὲ πρωῒ καθίσας εἰς τὸν θρόνον ὁ ἔπαρχος ἔμπροσθεν ὅλου τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως διέταξε καὶ ἔφεραν ἐκεῖ τὴν Μάρτυρα. Βλέπων δὲ ὁ ἔπαρχος ὅλην ὑγιᾶ καὶ φαιδρὰν εἰς τὸ πρόσωπον, ἐθαύμασεν εἰς αὐτὴν καὶ τῆς λέγει·
«Βλέπεις, Μαρῖνα, πῶς οἱ μεγάλοι θεοὶ ἔχουν τὴν φροντίδα σου, καὶ σπλαγχνισθέντες εἰς τὸ κάλλος σου σὲ ἰάτρευσαν; πρέπει καὶ σὺ νὰ μὴ φανῇς εἰς τοὺς εὐεργέτας ἀχάριστος, ἀλλὰ νὰ τοὺς δώσῃς ἀξίαν ἀντάμειψιν, νὰ γίνῃς ἱέρειά των, νὰ θυσιάζῃς εἰς αὐτοὺς ὁμοῦ μὲ τὸν πατέρα σου».
Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ Ἁγία· «Ἐμὲ δὲν ἰάτρευσαν οἱ ἀναίσθητοι καὶ ἀνίσχυροι θεοί σου, ἀλλὰ ὁ ἀληθὴς καὶ μόνος Θεός, ὅστις θεραπεύει ψυχὰς καὶ σώματα, τὸν ὁποῖον θέλω λατρεύει πάντοτε. Τοῦτον πρέπει νὰ γνωρίσῃς καὶ σὺ καὶ αὐτὸν μόνον νὰ προσκυνῇς ὡς ἀθάνατον, νὰ μισήσῃς δὲ τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην καὶ ματαιότητα».
Τότε προστάσσει ὁ τύραννος νὰ γυμνώσουν τὴν Ἁγίαν καὶ νὰ τὴν κρεμάσουν εἰς τὸ ξύλον, καὶ νὰ κατακαίουν μὲ λαμπάδας πυρὸς τὰς πλευρὰς καὶ τὸ στῆθός της. Ὑπέμενε δὲ ἡ Ἁγία τὰς ἀλγηδόνας καὶ τοὺς πόνους ὥραν πολλὴν καταφλεγομένη· προσηύχετο δὲ μὲ τὴν καρδίαν ἥσυχα, εὐχαριστοῦσα τὸν Κύριον.
Μετὰ ταῦτα ἔφεραν εἰς τὸ μέσον ἕνα μεγάλον λέβητα, τὸν ὁποῖον ἐγέμισαν νερόν· καταβιβάσαντες δὲ ἀπὸ τὸ ξύλον τὴν Μάρτυρα, ἔδεσαν αὐτὴν ἰσχυρῶς καὶ τὴν ἐβούτηξαν εἰς τὸν λέβητα κατακέφαλα, διὰ νὰ πνιγῇ εἰς τὰ ὕδατα. Ἀλλ’ εἰς μάτην ἐκοπίαζον οἱ ἀνόητοι· ὅτι ὃταν τὴν εἰσῆγον ἐντὸς ἐβόησε λέγουσα·
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὅστις ἔλυσας τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ τοὺς νεκροὺς ἐξανέστησας, Σύ, παντοδύναμε, ἐπίβλεψον καὶ εἰς τὴν δούλην σου, καὶ τὰ δεσμά μου διάρρηξον· ἂς γίνῃ δὲ τοῦτο τὸ ὕδωρ εἰς ἐμὲ εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς ἀναπλήρωσιν τοῦ ἐπιθυμουμένου μου Βαπτίσματος, ἵνα ἐκδυθῶ τὸν παλαιὸν καὶ φθειρόμενον ἄνθρωπον καὶ ἐνδυθῶ τὸν καινὸν καὶ ἀθάνατον».
Οὕτω προσευχομένην ἔρριψαν τὴν Ἁγίαν εἰς τὸ σκεῦος ἐκεῖνο τοῦ ὕδατος· παρευθὺς δὲ σεισμὸς μέγας ἐγένετο καὶ ἐφάνη πάλιν ἡ πρώτη περιστερὰ ἐπάνω τοῦ ὕδατος, βαστάζουσα εἰς τὸ στόμα στέφανον. Αὐτὴν τὴν ὥραν ἐφάνη καὶ ὁ πύρινος στῦλος, ἐπάνω δὲ τούτου Σταυρὸς κατὰ τὸν τύπον, ὅπως ἄνω ἐγράψαμεν.
Τούτου γενομένου ἐξῆλθεν ἡ Ἁγία ἀπὸ τὰ ὕδατα ἐλευθέρα, διότι ὅλα τὰ δεσμά της ἐλύθησαν, ἵστατο δὲ μὲ ἀγαλλίασιν ἄφραστον δοξάζουσα τὴν Παναγίαν Τριάδα καὶ ἐξ ὅλης ψυχῆς αὐτὴν ἐμεγάλυνεν, ὅτι ἐβαπτίσθη ἀμέσως ὑπ’ αὐτῆς κατὰ τὸν πόθον της καὶ ὑπερφυῶς ἐφωτίσθη.
Ὄχι δὲ μόνον τοῦτο τὸ θαυμάσιον ἔγινε τότε εἰς τὴν Ἁγίαν, ἀλλὰ καὶ ἕτερον ἐξαίρετον· ἤτοι ἐκάθισεν ἡ περιστερὰ εἰς τὴν κεφαλὴν τῆς Μάρτυρος, βαστάζουσα ἐκεῖνον τὸν ἀμάραντον στέφανον καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν μὲ φωνὴν γλυκυτάτην· «Εἰρήνη σοι, δούλη τοῦ Θεοῦ· ἔχε θάρρος, καὶ δέξου ἀπὸ τὴν δεξιὰν τοῦ Ὑψίστου τοῦτον τὸν οὐράνιον στέφανον».
Ταῦτα λέγουσα ἡ θεία περιστερά, ὦ τοῦ θαύματος! ἀναπτερίζει τὰς πτέρυγας, ὥσπερ νὰ ἐχαίρετο εἰς τὰ τελούμενα· τότε δὲ πετάξασα ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς τὸν φωτοφανῆ ἐκεῖνον Σταυρὸν καὶ λέγει πάλιν εἰς ἐπήκοον πάντων πρὸς τὴν Ἁγίαν Μάρτυρα·
«Ἐλθὲ εἰς τὰς ἄνω Μονὰς τοῦ Παραδείσου, Μαρῖνα θεόνυμφε, νὰ ἀπολαύσῃς τῆς ἀφθαρσίας τὸν στέφανον εἰς τὰ ἀγαπητὰ τοῦ Θεοῦ σκηνώματα, νὰ χαίρεσαι μὲ τοὺς Ἁγίους χορεύουσα καὶ ἀναπαυομένη αἰώνια».
Αὐτὴν τὴν θείαν φωνὴν ἀκούσαντες ὃλοι τῆς πόλεως ἔφριξαν καὶ ἐπίστευσαν εὐθὺς εἰς τὸν Χριστόν, ἄνδρες ὁμοῦ καὶ γυναῖκες πλῆθος ἀμέτρητον καὶ ἐβόησαν μεγαλοφώνως, ὅτι ἦσαν ἕτοιμοι νὰ λάβουν διὰ τὸν Χριστόν, τὸν ἀληθῆ Θεόν, θάνατον.
Ἀκούσας ὁ ἒπαρχος ὅτι ὡμολογοῦσαν τὸν Χριστὸν Θεὸν καὶ Βασιλέα, τοὺς δὲ βασιλεῖς καὶ τοὺς θεοὺς ἐβλασφήμουν καὶ ὕβριζον, ἐπρόσταξε νὰ θανατώσουν ὅσους ἐπίστευσαν. Ἐκεῖνοι δὲ οἱ μακάριοι ἔτρεχον εἰς τὴν σφαγὴν διὰ τὸν Χριστὸν ἑκουσίως ὡς πρόβατα ἄκακα.
Ἐφόνευσαν δὲ τότε οἱ ἀνήμεροι τύραννοι ἄνδρας χιλιάδας δεκαπέντε, χωρὶς τὰς γυναῖκας, ὅπου δὲν τὰς ἐμέτρησαν. Ὅλοι δὲ οὗτοι βαπτισθέντες μὲ τὸ ἅγιον αἷμά των, δὲν ἐχρειάσθησαν ἄλλο βάπτισμα· γενόμενοι δὲ θυσία καὶ ὁλοκαύτωμα εἰς τὸν Θεόν, ἀπῆλθον εἰς τὴν αἰώνιον βασιλείαν οἱ τρισμακάριοι.
Ὁ δὲ δυσσεβὴς Ὀλύμβριος, φοβούμενος μήπως καὶ πιστεύσουν καὶ οἱ ἐπίλοιποι τῆς πόλεως, ἐὰν ἀφήσῃ τὴν Ἁγίαν ἀκόμη ζωντανήν, ἔδωκε κατ’ αὐτῆς καὶ μὴ θέλων τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν.
Καθὼς δὲ ἐπῆραν αὐτὴν οἱ δήμιοι καὶ τὴν ὡδήγησαν εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης, ὃπου καὶ τὸ εἰρημένον πλῆθος ἀπεκεφάλισαν, παρεκάλεσεν ἡ Ἁγία τὸν δήμιον, ὅπου ἤθελε νὰ τὴν φονεύσῃ, καὶ τοῦ λέγει· «Περίμενε ὀλίγην ὥραν δι’ ἐμέ, ὦ τέκνον μου, νὰ ὁμιλήσω πρὸς τοὺς παρεστῶτας ὀλίγους λόγους, νὰ κάμω καὶ τὴν προσευχήν μου καὶ τότε νὰ κάμῃς τὸ προστασσόμενον».
Οὕτως εἶπεν, ἔπειτα στρέφει πρὸς τὸ πλῆθος τὸ πρόσωπον λέγουσα. «Παρακαλῶ σας, ἀδελφοὶ καὶ φίλοι μου, ὡς ἀναξία δούλη τοῦ Ὑψίστου ἀκούσατε νουνεχῶς τὴν μικράν μου ταύτην παραίνεσιν. Ἠξεύρετε, ὅτι ἕνας εἶναι μόνον ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίω Πνεῦματι θεωρούμενος καὶ προσκυνούμενος· ὅστις δὲ πιστεύει μόνον εἰς αὐτὸν σῴζεται.
Λοιπὸν ὑπερβαίνοντες πᾶσαν τὴν κτίσιν τῶν ὁρωμένων καὶ νοουμένων, ὑψώσατε τὸν νοῦν καὶ γνωρίσατε τὸν Πατέρα τῶν φώτων καὶ τὸν μονογενῆ Υἱὸν καὶ Λόγον αὐτοῦ, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα· ὅτι αὐτὰ τὰ τρία πρόσωπα εἶναι ἕνας Θεὸς αἰώνιος, παντοδύναμος καὶ ἀκατάληπτος καὶ οὐδεὶς σῴζεται εἰς ἄλλο ὄνομα».
Ταῦτα ἡ Μάρτυς πρὸς τοὺς παρόντας ὁμιλήσασα, ὕψωσε πρὸς τὸν οὐρανὸν τὰ ὄμματα τῆς διανοίας τοιαῦτα λέγουσα. «Ἄναρχε, ἀθάνατε, ἄχρονε, ἄκτιστε, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξιχνίαστε Κύριε, Θεὲ τῶν ὃλων καὶ δημιουργὲ πάσης τῆς κτίσεως, προνοητὰ καὶ σωτὴρ ὅλων, ὅπου εἰς Σὲ ἐλπίζουσιν, εὐχαριστῶ σοι, ὅπου μὲ ἔφερες εἰς τὴν ὥραν ταύτην καὶ ἤγγισα εἰς τὸν στέφανον τῆς δικαιοσύνης σου.
Ὑμνῶ καὶ εὐλογῶ τὴν ἀναρίθμητον εὐσπλαγχνίαν καὶ φιλανθρωπίαν σου, ὅπου ἠθέλησες νὰ μὲ συντάξῃς μὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς δούλους σου. Ἐπίβλεψον καὶ τώρα ἐπ’ ἐμὲ τὴν ταπεινήν, Δέσποτα Θεέ, Κύριε τοῦ ἐλέους παντοκράτωρ καὶ παντοδύναμε, ἐπάκουσον τῆς προσευχῆς μου, καὶ πλήρωσόν μου τὰ αἰτήματα εἰς ἔπαινον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν τοῦ ὑπεραγίου καὶ προσκυνητοῦ σου ὀνόματος, χάρισαι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων ἐκείνων, ὅπου θέλουν οἰκοδομήσει Ἐκκλησίαν εἰς τὸ ὄνομα τῆς δούλης σου, νὰ λειτουργῶσιν εἰς αὐτὴν προσευχόμενοι, ἢ γράφουσι τὸ μαρτύριον τῆς ἀθλήσεώς μου καὶ τὸ ἀναγινώσκουσι μετὰ πίστεως, μνημονεύοντες τὸ ὄνομα τῆς δούλης σου καὶ καρποφοροῦσι τὸ κατὰ δύναμιν·
ὅλων αὐτῶν, λέγω, ὅσοι θεραπεύσουν τὸ οἰκητήριον τοῦ σώματός μου, ὅπου ἐμαρτύρησε δι’ ἀγάπην σου, συγχώρησον τὰς ἁμαρτίας κατὰ τὸ μέτρον τῆς πίστεως αὐτῶν· καὶ μὴ ἐγγίσῃ χεὶρ κολαστήριος, οὔτε πεῖνα, οὐδὲ θανατικόν, ἢ ἄλλη βλάβη ψυχῆς ἢ σώματος.
Ὅσοι δὲ θέλουν μὲ ἑορτάσει δοξολογοῦντες μετὰ πίστεως καὶ σοῦ ζητήσουν σωτηρίαν καὶ ἔλεος διὰ μέσου μου, χάρισαί τους εἰς τοῦτον τὸν κόσμον τὰ ἀγαθά σου, νὰ πορεύωνται πρὸς αὐτάρκειαν· ἀξίωσον δὲ αὐτοὺς καὶ τῆς ἐπουρανίου βασιλείας σου. Ὅτι σὺ εἶ μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος, καὶ τῶν ἀγαθῶν δοτὴρ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν».
Ταῦτα προσευχομένης τῆς Μάρτυρος ἐγένετο πάλιν σεισμός, καὶ ἔπεσον κατὰ γῆς πολλοὶ ἄνθρωποι, ὁμοίως καὶ ὁ δήμιος, ὅπου ἔμελλε νὰ τὴν θανατώσῃ, ἔπεσεν ἔντρομος. Ὁ δὲ Κύριος αὐτὸς τῆς ἐπαραστάθη νοητῶς μὲ πλῆθος πολὺ Ἁγίων Ἀγγέλων, καὶ τῆς λέγει·
«Ἔχε θάρρος, Μαρῖνα, καὶ μὴ φοβῆσαι, ὅτι τὰς προσευχάς σου ἐπήκουσα καὶ πάντα ὅσα ἐζήτησας ἐπλήρωσα καὶ θὰ τὰ ἀποπληρώσω κατὰ καιρόν, καθὼς καὶ ᾔτησας· τώρα δὲ ἦλθον νὰ ἀναλάβω τὴν ψυχήν σου εἰς τὰ οὐράνια· μακαρία σύ, ὅτι διὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς παρεκάλεσας, ἐφάνης ἐνώπιόν μου ἄμωμος, καὶ εὗρες χάριν εἰς ἐμὲ. Δι’ αὐτὸ πολὺς ἔσται ὁ μισθός σου εἰς τὰ οὐράνια».
Τότε ἡ μακαρία ἐνεπλήσθη χαρᾶς πολλῆς καὶ ἀγαλλιάσεως καὶ λέγει εἰς τὸν δήμιον· «Τελείωσον τώρα εἰς ἐμὲ ἐκεῖνο, ὅπου σὲ ἐπρόσταξαν». Αὐτὸς δὲ ἔτρεμε καὶ δὲν ἐτόλμα νὰ σηκώσῃ τὸ ξίφος. Ἀλλ’ αὐτὴ τὸν ἐνεθάρρυνε καὶ μετὰ βίας τὸν κατέπεισε καὶ ἀπέτεμε τὴν μακαρίαν της κεφαλὴν τῇ δεκάτῃ ἑβδόμῃ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου.
Τότε τὸ μὲν ἅγιον λείψανον παρέλαβον κρυφίως οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἐνεταφίασαν αὐτὸ ἐντίμως ὡς ἔπρεπεν· ἡ δὲ μακαρία αὐτῆς ψυχὴ ἀπῆλθεν εἰς τὴν οὐράνιον εὔκλειαν. Ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν. Ἀμήν.