Ἁγίας Εὐδοκίας τῆς Ὁσιομάρτυρος ὁ Βίος
Τῇ 1ῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς Μαρτίου μνήμη τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος Εὐδοκίας τῆς ἀπὸ Σαμαρειτῶν.
Εὐδοκία, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ὁσιομάρτυς ἡ ἀπὸ Σαμαρειτῶν, ἐγεννήθη εἰς Ἡλιούπολιν τῆς Λιβανησίας τῆς Φοινίκης κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Τραϊανοῦ τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη 98-117 μ.Χ. Ἦτο δὲ ἡ μακαρία τόσον ὡραία καὶ πάγκαλος, ὥστε οὔτε ζωγράφος δὲν ἠδύνατο νὰ ἱστορήσῃ ὡραιοτὲραν καλλονήν. Τούτου ἕνεκεν καὶ λόγῳ ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῶν κολακειῶν καὶ ἐξωθήσεων τῶν διαφόρων θαυμαστῶν της, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῆς ἐλλείψεως οἱασδήποτε χριστιανικῆς ἠθικῆς διδασκαλίας ἐξέκλινεν εἰς τὴν ἐπάρατον ἁμαρτίαν τῆς πορνείας, ἐπειδὴ σπανίως εὑρίσκομεν νὰ συγκατοικοῦν ὁμοῦ σωφροσύνη, ὡραιότης καὶ ἁγνότης. Ἔστησε λοιπόν, πρὸς χαρὰν τοῦ διαβόλου, ἐργαστήριον καὶ ἐδέχετο μετὰ χαρᾶς πάντας τοὺς ἐπιθυμοῦντας αὐτὴν εἰς τὴν πρᾶξιν τῆς ἁμαρτίας.
Καθ’ ἑκάστην λοιπὸν μετὲβαινον πολλοὶ πρὸς αὐτὴν καὶ τῆς ἔδιδον ὅσα τοὺς ἐζήτει, διὰ νὰ τελέσουν τὴν ἐπιθυμίαν των. Ὄχι δὲ μόνον ἀπὸ τὴν χώραν ἐκείνην ἤρχοντο πρὸς αὐτήν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλας πολλὰς πόλεις ὀνομαστάς, ἀκούοντες τὸ κάλλος αὐτῆς πολλοὶ δυνάσται καὶ ἄρχοντες πλούσιοι συνηθροίζοντο εἰς τὸν οἶκόν της καὶ ἐξώδευαν πολλὰ χρήματα πρὸς χάριν της, προδίδοντες, φεῦ! τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ψυχήν των εἰς ἀπώλειαν, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὰ κάλλη αὐτῆς. Τοιουτοτρόπως μετ’ ὀλίγους χρόνους ἡ Εὐδοκία συνήθροισε παρ’ ἑαυτῇ ὅλον σχεδὸν τὸν πλοῦτον τῶν θαυμαστῶν της καὶ διῆγε βίον ἄσωτον, οὐδόλως φροντίζουσα διὰ τὴν μέλλουσαν Κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσιν.
Ἐπειδὴ ὅμως ὁ πολὺς πλοῦτοςτῆς ἀνομίας ἐχρειάζετο καὶ πολλῆς θεραπείας, οὐχὶ ἐξ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἀλλὰ θείας, διὰ νὰ κατορθωθῇ νὰ διαμοιρασθῇ οὗτος εἰς ἀσθενεῖς καὶ ἀδυνάτους πένητας ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ δυνάστας, οἱ ὁποῖοι κατεῖχον αὐτὸν πρότερον, ἔφθασε καὶ διὰ τὴν Εὐδοκίαν ὁ καιρὸς τῆς ἰατρείας ἐκ θείας ὄντως οἰκονομίας.
Διότι ὁ καλὸς βοσκός, ἐξελθὼν εἰς ἀναζήτησιν, ἀνεῦρε τὸ ἀπολεσθὲν πρόβατον· ὁ ἀγαθὸς κεραμεὺς τὸ συντετριμμένον ἀγγεῖον ἀνέπλασεν· ὁ γνήσιος οἰκονόμος ἐσύναξε τοὺς καρποὺς τοῦ ἀμπελῶνος, τοὺς ὁποίους ἔμελλε νὰ ἁρπάσῃ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἐπίβουλος· ὁ δεσπότης τῶν οὐρανίων θησαυρῶν τὸν ἐπίγειον πλοῦτον εἰς μονὰς αἰωνίους ἐφύλαξεν.
Ὁ Δεσπότης Χριστός, ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, τὴν ἀπηλπισμένην ταύτην δὲν ἐβδελύχθη, ὡς ἐλεήμων καὶ πανάγαθος, ἀλλὰ ἀπέπεμψε κενὸν καὶ ἄπρακτον τὸν πλουτοδότην αὐτῆς διάβολον καὶ ἔγινεν ἡ πρώην τῶ βορβόρῳ βεβυθισμένη, εὐωδίας ἀλάβαστρον καὶ ἡ πολλῶν ἀπωλείας αἴτιος, πολλῶν σωτηρίας πρόξενος· ἔχει δὲ ὁ τρόπος τῆς μετανοίας της ὡς ἑξῆς.
Μοναχός τις, Γερμανὸς ὀνόματι, εὐσεβὴς καὶ ἐνάρετος, μεταβαίνων ἀπὸ ξένον καὶ μακρυνὸν τόπον εἰς τὴν πατρίδα του, διῆλθεν ἀπὸ τὴν Ἡλιούπολιν καὶ ἔμεινεν εἰς οἰκίαν τινὰ πλησίον τῆς οἰκίας τῆς Εὐδοκίας. Ὅταν δὲ ὁ Μοναχὸς ἐκεῖνος ἀνέγνωσε τὴν ἀκολουθίαν του ἔκαμεν ἀνάγνωσιν ἀπὸ ἓν ὡραιότατον βιβλίον, τὸ ὁποῖον εἶχε μαζί του καὶ τὸ ὁποῖον ἔγραφε περὶ τῆς ἡμέρας τῆς Κρίσεως φοβερὰ πράγματα.
Ἔγραφε διὰ τὴν κόλασιν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ τὴν ἀνταπόδοσιν τῶν δικαίων καὶ πολλὰ ἄλλα. Ταῦτα δὲ ἀνεγίνωσκεν ὁ Μοναχὸς ἐκεῖνος μεγαλοφώνως διὰ νὰ ἀκούουν ,καὶ οἱ οἰκοδεσπόται τοῦ οἴκου εἰς τὸν ὁποῖον ἔμενε. Συνέπεσε δὲ τότε, Θεοῦ εὐδοκία, νὰ ἀγρυπνῇ ἡ Εὐδοκία καὶ ἤκουε τὴν ἀνάγνωσιν καθ’ ὅλην τὴν νύκτα, ἀπὸ ἕνα παράθυρον, τόσον δὲ κατενύχθη, ὥστε ἔτρεχαν ὡς ποταμὸς τὰ δάκρυά της ἐνθυμουμένης τὰς ἀνομίας της.
Ὅταν λοιπὸν ἐξημέρωσε, προσεκάλεσε τὸν Μοναχὸν καὶ τὸν ἠρώτησε· «Πόθεν εἶσαι; Εἰπέ μοι, σὲ παρακαλῶ, τί ἦσαν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀνεγίνωσκες τὴν νύκτα, τὰ ὁποῖα ἄλλην φορὰν δὲν ἤκουσα εἰςτὴν πατρίδα μου; Εἰπέ μου, παρακαλῶ, τὴν ἀλήθειαν, διότι ἐὰν πρόκειται νὰ κολασθοῦν ὅσοι ἁμαρτάνουν, τότε κανεὶς δὲν σώζεται. Μάλιστα δὲ ὅταν εἶπες ὅτι καὶ οἱ πλούσιοι κολάζονται περισσότερον ἐλυπήθην, διότι εἶμαι ἀπὸ τὰς πλουσιωτέρας τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ ἡ περισσότερον ἁμαρτωλή».
Ὁ Γερμανὸς τότε τὴν ἠρώτησεν ἐὰν εἶχεν ἄνδρα, ποίαν θρησκείαν ἐσέβετο καὶ πῶς τόσον πλοῦτον ἀπέκτησεν· ἡ δὲ Εὐδοκία ἀπεκρίθη· «Σαμαρεῖτις εἶμαι καὶ ἄνδρα νόμιμον δὲν ἔχω, ὑποδέχομαι ὅμως παρανόμως ὅσους ἔλθουν πρὸς ἐμέ· ἀπὸ τούτους καὶ τὸν πλοῦτον ἀπέκτησα. Δίδαξόν με ὅμως κατὰ ποῖον τρόπον δύναμαι νὰ σωθῶ μὲ τὸν πλοῦτον μου, ἐπειδή, καθὼς νομίζω, ἐὰν ὁ πλοῦτος ἦτο κακός, ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸν ἔδιδε».
Δραξάμενος τότε τῆς εὐκαιρίας ὁ Μοναχὸς Γερμανὸς λέγει πρὸς τὴν Εὐδοκίαν· «Ὅστις πλουτήσῃ κατὰ Θεὸν δικαίως, ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἢ ἀπὸ τὸν κόπον του, δὲν ἔχει κατάκρισιν· ὅστις ὅμως θησαυρίζει ἐξ ἀδικιῶν καὶ δὲν ἐλεεῖ τοὺς πένητας, ἐκεῖνος κολάζεται». Τότε ἡ γυνὴ τὸν ἠρώτησε καὶ πάλιν· «Ἆρά γε ἄδικος εἶναι ὁ πλοῦτός μου, ἀφοῦ μάλιστα καὶ πολλοὺς πτωχοὺς εὐηργέτησα πλουσίως καὶ πολὺ χρυσίον ἐχάρισα;»
Ἀπεκρίθη ὁ Γερμανός· «Ὁ πλοῦτός σου εἶναι αἰσχρὸς καὶ ἄδικος δι’ αὐτὸ δὲν ἀποδέχεται ὁ ἀμόλυντος Θεὸς τὴν μεμολυσμένην ἐλεημοσύνην σου, ἐν ὅσῳ εὑρίσκεσαι εἰς τὸν βόρβορον τῆς πορνείας ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐπλούτησες καὶ δὲν σοῦ ἀναγνωρίζει καμμίαν χάριν ὁ Κύριος. Τότε μόνον θὰ ἐπιβλέψῃ ἐπὶ σὲ ὁ Θεός, ὅταν ἀποφύγῃς τὴν ἁμαρτίαν καὶ κάμῃς τὴν πρέπουσαν μετάνοιαν».
«Ἐὰν ὅμως θέλῃς νὰ μὲ ἀκούσῃς, συνέχισε λέγων ὁ Μοναχὸς Γερμανός, ἠμπορεῖς νὰ σωθῇς καὶ νὰ δοξασθῇς αἰωνίως, νὰ κληρονομήσῃς ἀπόλαυσιν ἄρρητον, ἡδονὴν ἀνεκλάλητον καὶ ζωὴν ἀθάνατον μετὰ θάνατον. Ἐὰν θέλῃς νὰ σωθῇς, δύο πράγματα πρέπει νὰ κάμῃς, διὰ νὰ εὕρῃς σωτηρίαν καὶ παρρησίαν πρὸς Κύριον· πρῶτον νὰ λάθῃς τὸ Ἅγιον Βάπτισμα, τὸ ὁποῖον καθαρίζει ὅλους τοὺς ρύπους καὶ τοὺς μολυσμοὺς τῶν ἁμαρτιῶν καὶ δεύτερον νὰ σκορπίσῃς καλῶς τὸν πλοῦτον, τὸν ὁποῖον κακῶς ἀπέκτησες.
Νὰ διαμοιράσῃς αὐτὸν μετὰ χαρᾶς εἰς πτωχοὺς καὶ πένητας καὶ τότε θέλει σοῦ δώσει ὁ Δεσπότης Χριστός, ὡς Βασιλεὺς πλουσιόδωρος, ἀντὶ τοῦ βίου τούτου τοῦ φθειρομένου καὶ ρέοντος, πλοῦτον ἄσυλον καὶ βίον ἀεὶ διαμένοντα, θέλει σὲ συναριθμήσει μετὰ τῶν Ἁγίων Παρθένων καὶ θέλεις συμβασιλεύει μετὰ τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν αἰῶνα».
Τοὺς λόγους τούτους τοῦ Ὁσίου Γερμανοῦ ἀκούσασα ἡ Εὐδοκία καὶ περιδεὴς γενομένη εἶπε πρὸς αὐτόν· «Πῶς θὰ ζήσω ὕστερον, ὅταν σκορπίσω τὸν πλοῦτόν μου, ἐφ’ ὅσον εἶμαι καλομαθημένη καὶ δὲν ἠμπορῶ νὰ στενοχωρηθῶ; Ποῖος θὰ ἔχῃ τὴν φροντίδα μου; Ἀλλὰ καὶ πῶς θὰ βεβαιωθῶ, ὅτι ὅσα μοῦ εἶπες εἶναι ἀληθινά, τὰ ἀγαθὰ δηλαδή, τὰ ὁποῖα κληρονομοῦν εἰς τὸν Παράδεισον, ὅσοι καταφρονήσουν τὰ πρόσκαιρα, διὰ νὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ προθύμως εἰς τὸν Χριστόν, νὰ τοῦ δουλεύω ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου γινομένη εἰς πολλοὺς ἁμαρτωλοὺς μετανοίας ὑπόδειγμα;».
Ἀπεκρίθη ὁ Γερμανός· «Μὴ ἔχῃς διαλογισμοὺς εἰς τὸν νοῦν σου, διότι ὁ διάβολος εἶναι πονηρὸς καὶ ἐὰν ἴδῃ ὅτι ἀμφιβάλλεις, διαστρέφει τὴν καρδίαν σου, διὰ νὰ μὴ δυνηθῇς νὰ φύγῃς ἀπὸ τὴν ὑποταγήν του καὶ διὰ νὰ ἐπιτύχῃ νὰ σὲ ρίψῃ ἐν τέλει εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον, νὰ φλογίζεσαι μετ’ αὐτοῦ αἰωνίως.
Ἐὰν δὲ θέλῃς νὰ βεβαιωθῇς διὰ τὴν ἀλήθειαν, ἐκδύσου αὐτὰ τὰ πλούσια φορέματα καὶ ὅλα τὰ στολίδια, τὰ ὁποῖα φορεῖς, καὶ ἐνδύσου πτωχικὰ καὶ καταφρονεμένα ἱμάτια, κλείσου μίαν ἑβδομάδα εἰς τὸν κοιτῶνά σου καὶ προσεύχου πρὸς τὸν Θεὸν νῆστις μετὰ δακρύων. Τότε ὁ Θεός, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος, θέλει σοῦ δείξει ὀπτασίαν τινὰ κατὰ τὸν πόθον σου· καὶ ὅ,τι σοῦ φανερώσῃ, προθύμως ποίησον».
Τότε ἡ Εὐδοκία ὑπεσχέθη νὰ πράξῃ καθὼς τὴν συνεβούλευσεν ὁ Μοναχός· παρεκάλεσε δὲ τοῦτον νὰ παραμείνῃ καὶ αὐτὸς εἰς τὸν οἶκον, ὅπου ἔμενε καὶ νὰ προσεύχεται δι’ αὐτήν, ἕως ὅτου παρέλθῃ ἡ ἑβδομὰς διὰ νὰ ἴδουν τὸ ἀποβησόμενον· ἔδωσε δὲ εἰς αὐτὸν καὶ χρήματα διὰ τὰ ἔξοδα. Προσηύχετο δὲ ὁ Γερμανὸς πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὴν Εὐδοκίαν, εἰς τὸ τέλος δὲ τῆς προσευχῆς του προσέθεσε καὶ ταῦτα· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Σύ ὅστις ἐδικαίωσας τὸν Τελώνην καὶ ἔσωσας τὴν πόρνην, σῶσον καὶ ταύτην τὴν ἀχρείαν δούλην σου, ὅπως ποιήσῃ ἀκουστὸν τὸ Ὄνομά σου εἰς τοῦ κόσμου τὰ πέρατα».
Ταῦτα εὐξάμενος ὁ Γερμανὸς ἀπῆλθεν, ἡ δὲ Εὐδοκία δὲν ἠμέλησε καθόλου εἰς ὅσα τὴν συνεβούλευσεν. Ἐπρόσταξε δὲ τὰς δούλας της νὰ μὴ ἀνοίξουν εἰς οὐδένα κατ’ ἐκείνας τὰς ἑπτὰ ἡμέρας. Ἀκόμη προσέταξεν αὐτὰς νὰ μὴ κάμωσι καμμίαν ἐργασίαν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀλλὰ νὰ προσεύχωνται· αὐτὴ δὲ ἐκλείσθη εἰς κουβούκλιον καὶ προσηύχετο καθ’ ὅλην τὴν ἑβδομάδα κλαίουσα.
Ἀφοῦ λοιπὸν συνεπληρώθη ἡ ἑβδομάς, ἐλθὼν ὁ Γερμανὸς ἐπρόσταξε τὴν Εὐδοκίαν νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ κουβούκλιον, τούτου δὲ γενομένου τὴν ἠρώτησεν ἐὰν εἶδεν ὀπτασίαν τινά. Ἐκείνη δὲ ἀπεκρίθη· «Καθὼς προσηυχόμην μετὰ δακρύων ἐνθυμουμένη τὰς ἁμαρτίας μου, εἶδον σήμερον πρὶν ἐξημερώσῃ φῶς μέγα ὑπὲρ τὸν ἥλιον, νέος δέ τις ἀστραπόμορφος, ἐμφανισθεὶς κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν, μὲ ἥρπασεν ἀπὸ τὴν δεξιὰν καὶ μὲ ἀνεβίβασεν εἰς τὸν οὐρανόν. Ἐκεῖ εἶδα ἄνδρας ἀναριθμήτους λευκοφόρους ἐξαστράπτοντας, οἱ ὁποῖοι μὲ ὑπεδέχθησαν χαίροντες.
Καθὼς δὲ εἰσηρχόμην εἰς τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸ ἀνεκλάλητον, ἐφάνη ἔξω τῆς θύρας μαῦρος τις καὶ δυσειδέστατος γίγας, ὅστις τρίζων κατ’ ἐμοῦ τοὺς ὀδόντας ἐφώναζε τόσον δυνατά, ὥστε ἐσείετο ἀπὸ τὰς φωνάς του ὅλος ὁ τόπος ἐκεῖνος. Φιλονικῶν δὲ ὁ ἀπαίσιος ἐκεῖνος μαῦρος μετὰ τοῦ ὁδηγοῦ μου, ἔλεγε πρὸς αὐτὸν διαμαρτυρόμενος· «Ἀδικεῖς με, Ἀρχιστράτηγε· ἐὰν αὐτὴν σώσῃς, τὴν ἄσωτον, ἡ ὁποία ἐμίανε τόσους ἀνθρώπους καὶ ἐπλήρωσε πᾶσαν τὴν γῆν μὲ τὰς ἀνομίας της, πάρε τότε καὶ ὅλον τὸν κόσμον καὶ πάντας τοὺς ἀνόμους ἀδίκως δικαίωσον. Ἐγὼ διὰ μικρὰν παρακοήν ἐξωρίσθην ἀπὸ τὸν Παράδεισον καὶ σὺ εἰσάγεις εἰς αὐτὸν ψυχὴν ἄσωτον καὶ παμβέβηλον;».
Ἐνῷ ὅμως τοιαῦτα καὶ ἕτερα πλείονα ἐφλυάρει ὁ δυσειδέστατος ἐκεῖνος μαῦρος, ἠκούσθη ἐξ οὐρανοῦ φωνὴ γλυκυτάτη λέγουσα· «Οὕτως ηὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων. Ὑποδέχεται τοὺς ἐξ αὐτῶν μετανοοῦντας ὡς εὔσπλαγχνος». Καὶ λέγει πάλιν ἡ θεία ἐκείνη φωνὴ πρὸς τὸν ὁδηγοῦντά με· «Λάβε αὐτήν, Μιχαήλ, καὶ ὁδήγησέ την εἰς τὴν οἰκίαν της, νὰ ἀγωνισθῇ, διὰ νὰ συγχωρήσω τὰς ἁμαρτίας της, ἐγὼ δὲ θέλω ἐνδυναμώνει καὶ διαφυλάττει αὐτὴν ὡς τέκνον μου γνήσιον, διὰ νὰ μὴ δυνηθοῦν νὰ τὴν βλάψουν οἱ δαίμονες».
Παρευθὺς τότε μὲ ἔφερεν ἐδῶ ὁ Ἄγγελος, λέγων· «Εἰρήνη σοι, δούλη τοῦ Θεοῦ Εὐδοκία· ἀνδρίζου καὶ ἐνδυναμοῦ, ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θέλει εἶναι μετὰ σοῦ πάντοτε». Τότε ἐγὼ ἠρώτησα τὸν φανέντα μοι· «Ἀποκάλυψόν μου τίς εἶσαι, κύριε;» Ὁ δὲ εἶπέ μοι· «Ἐγὼ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ὁ Πρωτάγγελος εἶμαι, ἐκείνου Ὅστις δέχεται ὅσους μετανοήσουν διὰ τὰς ἁμαρτίας των. Τούτους κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ὁδηγῶ εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ τότε κάμνουν οἱ Ἄγγελοι χαρὰν μεγάλην διὰ τὸν μετανοοῦντα ἁμαρτωλόν, ὅτι ἐσώθη. Διότι ὁ ἐλεήμων καὶ πανάγαθος Θεὸς δὲν θέλει τὴν ἀπώλειαν οὐδενὸς ἀλλὰ τὴν τῶν πάντων ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν». Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἄγγελος μὲ ἐσφράγισε τρεῖς φορὰς καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὰ οὐράνια».
Χαίρων τότε ὁ Ὅσιος ἐκεῖνος Μοναχὸς Γερμανὸς λέγει πρὸς τὴν μακαρίαν Εὐδοκίαν· «Ἐπίστευσας τώρα, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ἀγαθὸς καὶ εὔσπλαγχνος, ὅστις δέχεται τοὺς ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν; Ἐγνώρισας πόσον μεγάλη διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ ὀλίγου τούτου φωτὸς καὶ τοῦ λαμπροτάτου ἐκείνου; Πῶς σοῦ φαίνεται τώρα; Πιστεύεις εἰς τὸν Χριστὸν τὸν ἀληθῆ Θεόν, τὸν ἀγαθὸν καὶ παντελεήμονα, ἢ ἀκόμη ἔχεις δισταγμὸν εἰς τὴν καρδίαν σου;»
Ἡ εὐλογημένη Εὐδοκία ἀπεκρίθη· «Ἐγὼ ἐπίστευσα καὶ πιστεύω, ὅτι ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπάρχει εἰ μὴ μόνον ἐκεῖνος, ὅστις σώζει τοὺς ἁμαρτάνοντας, τοῦ ὁποίου μέρος τοῦ ἀμέτρου φωτὸς ἠξιώθην νὰ ἀπολαύσω δι ὀλίγην ὥραν εἰς τὸν Παράδεισον». Λέγει πάλιν πρὸς αὐτὴν ὁ Γερμανός· «Λοιπόν, ἐὰν ὁ τόπος σοῦ ἤρεσε, κάμε τρόπον νὰ τὸν ἀπολαύσῃς αἰωνίως· δηλαδή, μετανόησον ἱκανῶς, κατὰ τὰς ἁμαρτίας σου, καὶ θρήνησον τόσον, ὥστε νὰ πλύνῃς τοὺς ρύπους τῆς ψυχῆς διὰ τῶν δακρύων σου καὶ τότε γίνεσαι νύμφη ἀμόλυντος τοῦ Χριστοῦ. Λησμόνησε τὴν προτέραν σου διαγωγὴν καὶ μίσησον πᾶσαν σαρκικὴν ἀπόλαυσιν· πόθησον τὴν σωφροσύνην καὶ ἀντὶ τῶν ἐπιγείων τὰ ἐπουράνια».
Ἐνδυναμωθεῖσα, τότε τῷ πνεύματι ἡ μακαρία Εὐδοκία λέγει πρὸς τὸν Γερμανόν· «Ἑτοίμη εἶμαι νὰ κάμω ὅσα μὲ προστάξῃς, Πάτερ τίμιε». Ὁ δὲ Γερμανὸς εἶπε πρὸς αὐτήν· «Ἐγὼ μὲν ὑπάγω εἰς τὸ Μοναστήριόν μου καὶ πάλιν μεθ’ ἡμέρας τινὰς ἔρχομαι νὰ ἴδω πῶς εὑρίσκεσαι· σὺ δὲ λάβε τὸ Ἅγιον Βάπτισμα, τὸ ὁποῖον θέλει σὲ φυλάττει ἀβλαβῆ πάντοτε καὶ πορεύου, καθὼς σοῦ εἶπον, καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος».
Ἐδέετο τότε πρὸς αὐτὸν ἡ Εὐδοκία μὲ δάκρυα λέγουσα· «Μὴ μὲ ἀφήσῃς, κύριέ μου, ἀτελείωτον, ἵνα μὴ μὲ εὕρῃ ὁ ἐχθρὸς ἐστερημένην βοηθείας καὶ μὲ σύρῃ πάλιν εἰς τὴν μιαρὰν ἐπιθυμίαν. Ἐγὼ ἔχω δούλους πολλοὺς καὶ χρυσίον ἀναρίθμητον, λίθους πολυτίμους καὶ ἄλλα πολυτιμότερα πράγματα καὶ τῶν χρημάτων χρησιμώτερα καὶ ἂν ὁρίζῃς, νὰ μὲ δεχθῇς εἰς τὸ Μοναστήριόν σου καὶ νὰ μὲ κυβερνήσῃς νὰ σωθῶ διὰ μέσου σοῦ».
Ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὴν ὁ Ὅσιος· «Ὑπόμεινον ὀλίγας ἡμέρας νὰ βαπτισθῇς, μοίρασε εἰς τοὺς πτωχοὺς τὸν ἄδικον πλοῦτόν σου καὶ τότε θὰ ἔλθω νὰ σὲ πάρω, ἵνα σὲ ὁδηγήσω εἴς τι Μοναστήριον».
Ἔμεινε λοιπὸν ἡ μακαρία εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς προσευχομένη, κλαίουσα καὶ νηστεύουσα καὶ οὐδὲν ἕτερον ἔτρωγεν εἰμὴ μόνον ὀλίγον ἄρτον καὶ ὕδωρ σύμμετρον. Ἔπειτα μετέβη εἰς τὸν Ἐπίσκοπον τῆς πόλεως ἐκείνης, καλούμενον Θεόδοτον, καὶ τὴν ἐβάπτισεν εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος.
Εἶπε δὲ τότε ἡ μακαρία πρὸς τὸν Ἐπίσκοπον· «Παρακαλῶ τὴν ἁγιωσύνην σου, Ἅγιε Δέσποτα, νὰ διαμοιράσῃς ὅλον τὸν πλοῦτον μου εἰς θλιβομένους καὶ πτωχούς, εἰς χήρας καὶ ὀρφανὰ καὶ πένητας, ἐπειδή, ὡς ἔμαθον, ἄδικα τὸν ἀπέκτησα. Νὰ διαμοιρασθῇ δὲ καλῶς, ἵνα εὕρω ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ τὰς ἀνομίας μου».
Ἰδὼν λοιπὸν ὁ Ἀρχιερεὺς τὴν καλὴν γνώμην καὶ τὴν ἀγαθὴν αὐτῆς προαίρεσιν, τὴν ηὐλόγησεν ἐξ ὅλης ψυχῆς, γνωρίσας τὴν μὲλλουσαν προκοπὴν αὐτῆς καὶ τῆς λέγει· «Εὔχου δι’ ἡμᾶς, ἀδελφή, ὅτι σήμερον ἔγινες ὄντως νύμφη Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀγγὲλων συνόμιλος· μακαρία σὺ καὶ καλότυχος, ὅπου ἔδωσες ὅλον τὸν πλοῦτόν σου καὶ ἀπέκτησες τὸν πολύτιμον Μαργαρίτην· διὰ δὲ τὰ φθαρτὰ ταῦτα καὶ ἡδέα, τὰ ὁποῖα ἐμίσησας πανσόφως καὶ φρονίμως, ὑπάγεις νὰ ἀπολαύσῃς τὰ ἀΐδια καὶ αἰώνια, νὰ συναγάλλεσαι μὲ τὸν Νυμφίον σου Χριστὸν πάντοτε, εἰς τὴν Βασιλείαν Αὐτοῦ τὴν οὐράνιον».
Αὐτὰ καὶ ἄλλα περισσότερα εἰπὼν μὲ δάκρυα κατανύξεως πρὸς τὴν μακαρίαν ὁ ἁγιώτατος Ἐπίσκοπος, προσεκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς Ἱερομονάχους του, ἄνθρωπον ἐνάρετον, ξενοδόχον τῆς Ἐπισκοπῆς καὶ τοῦ λέγει· «Ἐπειδὴ σὲ γνωρίζω εὐλαβῆ καὶ θεοφοβούμενον, παραδίδω εἰς τὰς χεῖρας σου τὴν ψυχὴν τῆς γυναικὸς ταύτης. Φρόντισε δὲ νὰ διαμοιράσῃς εἰς πτωχοὺς τὸν πλοῦτόν της καὶ μὴ κρατήσῃς δι’ ἡμᾶς οὔτε ἓν ἀργύριον, ἀλλὰ καθὼς σὺ ἔδωσες τὴν πατρικήν σου κληρονομίαν ἐλεημοσύνην, οὕτω καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ παραδώσῃ εἰς τὰς χεῖράς σου νὰ τὰ οἰκονομήσῃς καλῶς καὶ θεαρέστως».
Ἀπῆλθον λοιπὸν ὁ Ἱερεὺς μὲ τὴν Εὐδοκίαν εἰς τὴν οἰκίαν της καὶ συναθροίσασα ἡ μακαρία ὅλον τὸν πλοῦτον αὐτῆς παρέδωσε τὰ πάντα εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ μὲ χαρούμενον πρόσωπον. Ἦσαν δὲ ταῦτα τόσον πολλά, ὥστε ἤθελε φανῆ εἴς τινας πρᾶγμα ὑπερβολικὸν καὶ ἀπίστευτον, ἀλλὰ ἐγὼ καθὼς τὰ εὗρον εἰς τὸ Ἑλληνικὸν τὰ γράφω εἰς κοινὴν φράσιν, χωρὶς νὰ αὐξήσω, μάρτυς μου ὁ Κύριος, τίποτε, ἀλλὰ μόνον τὴν ἀλήθειαν καὶ τοῦτο πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ παράδειγμα ἰδικόν μας, διὰ νὰ κατανυχθοῦν καὶ ἄλλαι ψυχαί, νὰ μιμηθοῦν αὐτὴν τὴν ἀείμνηστον καὶ πάνσοφον Εὐδοκίαν.
Ἦτο λοιπὸν ἡ ποσότης τῶν χρημάτων τῆς μακαρίας Εὐδοκίας χρυσίον μὲν λίτραι μύριαι· μαργαριτάρια βασιλικὰ καὶ λίθοι πολύτιμοι ἀναρίθμητοι· σκεύη ἀργυρᾶ, ἤτοι ἀγγεῖα ἀσημικά, ὀκτὼ χιλιάδες λίτραι· στολίδια ἄλλα διάφορα χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ πολλά· βαρέα μεταξωτὰ ἱμάτια διακόσια ἑβδομήκοντα πέντε· νῆμα μεταξωτὸν ἀρκετόν· μόσχου δοχεῖα πολύτιμα δώδεκα· ἀπὸ τὰς Ἰνδίας κυτία τριάκοντα τρία καὶ ἄλλα πολύτιμα ἀντικείμενα καὶ στολαὶ χρυσοΰφαντοι ἀναρίθμητοι μὲ λίθους πολυτίμους καὶ μαργαρίτας.
Ὁμοίως καὶ ἀγροί, ἀμπελῶνες καὶ ἄλλα ἀκίνητα πράγματα, τὰ ὁποῖα τῆς ἔδιδαν ὡς εἰσόδημα τρεῖς χιλιάδας νομίσματα τὸν χρόνον. Αὐτὰ ὅλα καὶ ἄλλα περισσότερα ἔδωκεν ἡ πάνσεμνος εἰς τὸν Ἱερέα, τοὺς δὲ δούλους αὐτῆς ἠλευθέρωσε καὶ τοὺς ἐχάρισε τὸν οἶκόν της καθὼς εὑρίσκετο. Ἀκόμη δὲ καὶ δύο χιλιάδας χρυσᾶ φλωρία τοὺς ἔδωσε λέγουσα· «Ἐγὼ μὲν σᾶς ἠλευθέρωσα ἀπὸ τὴν δουλείαν αὐτὴν τὴν πρόσκαιρον, ἐὰν δὲ σεῖς θέλετε νὰ λάβετε καὶ τὴν πραγματικὴν ἐλευθερίαν, πιστεύσατε εἰς τὸν Χριστόν, τὸν ἀγαθὸν καὶ παντελεήμονα, νά σᾶς ἀξιώσῃ τῆς οὐρανίου Βασιλείας του».
Ὅταν λοιπὸν ἐτακτοποίησεν ἡ μακαρία καλῶς τὴν περιουσίαν της καὶ ἐλυτρώθη ἀπὸ πᾶσαν φροντίδα καὶ μέριμναν, τότε ἦλθε καὶ ὁ Γερμανός, ὁ εὐλαβὴς καὶ θεοσέβαστος, καὶ τὴν ὡδήγησεν εἰς τὸ γυναικεῖον Μσναστήριον, τὸ ὁποῖον εἶχε μακρὰν ἀπὸ τοὺς Μοναχοὺς δέκα στάδια. Ἦσαν δὲ οἱ ἄνδρες εἰς τὸ ἀνδρικὸν Μοναστήριον ἑβδομήκοντα, αἱ δὲ γυναῖκες τοῦ γυναικείου Μοναστηρίου τριάκοντα, μὲ αὐτὰς δὲ ἔμεινε καὶ ἡ θαυμασία Εὐδοκία, ἀγωνιζομένη ἀπὸ τὰς ἄλλας περισσότερον.
Ἐφόρει δὲ πάντοτε ἡ μακαρία τὸ ἱμάτιον, μὲ τὸ ὁποῖον τὴν ἐνέδυσεν ὁ Ἐπίσκοπος ὅταν τὴν ἐβάπτισε καὶ οὐδέποτε τὸ ἐξεδύθη. Μόνον ὅταν ἦτο ψῦχος πολὺ τὸν χειμῶνα, ἐπάνω ἀπὸ τὸ ἱμάτιον ἐφόρει ἕνα ράσον τρίχινον. Ἔμαθε δὲ καὶ τὸ Ψαλτήριον καὶ πᾶσαν τὴν Γραφὴν καὶ τὴν ἀνεγίνωσκε μετὰ προθυμίας.
Μετὰ πάροδον ὀλίγων ἐτῶν ἐκοιμήθη ἡ Προεστῶσα τῶν παρθένων καὶ μὲ θείαν νεῦσιν καὶ εὐδοκίαν ἐψήφισαν τὴν Εὐδοκίαν, ὡς θαυμασίαν καὶ δόκιμον καὶ τόσον εὐάρεστος ἐφάνη εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς πᾶσαν τὴν ἀδελφότητα, ὥστε διὰ τὴν ἁγίαν της πολιτείαν, μετὰ τὴν θαυμασίαν αὐτῆς ἀλλοίωσιν, τῆς ἔδωκεν ἐξουσίαν ὁ πλουσιόδωρος Κύριος νὰ κάμνῃ θαυμάσια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ γράψωμεν ὀλίγα εἰς δόξαν Αὐτοῦ καὶ εἰς ὑπόδειγμα ἐκείνων ὅπου ἠνόμησαν.
Εἷς ἀπὸ τοὺς πρώην ἐραστὰς αὐτῆς, ὀνόματι Φιλόστρατος, ὅταν ἤκουσε τὴν ἐπιστροφήν της εἰς Χριστόν, ἐλυπήθη ὑπερβαλλόντως· ἔχων δὲ πόθον διάπυρον νὰ τὴν ἴδῃ καὶ νὰ συνομιλήσωσιν, ἐνεδύθη ράσα μοναχικὰ ὁ ἀναίσχυντος, διὰ νὰ μὴ τὸν ἐμποδίσωσι καὶ ἐπροφασίσθη ὅτι ἤθελε νὰ τῆς ὁμιλήσῃ διὰ ψυχικήν της ὠφέλειαν. Πιστεύσας δὲ ὁ ἀπονήρευτος Γερμανὸς τοὺς δολίους καὶ ψευδοπλάστους τοῦ Φιλοστράτου λόγους τὸν ἀφῆκε νὰ συνομιλήσῃ μὲ τὴν Ὁσίαν.
Βλέπων δὲ ταύτην, ὁ ἀνόσιος, οὕτω τεταπεινωμένην καὶ ἀδύνατον ἀπὸ τὴν ἐγκράτειαν, τὴν ἐκοίταξε μὲ βλέμμα ἄγριον καὶ λέγει πρὸς αὐτήν· «Τίς σὲ κατέπεισεν, Εὐδοκία, νὰ ἔλθῃς εἰς τόσην ἀγνωσίαν; Νὰ ἀφήσῃς τόσον πλοῦτον καὶ τοιαύτην μακαριότητα ὅπου εἶχες καὶ πᾶσαν ἀπόλαυσιν, ἵνα ἔλθῃς εἰς τοσαύτην στενοχωρίαν καὶ ἀπορίαν τῶν ἀναγκαίων πραγμάτων καὶ νὰ εἶσαι πλέον νεκρὰ διὰ τὸν κόσμον ματαίως καὶ ἀνωφελῶς καὶ κλαίει καὶ θρηνεῖ διὰ τὴν ἀγάπην σου ἡ πόλις ὅλη;
Ἀλλὰ ἄκουσόν μου, κυρία μου· ἐλθὲ νὰ ὑπάγωμεν εἰς τὴν προτέραν ἀπόλαυσιν καὶ μὴ μαραίνῃς τὸ κάλλος σου μὲ τὴν ἀδιάκριτον νηστείαν. Σὺ ἤσουν ὡραία καὶ πάγκαλος ὡς θεά, τώρα δὲ κατάντησες ἄσχημος καὶ δύσμορφος. Ποῖος ἄλλος ὑπέπεσεν εἰς τόσην ἀγνωσίαν, νὰ χαρίσῃ ὅλον τὸν πλοῦτόν του διὰ ματαίαν ἐλπίδα μελλούσης μακαριότητος, τῆς ὁποίας δὲν γνωρίζεις τὸ βέβαιον; Λοιπόν, πρὶν ἀφανισθῇ τελείως ἡ καλλονή σου καὶ γίνῃ ἄχρηστον τὸ βασιλικόν σου πρόσωπον, ἀκολούθησόν με διὰ νὰ χαρῶμεν τὸν κόσμον προτοῦ γηράσωμεν».
Τοιαῦτα καὶ ἕτερα ὅμοια φλυαροῦντος τοῦ ἀθλίου ἐκείνου, ὠργίσθη κατ’ αὐτοῦ ἡ Ἁγία καὶ τὸν ἐφύσησε μετὰ θυμοῦ εἰς τὸ πρόσωπον λέγουσα· «Ὁ Κύριός μου Ἰησοῦς Χριστός, ὁ δίκαιος Κριτής, τοῦ ὁποίου ἕγινα δούλη, ἡ ἀναξία καὶ βέβηλος, νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ νὰ μὴ ἐξέλθῃς καλῶς ἀπ’ ἐδῶ, ἐπειδὴ εἶσαι τέκνον τοῦ διαβόλου καὶ συμβουλεύεις ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖ». Ταῦτα εἰπούσης τῆς Ὁσίας ἔπεσεν εὐθὺς ὁ Φιλόστρατος καὶ ἐξεψύχησεν.
Βλέπουσαι αἱ μονάζουσαι τοιοῦτον ἔργον τῆς Ὁσίας θαυμάσιον, ἐθαύμαζον διὰ τὴν παρρησίαν, τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸς Κύριον, πλὴν ὅμως ἡσύχαζον καὶ ἀνέμενον νὰ ἴδουν τὸ ἀποβησόμενον. Τὸ μεσονύκτιον εἶδεν εἰς ὀπτασίαν ἡ Ὁσία τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὅστις τῆς ἔλεγεν· «Εὐδοκία, ἐγείρου καὶ κάμε προσευχὴν νὰ ἀναστηθῇ ὁ νεκρός, διὰ νὰ γνωρίσῃς τὴν δύναμίν μου καὶ τότε νὰ σὲ ἀξιώσω μεγαλυτέρου χαρίσματος, ἐπειδὴ ἐπίστευσες εἰς ἐμὲ καὶ ἀπηρνήθης τὴν κοσμικὴν ματαιότητα».
Ἐγερθεῖσα τότε ἡ Ὁσία ἀνέστησε διὰ τῆς προσευχῆς της τὸν Φιλόστρατον, ὅστις ἐγερθεὶς ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτῆς, λέγων· «Παρακαλῶ σε, Εὐδοκία, δικαία δούλη τοῦ μεγάλου Θεοῦ, νὰ μὲ συγχωρήσῃς διὰ τοὺς ἀνοσίους λόγους τοὺς ὁποίους σοῦ εἶπον, διότι τώρα ἐγνώρισα τοῦ Θεοῦ σου τὴν δύναμιν». Τότε ἡ Ὁσία τὸν συνεχώρησε καὶ τοῦ εἶπε· «Πορεύου εἰς εἰρήνην καὶ πίστευε εἰς τὸν παντοδύναμον Θεόν, ὅστις σὲ ἐπεσκέφθη διὰ τὴν ἄπειρον εὐσπλαγχνίαν του».
Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἐβασίλευεν ἐκεῖ ἄλλος βασιλεύς· τινὲς δὲ ἐκ τῶν πρώην ἐραστῶν τῆς Εὐδοκίας, ἀκούσαντες ὅτι ἐπίστευσεν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐμόνασε, παρακινούμενοι ὑπὸ τοῦ διαβόλου ἀπεφάσισαν νὰ τὴν καταγγείλουν εἰς τὸν βασιλὲα. Ἔστειλαν λοιπὸν ἀναφορὰν πρὸς αὐτόν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλεγον, ὅτι λαβοῦσα ἀργύρια ἀπὸ τὴν πόλιν τὰ μετέφερεν εἰς τὴν ἔρημον μὲ τὸν σκοπὸν νὰ κτίζῃ κελλία καὶ Μοναστήρια, ἐζήτουν δὲ νὰ τοὺς δώσῃ ἐξουσίαν νὰ τῆς ἁρπάσουν τὰ χρήματα καὶ νὰ τὴν ἀπομακρύνουν ἀπὸ ἐκεῖ, ἐπειδὴ ἐβλασφήμει τοὺς θεοὺς καὶ προσεκύνει τὸν ὑπὸ τῶν Ἑβραίων σταυρωθέντα.
Ταῦτα ἀναγνώσας ὁ βασιλεὺς καὶ πληρωθεὶς θυμοῦ ἀπέστειλεν ἄρχοντά τινα μετὰ τριακοσίων στρατιωτῶν νὰ τὴν πάρουν ἀπὸ τὴν Μονὴν βιαίως μὲ ὅλα τὰ χρήματα καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσουν εἰς τὰ βασίλεια. Ταῦτα ὁ Κύριος ἐφανέρωσε δι’ ὀπτασίας εἰς τὴν Ὁσίαν, εἰπὼν πρὸς αὐτήν· «Ὀργὴ τοῦ βασιλέως ἔρχεται κατὰ σοῦ, ἀλλὰ μὴ φοβηθῇς, διότι ἐγὼ εἶμαι μαζί σου πάντοτε». Ὅταν λοιπὸν ἔφθασαν οἱ στρατιῶται εἰς τὸ ἀσκητήριον, ἔβλεπον μὲν τοῦτο, ἀλλὰ νὰ εἰσέλθουν ἐντὸς αὐτοῦ δὲν ἠδύναντο, ἐμποδιζόμενοι ὑπὸ τῆς θείας δυνάμεως. Περιετριγύριζον λοιπὸν πέριξ αὐτοῦ ματαίως κοπιάζοντες ἐπὶ τρία ἡμερονύκτια.
Βλέπων ὁ δίκαιος Θεός, ὅτι οἱ στρατιῶται, ὡς ἀσύνετοι, δὲν ἠννόησαν τὴν θείαν Αὐτοῦ καὶ ὑπερθαύμαστον δύναμιν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὰ ὀπίσω, μετανοοῦντες διὰ τὴν ἀνομίαν των, ἀλλὰ συνέχιζον προσπαθοῦντες νὰ ἐκτελὲσουν τοῦ ἐπιγείου βασιλέως τὴν παράνομον προσταγήν, ἐπαίδευσεν αὐτοὺς δικαίως ὡς ἀδίκους. Ὅθεν ἐλθούσης θανασίμου βιαίας πνοῆς ἐθανατώθησαν οἱ ἄθλιοι, οἵτινες πεσόντες αἴφνης ἅπαντες εἰς τὴν γῆν ἀπέθανον.
Μόνον ὁ ἄρχων μετὰ τριῶν ἄλλων στρατιωτῶν δὲν ἐθανατώθησαν, ἴσως διὰ νὰ φέρουν εἰς τὸν βασιλὲα τὸ μήνυμα, ὅστις ἀκούσας ταῦτα περισσότερον ἐθύμωσε καὶ συγκαλέσας ὅλην τὴν σύγκλητον εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὀργιζόμενος· «Βλέπετε πῶς μία πόρνη καταφρονημένη καὶ ἄτιμος τόσους δυνατοὺς στρατιώτας ἀπώλεσε μὲ τὰς μαγείας καὶ κακουργίας της; Τί λοιπὸν μὲ συμβουλεύετε νὰ κάμω, διὰ νὰ μὴ προξενήσῃ αὕτη καὶ ἄλλα χειρότερα εἰς ἡμᾶς;».
Τότε ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως ἐκαυχήθη ὅτι δύναται νὰ ὑπάγῃ νὰ καταστρέψῃ τὸ Μοναστήριον. Ματαίως ὅμως καὶ κενὰ ἐμελέτησε, διότι, καθὼς ἐπορεύετο ἔφιππος, ἔπεσεν ὁ ἵππος του, ἐκ τῆς πτώσεως δὲ ταύτης συνετρίβη ὁ εἷς ἐκ τῶν ποδῶν του. Μετὲφερον τότε αὐτὸν οἱ στρατιῶται εἰς τὰ βασίλεια, ἐντὸς ὀλίγου δὲ βασανιζόμενος ἀπὸ πόνους φρικτοὺς ἀπέθανεν.
Ἐνῷ λοιπὸν ὁ βασιλεὺς ἔκλαιε καὶ ὠδύρετο διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του, τὸν συνεβούλευσεν ὁ Φιλόστρατος, εἰπὼν πρὸς αὐτόν· «Γίγνωσκε, βασιλεῦ, ὅτι ἡ μακαρία Εὐδοκία εἶναι δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τοῦτο ἄνθρωπος δὲν δύναται νὰ τὴν κακοποιήσῃ, ἐπειδὴ φυλάττει αὐτὴν θεία δύναμις. Ἐὰν λοιπὸν θέλῃς νὰ ἀναζήσῃ ὁ υἱός σου, στεῖλε γράμμα ἔντιμον πρὸς αὐτὴν καὶ παρακάλεσον περὶ τούτου μὲ πολλὴν ταπείνωσιν».
Τότε ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε πρὸς τὴν Ἁγίαν γράμματα ἱκετευτικὰ διά τινος δικαστοῦ ὀνόματι Βαβύλα, ὅστις διηυθύνθη πρὸς τὸ Μοναστήριον, προσκυνήσας δὲ τὴν Ἁγίαν τῆς ἔδωσε τὰ γράμματα· ἔπειτα ἐξελθὼν ἐκάθισεν ἔξω τοῦ Μοναστηρίου καὶ ἀνέμενεν ἀπόκρισιν. Ἐνῷ λοιπὸν ἐκάθητο εἰς πέτραν τινὰ ἀπεκοιμήθη, βλέπει δὲ εἰς τὸν ὕπνον του Ἄγγελον Κυρίου ἀστραπόμορφον, ὅστις τὸν ἐκέντησε μὲ ράβδον εἰς τὴν πλευρὰν καὶ τοῦ λέγει· «Ὁ νεκρὸς σὲ ἀναμένει, Βαβύλα».
Ἐκεῖνος δὲ ἠγέρθη παρευθὺς καὶ πορευθεὶς πρὸς τὴν Ὁσίαν τῆς ἐφανέρωσε τὴν ὀπτασίαν, ζητῶν ἀπόκρισιν. Τότε ἡ Ἁγία πρῶτον μὲν προσηυχήθη εἰς τὸν Θεὸν νὰ τὴν φωτίσῃ νὰ κάμῃ τὸ συμφερώτερον· ἔπειτα λαβοῦσα συγχώρησιν ἀπὸ τὰς ἀδελφάς, ἔγραψε τὰ ἑξῆς πρὸς τὸν βασιλέα μὲ πολλὴν ταπεινοφροσύνην καὶ μετριότητα· «Ἐγὼ μὲν εἶμαι εὐτελὴς καὶ ἀθλία, βεβαρημένη ὑπὸ πλήθους ἀνομιῶν ὡς ἄσωτος, δὲν εἶμαι δὲ ἀξία νὰ κάμω δέησιν πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστὸν διὰ τὸν υἱόν σου, πλήν, ἐὰν εἰς Αὐτὸν ὁλοψύχως πιστεύσῃς, θέλεις ἴδει τὴν μεγάλην του δύναμιν, ὥστε νὰ μετατραπῇ ἡ πολλὴ θλῖψις σου εἰς ἀγαλλίασιν».
Ταῦτα ἀφοῦ ἔγραψεν ἡ Ἁγία ἔκαμε καὶ τρεῖς σταυροὺς εἰς τὴν ἐπιστολὴν καὶ τὴν ἔδωκεν εἰς τὸν δικαστήν, ὅστις λαβὼν ταύτην ἀπῆλθε δρομαίως καὶ φθάσας εἰς τὸν νεκρὸν εὐθὺς ὡς ἔβαλε τὴν ἐπιστολὴν ἐπάνω αὐτοῦ, ὢ τοῦ θαύματος, ἀνεστήθη. Τότε ὄχι μόνον αὐτὸς ὁ νεκρὲγερτος, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ παρόντες, βλὲποντες τοιοῦτον φρικτὸν τερατούργημα, ἀκόμη δὲ καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς, ἐβόησαν ἅπαντες· «Μέγας ὁ Θεὸς τῆς Χριστιανῆς Εὐδοκίας, ὅστις κάμνει τοιαῦτα θαυμάσια».
Ἔκαμε λοιπὸν ὁ βασιλεὺς διὰ τὴν χαρὰν τοῦ υἱοῦ του μεγάλην τράπεζαν καὶ διεμοίρασε πολλὴν ἐλεημοσύνην εἰς τοὺς πτωχούς. Ἔπειτα, προσκαλέσας τὸν Ἀρχιερέα τῆς πόλεως ἐβαπτίσθη μὲ ὅλους τοὺς συγγενεῖς καὶ δούλους του καὶ ἀπέστειλε πρὸς τὴν Ἁγίαν πλῆθος χρυσίου διὰ νὰ τὸ ἐξοδεύσῃ εἰς τὸ Μοναστήριον, πολλάκις δὲ τῆς ἔστελλε γράμματα καὶ δῶρα βασιλικά.
Εἰς ὀλίγον καιρὸν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ σύζυγός του καλῶς ἐτελεύτησαν, ὁ δὲ υἱὸς αὐτοῦ ὁ νεκρέγερτος ἐχειροτονήθη Διάκονος καὶ ὅταν ἐτελεύτησεν ὁ Ἀρχιερεὺς τῆς πόλεως, ἐχειροτόνησαν αὐτὸν ὡς ἄξιον. Οὗτος εἶχε καὶ ἀδελφήν, Γελασίαν ὀνόματι, ἥτις ἀφοῦ παρέλαβε τὴν ἀνήκουσαν εἰς αὐτὴν κληρονομίαν ἀπῆλθε μετὰ δύο εὐνούχων αὐτῆς εἰς τὴν Μονὴν τῆς Ὁσίας καὶ ἐμόνασεν. Ἐπίσης καὶ οἱ εὐνοῦχοι μεταβάντες εἰς τὴν ἀνδρικὴν Μονὴν ἐμόνασαν ἐν αὐτῇ καὶ ἐκεῖ ἐτελείωσαν τὸν βίον αὐτῶν θεαρέστως.
Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ βασιλέως ἔγινεν ἄλλος βασιλεὺς εἰδωλολάτρης, ὅστις ἐψήφισεν ἡγεμόνα εἰς τὴν Ἡλιούπολιν σκληρόν τινα καὶ ἀπάνθρωπον, Διογένην ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἦτο μεμνηστευμὲνος μὲ τὴν Γελασίαν τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως. Ἐπειδὴ δὲ οὗτος δὲν ἠθέλησε νὰ βαπτισθῇ, δὲν τοῦ τὴν ἔδωσεν ὁ βασιλεὺς διὰ γυναῖκά του. Αὐτὸς δέ, ἐν ὅσῳ ἔζη ὁ βασιλεύς, εἶχεν ὑπομονήν· κατόπιν ὅμως, ὅταν ἔλαβε τὴν ἡγεμονίαν, ἐπειδὴ ἡ μακαρία Γελασία ἀπῆλθε πρὸς τὸν Νυμφίον αὐτῆς τὸν οὐράνιον, ἐσκέφθη νὰ κακοποιήσῃ ἀντ’ αὐτῆς τὴν Ὁσίαν, ἡ ὁποία τὴν ἐκούρευσε Μοναχήν.
Παρευθὺς λοιπὸν στέλλει πεντήκοντα στρατιώτας, ἵνα ὁδηγήσωσι τὴν Ἁγίαν ἔμπροσθέν του. Τότε πάλιν ἐφάνη εἰς αὐτὴν ὁ Δεσπότης Χριστὸς ἐν ὁράματι καὶ τῆς λέγει· «Ἀγρύπνα, Εὐδοκία, καὶ ἀγωνίζου διὰ τὴν ἀληθινὴν Πίστιν, ἵνα λάβῃς τὸν στέφανον, διότι ἦλθεν ὁ καιρὸς τοῦ Μαρτυρίου σου. Καὶ ἰδοὺ ἔρχονται κατὰ σοῦ ἀλλόφυλοι καὶ θηρία ἄγρια· ἀλλὰ μὴ δειλιάσῃς οὐδόλως εἰς τὰ κολαστήρια, διότι ἐγὼ εἶμαι μαζί σου εἰς ὅλας τὰς θλίψεις σου».
Ὅταν δὲ ἔφθασαν οἱ στρατιῶται εἰς τὸ Μοναστήριόν της εἰσῆλθεν ἡ Ἁγία εἰς τὸ Ἅγιον Βῆμα, καὶ λαβοῦσα ἐκ τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἁγίας Τραπέζης κιβωτίου μικρὰν μερίδα ἀπὸ τὸ τίμιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐβάστα ἐπάνω της εἰς κυτίον μικρότατον, ἵνα ἔχῃ τοῦτο εἰς σκέπην αὑτῆς καὶ βοήθειαν.
Συλλαβόντες λοιπὸν οἱ στρατιῶται τὴν Ἁγίαν τὴν ὡδήγουν εἰς τὸν ἡγεμόνα χαίροντες χαίρουσαν καὶ διὰ νὰ φθάσουν ταχέως περιεπάτουν ὅλην τὴν νύκτα κατὰ τὴν προσταγήν. Ἀλλὰ ὁ θεῖος Ἄγγελος, ὁ φύλαξ αὐτῆς, ἐπροπορεύετο κρατῶν λαμπάδα ἀνημμένην, διὰ τῆς ὁποίας ἐφώτιζεν ἀοράτως τὴν ὁδὸν χωρὶς νά βλέπωσιν οἱ στρατιῶται τοῦτο τὸ θαυμάσιον. Ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν πόλιν, ἐπρόσταξεν ὁ ἡγεμὼν νὰ τὴν ρίψουν εἰς τὴν φυλακήν, νὰ μὴ τολμήσῃ δὲ κανεὶς νὰ τῆς δώσῃ ἄρτον ἢ ὕδωρ ἢ ἄλλην τροφὴν οὐδόλως.
Τὴν τετάρτην ἡμέραν τὴν ἔφεραν εἰς τὸ κριτήριον μὲ κεκαλυμμένον τὸ πρόσωπον, ὅταν δὲ ἀπεκάλυψαν τοῦτο, ἐξῆλθεν ἐξ αὐτοῦ λάμψις τις ὡς ἀστραπὴ καὶ πάντες ἐξέστησαν, περισσότερον δὲ ὁ ἡγεμών. Ἐκάλεσε δὲ οὗτος τὴν Ἁγίαν νὰ εἴπῃ τὴν καταγωγήν, τὴν Πίστιν καὶ τὴν ἐπωνυμίαν της.
Ἀτενίσασα τότε πρὸς τὸν ἡγεμόνα ἡ Ἁγία ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν μετὰ θάρρους· «Τὸ μὲν ὄνομά μου λέγεται Εὐδοκία· εἶμαι δὲ Χριστιανὴ καὶ ἠξιώθην νὰ ὀνομάζωμαι δούλη Αὐτοῦ τοῦ μόνου ἀγαθοῦ καὶ εὐσπλάγχνου Θεοῦ, εἰς τὸ ὁποῖον ἐπίστευσα ἐξ ὅλης καρδίας μου τόσον, ὥστε δὲν δύναται κανὲν πρᾶγμα νὰ μὲ χωρίσῃ ἀπὸ τὴν ἀγάπην του. Μὴ λοιπὸν δαπανᾷς τὸν καιρόν σου ἐρωτῶν με ἄλλο τίποτε, μόνον πράττε ὅ,τι σκέπτεσαι, διὰ νὰ ἀπαλλαγῇς ἀπὸ ταύτην τὴν φροντίδα τὸ συντομώτερον».
Λέγει τότε πρὸς αὐτὴν ὁ ἡγεμών· «Διατί ἀφῆκες τὴν πόλιν σου καὶ ἐπῆγες εἰς τόπον ἔρημον καὶ ἐξώδευσες ματαίως τόσην βασιλικὴν περιουσίαν;» Ἀπεκρίθη ἡ Ἁγία· «Ἂς ἔλθουν οἱ συκοφάνται εἰς τὸ μέσον νὰ τοὺς ἐλέγξω· διότι ἐγὼ οὐδόλως καὶ παρ’ οὐδενὸς ἔλαβον δημόσια χρήματα. Ἐὰν λοιπὸν ἔχῃς νὰ ὁμιλήσῃς δι’ ἄλλην ὑπόθεσιν, εἰπὲ ὅ,τι νομίζεις».
Ἀποκαλύψας τότε ὁ ἡγεμὼν τὴν αἰτίαν τῆς προσαγωγῆς τῆς Ἁγίας εἰς τὸ κριτήριον, λέγει πρὸς αὐτήν· «Οἱ προεστοὶ τῆς πόλεως ταύτης σὲ ἐνεκάλεσαν κατηγοροῦντες σε, ὅτι ἀφῆκες τοὺς παλαιοὺς θεοὺς καὶ προσκυνεῖς ἄλλον νεώτερον καὶ ὅτι εἰς τὸν Ναὸν τούτου ἐξώδευσας ὅλα τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς τὸ βασιλικὸν ταμεῖον. Λοιπόν, χωρὶς περιττολογίαν, κάμε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρία· ἢ τοὺς θεοὺς προσκύνησον, ἢ ἐπίστρεψε πάλιν εἰς τὴν προτέραν σου πολιτείαν ἢ, τοὐλάχιστον, δῶσε εἰς ἡμᾶς τὰ χρήματα νὰ τὰ βάλωμεν εἰς τὸ δημόσιον ταμεῖον, πρὶν τὸ μάθῃ ὁ βασιλεὺς καὶ θυμωθῇ κατ’ ἐμοῦ».
Ἀπεκρίθη ἡ Ἁγία· «Ἐγὼ ἀργύρια βασιλικὰ οὐδόλως ἔλαβον, αὐτοὶ δὲ ἀπὸ τὸν φθόνον των καὶ μόνον μὲ ἐνεκάλεσαν. Ἀλλὰ μήτε τοὺς ψευδωνύμους θεούς σας προσκυνῶ ποτέ, ἀφοῦ ἠξιώθην νὰ γίνω δούλη τοῦ ἀληθινοῦ καὶ παντελεήμονος Θεοῦ, τὸν ὁποῖον δὲν ἀπαρνοῦμαι ἔστω καὶ ἂν μὲ ὑποβάλῃς εἰς μύρια παιδευτήρια».
Βλέπων λοιπὸν ὁ ἡγεμὼν τὸ ἀμετάθετον τῆς Ἁγίας ἐπρόσταξε νὰ τὴν ἐκδύσουν ἕως τὴν μέσην καὶ νὰ ξεσχίσωσι τὰς πλευρὰς αὐτῆς τέσσαρες ἄνδρες, ἕως ὅτου φανῶσι τὰ σπλάγχνα της. Κατ’ αὐτὸν δὲ τὸν τρόπον ἐβασάνιζαν τὴν Ἁγίαν ἐπὶ δύο ὥρας προξενοῦντες εἰς αὐτὴν δριμυτάτους πόνους μὲ ἐκεῖνα τὰ δεινὰ κολαστήρια, οἱ ἀκόλαστοι.
Τότε λέγει πάλιν πρὸς αὐτὴν ὁ ἡγεμών· «Λυπὴσου, γύναι, τὰ κάλλη σου. Θυσίασον τοῖς θεοῖς, ἵνα μὴ ἀπολεσθῇ κακῶς ἡ ὡραιότης σου». Ἀποκρίνεται ἡ Ἁγία· «Ἐὰν ἤσουν ἄνθρωπος γνωστικὸς καὶ ἔκρινες δικαίως, ἤθελες γνωρίσει καὶ σὺ τὸ συμφέρον σου καὶ θὰ ἐπίστευες εἰς τον ἀληθινὸν Θεὸν διὰ νὰ συγχωρήσῃ τὰς ἀνομίας σου, ὡς εὔσπλαγχνος· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ συνείδησίς σου σὲ κατακρίνει εἰς θάνατον, σὲ ἀναμένει τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἡ ἀπόλαυσις».
Θυμωθεὶς τότε ὁ ἡγεμὼν περισσότερον ἐπρόσταξε νὰ ἐκδύσουν ἐντελῶς τὴν Ἁγίαν καὶ οὕτω γυμνὴν νὰ τὴν κρεμάσουν εἰς τὸ ξύλον καὶ νὰ τὴν δέρωσιν ἰσχυρότερον. Ἐνῷ δὲ οἱ στρατιῶται ἐπεχείρουν νὰ τὴν γυμνώσουν, εὗρον τὸ κυτίον, εἰς τὸ ὁποῖον εἶχε τὸν Ἅγιον Ἄρτον καὶ λαβόντες αὐτὸ τὸ ἔδωσαν εἰς τὸν ἡγεμόνα, ὅστις ἐνῷ ἐπεχείρει νὰ τὸ ἀνοίξῃ, παρευθὺς ἐξῆλθεν ἐξ αὐτοῦ φλόξ, ἥτις κατέκαυσε τοὺς περιεστῶτας, ἔπληξε δὲ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἀριστερὸν μέρος τοῦ ἡγεμόνος καὶ τὸν κατέστησεν ἡμίξηρον, δηλαδὴ ἡμιπαράλυτον.
Πεσὼν τότε οὗτος εἰς τὴν γῆν ὠδύρετο δεινῶς καὶ ἐβόα λέγων· «Ἰάτρευσόν με, θεὲ ἥλιε, καὶ βοήθησόν με νὰ κατακαύσω τὴν μάγισσαν ταύτην». Ταῦτα εἰπὼν ἦλθεν εὐθὺς ἀστραπὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸν κατέκαυσεν. Ὅθεν ἔπεσε νεκρὸς δικαίως ὁ ἄδικος. Συνὴχθη τότε ὅλη ἡ πόλις καὶ ὅλοι ἔκλαιον τοῦ ἡγεμόνος τὸν θάνατον.
Τότε εἷς ἐκ τῶν στρατιωτῶν εἶδε νέον τινὰ ἀστραπόμορφον ἐνδεδυμένον ἐνδύματα λευκά, ὅστις συνωμίλει μετὰ τῆς Ἁγίας καὶ τὴν ἐσκέπαζε διὰ λεπτοῦ καὶ ὡραίου μανδηλίου, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται αἱ σάρκες της. Ταῦτα βλέπων ὁ στρατιώτης προσεκύνησε τὴν Ἁγίαν λέγων· «Δέξαι με μετανοοῦντα, δούλη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅτι εἰς αὐτὸν πιστεύω καὶ ἐγὼ ὁ ἀνάξιος καὶ σὲ παρακαλῶ εὐπλαγχνίσου τὸν ἡγεμόνα καὶ ἀνάστησον αὐτόν, διὰ νὰ πιστεύσουν καὶ ἄλλοι πολλοὶ εἰς τὸν Δεσπότην Χριστὸν διὰ μέσου σοῦ». Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἔλυσεν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ ξύλου καὶ τὴν κατεβίβασε μετ’ εὐλαβείας.
Προσηυχήθη τότε ἡ Ἁγία ἐπὶ ὥραν πολλὴν εἰς τὸν Χριστὸν κατ’ ἰδίαν καὶ κατόπιν μεγαλοφώνως ἐβόησε λέγουσα· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, Σὺ ὅστις γνωρίζεις τὰ κρύφια τῶν καρδιῶν ἡμῶν καὶ ἔκαμες τὸν κόσμον μὲ τὴν σοφίαν Σου, πρόσταξον νὰ ἀναστηθοῦν ὅλοι αὐτοί, οἵτινες ὑπὸ τοῦ πυρὸς κατεκαύθησαν, ἵνα βλέποντες οἱ πολλοὶ τὰ θαυμάσιά σου δοξάσουν τὸ ὄνομά Σου τὸ Ἅγιον».
Ταῦτα μὲν πρὸς τὸν Θεὸν ἐδέετο ἡ Ἁγία, κατόπιν δὲ στραφεῖσα πρὸς τοὺς νεκροὺς ἤγγιζε διὰ τῆς ἁγίας αὐτῆς δεξιᾶς ἕνα ἕκαστον ἐκ τῶν νεκρῶν λέγουσα· «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐγέρθητι» καὶ παρευθύς, ὢ ἐξαισίου θαυματουργήματος! ὅλοι, ὡς ἐξ ὕπνου, ἀνέστησαν ὑγιεῖς. Τοῦτο τὸ θαυμάσιον ἰδόντες οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως ταύτης ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστὸν οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν.
Τούτων οὕτω γενομένων, ἦλθεν εἴδησις εἰς τὸν ἄρχοντα Διόδωρον, ὅτι ἡ γυνή του εὑρισκομένη εἰς τὸ λουτρὸν κατελήφθη ὑπὸ λιποθυμίας καὶ ἀπέθανε. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Διόδωρος ἐξέσχισεν ἐκ τῆς λύπης τὴν χλαμύδα του καὶ ἔδραμε μετά τινος ἄλλου ἄρχοντος εἰς τὴν νεκράν. Ἰδόντες δὲ αὐτὴν πραγματικῶς ἀποθαμμένην ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ Διόδωρος· «Ἐπ’ ἀληθείας πιστεύω, ὅτι δυνατώτερος καὶ μεγαλύτερος εἶναι ὁ Θεός σου ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας θεούς. Ἐπειδὴ ὅμως ἀκόμη μικροψυχῶ, ἀνάστησον τὴν γυναῖκά μου καὶ νὰ βαπτισθῶ μὲ ὅλον τὸν οἶκόν μου». Ἀπεκρίθη τότε πρὸς αὐτὸν ἡ Μάρτυς· «Ὁ Κύριός μου θέλει κάμει καὶ αὐτὸ θαυμάσιον, ὡς εὔσπλαγχνος, διὰ νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτὸν καὶ ἄλλοι περισσότεροι».
Ἀπελθοῦσα τότε ἡ Μάρτυς εἰς τὴν νεκρὰν μὲ ὅλον τὸν ὄχλον, ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν καὶ προσηύχετο ἐπὶ ὥραν πολλήν. Κατόπιν ἐγερθεῖσα εἶπε ταῦτα μεγαλοφώνως διὰ νὰ τὴν ἀκούωσιν ἅπαντες· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Πατρός, ὅστις ἀνιστᾷς τοὺς νεκροὺς ὡς Θεὸς παντοδύναμος, ἀνάστησον καὶ τὴν Φηρμῖναν, διὰ νὰ πιστεύσῃ αὕτη καὶ ἕτεροι εἰς Σὲ τὸν ζῶντα Θεὸν τὸν ἀγαθὸν καὶ αἰώνιον».
Ταῦτα εὐξαμένης τῆς Ἁγίας εὐθὺς ἡ νεκρὰ ἠγέρθη ἀπὸ τῆς κλίνης, οἱ δὲ παρόντες, ἰδόντες τοιοῦτον θαῦμα τεράστιον, ἐβόησαν ὅλοι ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος· «Ὄντως ὁ Θεός σου εἶναι ἀληθινὸς καὶ δίκαιος, εἰς αὐτὸν δὲ καὶ ἡμεῖς χωρὶς ἀμφιβολίαν πιστεύομεν». Ἐβαπτίσθησαν τότε ὄχλος πολύς, καθὼς καὶ ὁ ἡγεμὼν Διογένης μετὰ τοῦ ἄρχοντος Διοδώρου μεθ’ ὅλης τῆς συγγενείας αὐτῶν, ἡ δὲ Ἁγία ἔμεινε εἰς τὴν οἰκίαν τῆς Φηρμίνας διδάσκουσα.
Ἐκεῖ δὲ πλησίον, εἰς τὸν κῆπον τῆς οἰκίας ἐκείνης, ἐνεφώλευε δράκων τις φοβερός, ὅστις ἐφόνευσε διὰ τοῦ φυσήματος αὐτοῦ τὸ τέκνον χήρας τινός, ἥτις ἔκλαιεν, ὡς μήτηρ, τὸν υἱόν της ἀπαρηγόρητα. Ἀκούσασα δὲ ἡ Ἁγία τοὺς θρήνους αὐτῆς ἀπῆλθε πρὸς τὸν νεκρὸν μετὰ τοῦ Διοδώρου, πρὸς τὸν ὁποῖον εἶπεν ἡ Ἁγία· «Κάμε προσευχὴν διὰ τὸν νεκρὸν νὰ τὸν ἀναστήσῃ ὁ Κύριος».
Ὁ Διόδωρος ὅμως ἐδίσταζε καὶ ἔλεγε πρὸς τὴν Ἁγίαν ὅτι δὲν ἦτο ἄξιος νὰ ζητήσῃ παρὰ τοῦ Θεοῦ τοιοῦτον χάρισμα. Λέγει τότε πρὸς αὐτὸν ἡ Μάρτυς· «Ἐγὼ πιστεύω εἰς τὸν Θεόν μου, ὅτι ἐπειδὴ ἀδιστάκτως ἐπίστευσας εἰς αὐτόν, θέλει εἰσακούσει τὴν δέησίν σου, μόνον ἐπικαλέσου Αὐτὸν ὁλοψύχως διὰ νὰ ἴδῃς τὴν ἄμετρον εὐσπλαγχνίαν του».
Κλίνας τότε ὁ Διόδωρος εἰς τὴν γῆν τὴν κεφαλὴν προσηύχετο κτυπῶν τὸ στῆθος του καὶ χύνων θερμότατα δάκρυα ἔλεγε· «Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις κατηξίωσες καὶ ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον νὰ σὲ γνωρίσω διὰ μέσου ταύτης τῆς Ἁγίας δούλης σου, τὴν ὁποίαν ἐξαπέστειλες ἵνα λυτρώσῃ ἡμᾶς ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ δαίμονος, πρόσδεξαι τὴν δέησίν μου, ἐπειδὴ γνωρίζεις, ὅτι ἡ πρὸς Σὲ πίστις μου εἶναι ἀμετάθετος καὶ ἀνάστησον τοῦτον τὸν νεκρὸν εἰς δόξαν τοῦ παντοδυνάμου ὀνόματός Σου».
Ταῦτα προσευξάμενος ὁ Διόδωρος εἶπε πρὸς τὸν νεκρόν· «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, Ζήνων, ἀνάστηθι». Παρευθὺς τότε ἠγέρθη ὁ νεκρός, ἡ δὲ Ἁγία πάλιν ἐδεήθη πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστὸν ταῦτα λέγουσα· «Κύριε ὁ Θεός μου, ἐπάκουσον καὶ ἐμοῦ τῆς ταπεινῆς καὶ πρόσταξε τὸν ἐχθρὸν καὶ ἐπίβουλον δράκοντα νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ἔμπροσθεν τοῦ ὄχλου νὰ διαρραγῇ, διὰ νὰ μὴ θανατώσῃ καὶ ἄλλους δούλους Σου». Ταῦτα εἰπούσης τῆς Ἁγίας παρευθὺς ἦλθεν ὁ δεινὸς ἐκεῖνος δράκων, ὡς ὑπὸ πυρὸς διωκόμενος, πεσὼν δὲ εἰς τὴν γῆν ἐξέπνευσεν, οἱ δὲ παρόντες ἰδόντες τοιαῦτα τερατουργήματα ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐβαπτίσθησαν ἅπαντες.
Μετὰ παρέλευσιν ὀλίγου χρόνου ἐτελεύτησεν ὁ ἡγεμὼν Διογένης θεαρέστως, ἀνῆλθε δὲ εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦ ἡγεμόνος ἄλλος ἄρχων, ὀνόματι Βικέντιος, δεινὸς καὶ ἀπάνθρωπος διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ὅστις ἀκούσας τὰ κατορθώματα τῆς Ἁγίας καὶ γνωρίζων ὅτι δι’ ἄλλου τρόπου δὲν ἤθελε δυνηθῆ νὰ τὴν θανατώσῃ, ἀπέστειλε στρατιώτας, οἵτινες ἀπέκοψαν τὴν ὁσίαν αὐτῆς κεφαλήν, τὴν πρώτην τοῦ πρώτου μηνός, ὅστις ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους λέγεται Μάρτιος.
Καὶ οὕτως, ἀφοῦ ἐπλήρωσε τὸν δρόμον τοῦ Μαρτυρίου, τὸ μὲν πνεῦμα αὐτῆς ἀπῆλθεν εἰς τὰ οὐράνια, τὸ δὲ τίμιον καὶ πάνσεπτον αὐτῆς Λείψανον ἔμεινεν εἰς τὴν γῆν πηγάζον πλούσια μετὰ θάνατον θαύματα, Χάριν τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ τὴν θερμοτάτην αὐτῆς μετάνοιαν· ἧς ἀξιωθείημεν καὶ ἡμείς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, Ὧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμην.